Berenika97

@Leszczym Napisałeś świetne studium przypadku, poprzez ukazanie kontrastu między wielopiętrowymi kobiecymi intrygami a bohaterem, który po prostu siedzi nad kolejnym browarem. Jest to gorzkie i zabawne jednocześnie. Taki salonowy survival! ;)

@bazyl_prost Współczuję. Wyłącz radio, może wrócisz do pierwszego obudzenia, które przynajmniej było mrokiem, a nie piskiem.

@Leroge Wiersz może opisywać depresję, lęk, wypalenie lub inne trudne do nazwania stany psychiczne - coś, co czujemy "na karku", co nas prześladuje, ale czego nie możemy zobaczyć wprost.

@truesirex Klaustrofobicznie. "Liczę metry, które mnie pochowały" - brzmi jak opis depresji. To nie jest pokój, to "grób", w którym jeszcze się żyje, ale wszystko powoli umiera. Meble, owady, człowiek. Świetne , przygnębiające obrazy. Mocny wiersz. Podoba mi się.

@LessLove To piękne ujęcie kobiecej energii, która od wieków jest ukryta pod męskimi zaimkami. Ten tekst to jak czuły akt buntu przeciwko narzuconym ramom. Bo kobiety przez wieki cierpiały. Pełna hipokryzja - od Matki Boskiej do "Malleus Maleficarum". Dla mnie to wiersz o tym, że Miłość nie ma płci, ale ma matczyne serce.

@Myszolak Urzekło mnie słowo "uniemyśl". Zastanawiałam, jak bardzo ten neologizm sprawił, że Twój wiersz stał się taki emocjonalny z tęsknotą za wyłączeniem racjonalności i poddaniem się instynktom. Piękne obrazy, zwłaszcza ten z dreszczem pod paznokciem. Dla mnie jest to poruszająca wizja intymności - pragnienie, by stać się czyimś odruchem czy impulsem. Puenta - "bądźmy przez chwilę beze mnie" jest genialna. Wspaniały wiersz.

@Proszalny Każdy, kto kiedykolwiek stał w nocy w oknie, walcząc z bezsennością, odnajdzie się w tych wersach. Zwykła kieszeń szlafroka, a w niej cały wszechświat bezsenności. "Odchodzi pociąg do snu, podwozi / jadą gwiazdy na gapę" - przepiękny obraz. Ostatnia strofa pięknie wycisza i domyka całość. Rewelacyjna kompozycja. Świetny wiersz. Czytam oba - oba są swietne! :)

Znam na pamięć Twoich oczu blask, czytam w nich czule - jak z nut lub z gwiazd. Przy wspólnej kawie, nim słońce wymiecie resztki snu z powiek - jedyny na świecie. Choć czas w kalendarzu kartki odmienia, serce wciąż łaknie Twego spojrzenia. I chociaż znam każdy grymas i słowa, co rano kocham cię... całkiem od nowa.

@Nata_Kruk Fajny! Ja tylko komentarz: Pewien Jaś z Anglii ganiał nad łąką, schwytał motyla i został z martwą pamiątką.

@Marek.zak1 Żaden to problem! :) Pluszak nie ma żadnej wady, Nie wymaga też ogłady. Zamiast ryczeć, pilnie słucha, I nie zrzędzi ci do ucha!

@LessLove Bardzo dziękuję za komentarz! „Piękna sekwencja filmowa" - podoba mi się to określenie. Jeżeli chodzi o treść - to myślę, że zastosowanie kwantyfikatora wielkiego jest trochę na wyrost. Często stosuję zwroty "niektórzy", "czasami" - bo wiem, że czasami człowiek się wewnętrznie buntuje, gdy wrzuca się go całego zbioru takich samych zachowań, a jest indywidualnością. Czy wszystkie kobiety się malują? Komu chcą się podobać? i.tp.

@hollow man Twój wiersz robi wrażenie. Koń jest tylko "ciałem" a nie istotą. Zestawiłeś sferę wysoką z biologiczną dosadnością ( parujące trzewia). Czy to krytyka kultury, która przedstawia przemoc jako rytuał i nadaje temu artystyczny wyraz? Jednak najbardziej przejmujące jest zakończenie - przemoc zakonserwowana w formalinie. Oswoiliśmy okrucieństwo, zamknęliśmy je w słoiku i zrobiliśmy z niego eksponat. Tytuł nie jest pewnie przypadkowy - czy to nawiązanie do tego, co widziałeś w Aarhus? Do wystawy w muzeum ARoS?

