Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Christine

Użytkownicy
 Pokaż profil  Zobacz aktywność

  • Postów

    640

  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

 Typ zawartości 

Treść opublikowana przez Christine

  1. Christine
    @Migrena Piękny wiersz o miłości, która nie umarła - tylko zamieniła się w światło rany, w tęsknotę oddychającą wewnątrz człowieka.
  2. Christine
    @Migrena Ukazujesz miłość jako potężny, kosmiczny i biologiczny żywioł. Balansujesz między czułą intymnością a obezwładniającą, spalającą obsesją, w której pragnienie drugiego człowieka staje się warunkiem przetrwania. To anatomia głodu, która daje życie, ale jednocześnie trawi je od środka. Mocny i wspaniały tekst. Pozdrawiam.
  3. Christine
    @A.Between Wiersz bardzo zmysłowy, intymny i jednocześnie pełen wewnętrznego napięcia - to taki liryczny zapis chwili, w której duchowość zderza się z ciałem i pożądaniem. Świetnie wybrzmiewa ta intymna asymetria na końcu - ona nie wie co powiesz, ale wie, co znaczy dotyk. Piękny wiersz i tyle!
  4. Christine
    @Łukasz Jurczyk "Zmuszasz" mnie do czytania o wyprawie Aleksandra - za ciekawie piszesz. :))) Pozdrawiam Tyr stał niewzruszony. My szliśmy po dnie, ucząc fale milczenia. :)
  5. Christine
    @Migrena Przepiękny, mistyczny wiersz. Spotkanie z Bogiem nie kończy tęsknoty, ale ją pogłębia. Dusza jest jak studnia bez dna - może przyjmować coraz więcej światła i miłości. To nieskończoność Boga tak działa i głębia ludzkiej tęsknoty. Ten tekst zawładnął moją duszą.
  6. Christine
    @Migrena Proszę bardzo, ale to tylko dlatego, że świetnie piszesz! Uściski! :)
  7. Christine
    @Migrena Bardzo dziękuję! Zwłaszcza za piękno wiosny! Żyj długo dla tych wierszy,które powstaną. :) Serdeczności.
  8. Christine
    @Simon Tracy Ciekawie opowiedziałeś o rozmijaniu się z rzeczywistością. Dużo tu rezygnacji, ale też dziwnej, chłodnej samoświadomości. Tekst robi wrażenie.
  9. Christine
    @Berenika97 Poznałam w pracy człowieka uzależnionego od sieci. Jak zabrano mu do niej dostęp, chciał odebrać sobie życie. Twój wiersz dotyka tego problemu, bo również jest to jeden z powodu rozpadu więzi międzyludzkich. Bardzo dobry tekst! Pozdrawiam.
  10. Christine
    @Berenika97 Ciekawe, kto chciałby żyć w takim świecie. :))) Na pytanie, jak wyglądam, otrzymać odpowiedź- fatalnie. :) Ale fraszka fajna - nawet w świecie bez kłamstw tak bym ją oceniła. :)
  11. Christine
    @Alicja_Wysocka Ten wiersz tak pasuje do Ciebie, jak do nikogo innego. :) Delikatność królewny na groszku - to właśnie Ty. Śliczny powrót do dzieciństwa. :)
  12. Christine
    @Migrena Ależ podoba mi się ten wiersz! Tu jest świetnie zbudowane napięcie między przestrzeni publicznej a nagłą, niemal drapieżną intymnością. Rytm pociągu („koła, koła, koła”) dobrze wzmacnia puls tekstu, a kulminacja – obraz dwóch płomieni w tłumie – trafnie pokazuje moment, w którym instynkt nie liczy się z niczym. :) Genialny!
  13. Christine
    @Migrena Niesamowity wiersz! Miasto jako organizmu - kable, rury, szyby windy tworzą niemal anatomiczną strukturę, w której ciało ludzkie nagle odzyskuje swój pierwotny język.Winda staje się tu miejscem w której na chwilę pęka porządek miasta i dochodzi do głosu coś starszego niż kultura. Super!
  14. Christine
    @Whisper of loves rain Czytam i już wiem, że ten wiersz mówi o nas wszystkich, w tych momentach gdy wygoda wygrywa z obecnością. To ważny tekst. Pozdrawiam.
  15. Christine
    @Berenika97 Lubisz teksty oniryczne,są takie tajemnicze,wieloznaczne. Ten wiersz jest piękny, rozbudza wyobraźnię. Można iść w różnych kierunkach. :)
  16. Christine
    @Berenika97 Może dlatego powstały senniki? Coś w tym jest, do tej pory sen - obrazy wytwarzane przez mózg nie są jednoznacznie wytłumaczalne. :)
  17. Christine
    @Berenika97 Urocza miniaturka! :)
  18. Christine
    @Łukasz Jurczyk Fantastyczny tekst! "Bogowie kochają za bardzo"- słyszałam,że tak kiedyś mówiono jeszcze w czasach naszych babć. Przynajmniej w moich stronach. :) Świetnie ukazałeś obu królów - niebo dla nich było za małe. Bardzo się cieszę, że mogę z Tobą podróżować w te czasy.:) Pozdrawiam.
  19. Christine
    @Łukasz Jurczyk Z tej części dowiedziałam się o epizodzie wojennym, o którym nie miałam pojęcia. No i się jeszcze dowiem.:) A poza tym, dużo filozofii i przemyśleń. Jak zwykle świetny tekst. Pozdrawiam. :)
  20. Christine
    @A.Between Ale też można nie doczekać (się). :)))))))) Pozdrawiam. Dużo zdrowia i jak najdłuższego życia życzę z całego serca wszystkim poetkom i poetom.:))))
  21. Christine
    @Alicja_Wysocka Czerwiec jako kochanek przynoszący "zamgliszczone oczy" i całujący stopy dróżce - to personifikacja na najwyższym poziomie. Cały wiersz pachnie latem, makami, ciszą. A ten finał - "na pewno ze sobą razem spać chodzili" - ma w sobie taką pewność i niewinność jednocześnie. Piękny wiersz. :)
  22. Christine
    @Simon Tracy Język balansuje między gotykiem a erotyką, budując atmosferę dekadencji rodem z Poego czy Lovecrafta. Trochę znam obu panów - więc stwierdzam, że naprawdę niezły tekst.
  23. Christine
    @Simon Tracy Rzadko spotyka się tak konsekwentnie antyromantyczną deklarację miłości. Odrzucenie serca, siły, języka romantyków - a potem to nieoczekiwane -"schwycę w ramiona i podrzucę w niebiosa". Czyli to miłość oczyszczona z kłamstw, miłość dwojga ludzi, którzy widzą świat takim, jakim jest- cuchnącym, gnijącym, przemijalnym. I w tej świadomości znajdują bliskość głębszą niż wszystkie słodkie słowa. Okropne i fascynujące.:)
  24. Christine

    o słońcu

    Christine odpowiedział(a) na Berenika97 utwór w Haiku

    @Berenika97 Ależ sympatyczne i ciepłe! :) Aż czuje się tę wiosnę. ;)
  25. Christine
    @Berenika97 Mocny, wieloznaczny wiersz. Ja nie będę filozofować - dla mnie to historia człowieka śmiertelnie chorego na raka, pełnego rozpaczy i nienawiści do Stwórcy i świata. A potem - widzę szerszy kontekst tekstu,o którym napisali moi przedmówcy. Świetny!
×
×
  • Dodaj nową pozycję...