Żebrak

[Tumus Eulusys]

w sakwie uczuć
nosi drobne
w niewymienialnej walucie
kołtun myśli
wszy rozkradły
zostawiając strzępy
na busoli jego czasu
zerowa godzina
więc historia kiedyś piękna
pętli same koła
przejdziesz
błysną w jego oku
lakierkowe buty
brzęknie metal i nadzieja
w skamieniałej pozą dłoni
tylko nie głaszcz
go za uchem
tak jak psa przybłędę
nie spleć wzroku
nie rozczaruj
zostawiając na ulicy

[krzysztof marek]

poruszający wiersz... pozdrawiam serdecznie :)

[Gość]

Trafiający w samą głębię duszy.
I ja pozdrawiam serdecznie :-)

[Bezimienny z Nikąd]

Tymusie wspaniale napisałeś.
Tak taki żebrak jest zatrzymaną kiedyś historią na zegarze życia.
Pozdrawiam serdecznie.

[Tumus Eulusys]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Ci. Pozdrawiam serdecznie.

[Tumus Eulusys]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, że tak to odbierasz. Pozdrawiam serdecznie. T.E.

[Tumus Eulusys]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo serdecznie Ci dziękuję za miłe i pozytywne słowo. Wiersz, jak zawsze, jest natchnieniem chwili. Ten też jest. Pozdrawiam serdecznie. T.E.