@Leszczym Muszę to przemyśleć! :)))

@Lenore Grey Zsunął okulary - i świat stał się piękniejszy. Bo czasem wyraźność przeszkadza. Wiersz delikatny jak jedwab deszczu. Urzekający.

@Clavisa "Cień przyrasta do niej jak milczenie" - obraz doskonały. Latarnia samotna, ale nie daremna. Super!

@Leszczym Męty w mętnej wodzie. Standard, jak piszesz. I właśnie to jest to - nic się nie zmienia, tylko zamętu przybywa. Standardowo. :) Podoba mi się. :)))

@andrew Wiersz patriotyczny - ale oskarża. Jest w tym ból, gniew i poczucie, że sami sobie zgotowaliśmy ten los. Miał boleć - i boli.

@Achilles_Rasti Piękna wiersz. Często boimy się, że nasze nici są zbyt cienkie, by przetrwać "wichry" ale ten wiersz przypomina, że to właśnie drobne, czyste chwile - jak ta rosa - trzymają nas w pionie. Biel wcale nie musi być pusta.

@lena2_ Absolutnie poruszający i przepiękny wiersz. Można znaleźć ciepło w starych słowach i moc wzruszeń. Moja babcia zostawiła swoją korespondencję z różnymi osobami , o tym, jak organizowała życie i jak kochała. Cudne teksty. Zawsze się wzruszam do łez, jak je czytam po raz enty.

@Jacek_Suchowicz Bardzo piękny i ciepły jest Twój wiersz. Wspomnienia nie muszą być idealne, żeby były cenne. Podobają mi się te obrazy- flejtuch-czas, brudne ręce, żółknące kartki. To nie jest wielka filozofia - to coś bliskiego, domowego. Spokojna melancholia i pogodzenie się z tym, że czas działa, ale nie wszystko zabiera.

@iwonaroma Świetne! Tak samo jak Nata - nie wiedziałam, czy jest senryu. Doszłam do wniosku, że to takie haiku, w którym są ludzie i ich emocje plus humor. A haiku to raczej natura i wrażenia. Naprawdę sporo można się tu nauczyć. Dziękuję! :)

@wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz Może i tak jest. Teraz to nie zawsze tak jest. Trochę czasy się zmieniły. :) Ale rzeczywiście - faceci niektórych spraw kobiecych nie zrozumieją. :))

@hollow man Wiem, jak dobrze się pracuje z inteligentnymi osobami. Ta kobieta połączyła pewnie swoją inteligencję (tę społeczną - u niej musi być wysoka) z intuicją i spostrzegawczością i taką mieszankę potrafi wykorzystać w praktyce. Do rzadki dar. Ja sporo czasu poświęciłam nauce, w mojej pracy (do której wrócę) wykorzystywałam wiedzę nabytą np. na kursie z komunikacji niewerbarnej plus przeczytanie o tym sporej literatury. I to działało. :) Na tym portalu , podejrzewam, że nie zadziała. :))))

@Myszolak Bardzo dziękuję! Wcale nie odleciałaś - wręcz przeciwnie! Masz absolutną rację - miasto, wieżowce, szkło - to wszystko jest symbolem tego, jak funkcjonujemy teraz. Bardzo cenię Twoje komentarze. Serdecznie pozdrawiam. @lena2_ Bardzo dziękuję! Dziękuję! Tak, to dokładnie to - spotkanie, gdzie wszyscy odgrywają swoje role, a prawdziwe „ja" zostało gdzieś za drzwiami. Serdecznie pozdrawiam. @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Dziękuję za dowcip w podejściu. To mi uświadomiło, że ta sytuacja ma wiele twarzy. dobrze, że napisałaś „baby", bo „dwie dusze" brzmiałoby zbyt górnolotnie dla sytuacji, w której obie scrollują pod stołem Instagrama :) Choć w moim wierszu akurat chodziło o kobiety, to ta sytuacja naprawdę może dotyczyć kogokolwiek - dwóch facetów, przyjaciół, kolegów z pracy... Każdy umie siedzieć naprzeciw i udawać, że rozmowa ma sens. „Wałkują wciąż pustkę" - genialne określenie, uniwersalne! @APM @Moondog @piąteprzezdziesiąte @Lenore Grey Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)