Berenika97

@Starzec Czasem trzeba się zbuntować przeciwko własnemu pesymizmowi, żeby zobaczyć słońce.

@iwonaroma Definicja luksusu. :) Nic tak nie brzmi jak spokój po burzy (basów). A szelest kartek to najszlachetniejszy dźwięk. :)

@Kwiatuszek Bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie :))))

@Leszczym Niezmiennie od lat? Przy takim zamiłowaniu do wieloboków dziwię się, że jeszcze nie wpadł w jakiś Trójkąt Bermudzki. Ale skoro postęp jest uczciwy, to rozumiem, że to po prostu taka... wielowymiarowa osobowość. I chyba nie chce wyjść na prostą. :)

@SilentiumAeternum Bardzo poruszające świadectwo. Twoja tęsknota za "normalnością" jest namacalna. Życzę Ci siły, abyś odnalazła drogę do upragnionego spokoju, ale nie czekaj, sama weź ten klucz. Pozdrawiam.

@tetu Bardzo dziękuję! Otrzymałam świetną opinię! Komentarze takie jak Twój - warsztatowe, uważne - są bardzo cenne, bo pokazują, że widzisz nie tylko efekt, ale i ryzyko, które się podjęło. Ta linia między intensywnością a banałem... - czułam, że mogę spaść. Cieszę się, że nie spadłam. :) Pozdrawiam serdecznie!

@leszek piotr laskowski Świetny zabieg - przez osiem strof dajemy się wciągnąć w ptasie zamieszanie, a potem obracasz kamerę i okazuje się, że to byliśmy my przez cały czas. Pouczające!

@orkan11 Widzę w tym wierszu kogoś, kto naprawdę lubi to, co robi. To ciepły i piękny wiersz - czuć w nim kogoś, kto znalazł sens w towarzyszeniu innym, pewnie w pracy z ludźmi (dziećmi?). To „podążanie na gapę" i „bezbronny uśmiech" są bardzo obrazowe.

@Proszalny czytam nie tłumacząc zostawiam słowa tam gdzie są - na powierzchni metr wody to dużo i mało nie sięgam dna żeby nie mącić

@Proszalny To naprawdę mocny tekst, napisany z dużą samoświadomością i z wyraźnym bólem egzystencjalnym. Spełnienie potrafi boleć bardziej niż brak. Dla mnie, na obecnym etapie życia, konkluzja jest również zaskakująca. Świetna proza.

@Marcin Tarnowski Przyroda daje nadzieję, człowiek zaraz ją komplikuje. Te "pająki intryg" i "płomień wojny" mówią więcej niż opis przyrody. Ciekawa grafika. :)

@Mitylene Wiersz jak szept tuż nad uchem. Malowanie życia dotykiem to najpiękniejsza forma sztuki, jaką można podarować drugiemu człowiekowi. Magiczne zakończenie. Piękny wiersz!

@Waldemar_Talar_Talar To jeden z tych wierszy, które czyta się inaczej w zależności od wieku. Podoba mi się. :)

@Waldemar_Talar_Talar Wiersz, który przypomina żeby czasem zajrzeć na strych. W każdym sensie. Też mam strych pełen klamotów. :) Pozdrawiam.

@andrew Ładny wiersz - zmysłowy, intymny, z tym charakterystycznym niedopowiedzeniem. Dużo się dzieje między wierszami. Wycieczki poczekają. Słusznie.

@andrew Mocne zestawienie - nauka krzyczy "życie!" - patrząc w gwiazdy, a przy początku życia tu, na ziemi, nagle milknie. Daje do myślenia.

@piąteprzezdziesiąte @leszek piotr laskowski @Waldemar_Talar_Talar @Marcin Tarnowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Cieszę się, że wiersz pozwala się zagłębiać - pisząc, czułam, że warstw jest więcej niż gorączka. Dziękuję, że to dostrzegłaś. Serdecznie pozdrawiam. @LessLove Bardzo dziękuję! Ucieszył mnie Twój komentarz, bo lubię mitologię:) Meduza - świetnie, że to wyłowiłeś. Nie myślałam o niej świadomie podczas pisania, ale teraz widzę - włosy-węże, kara za cudzą przemoc, niemożność patrzenia wprost. To wszystko tam jest. Serdecznie pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! To naprawdę miłe co napisałaś o wypatrywaniu. :) Ale przyznam się, że ja też to robię. :))) Te włosy były kluczowe - ciężar, który trzeba odciąć. Cieszę się, że zadziałały. Serdecznie pozdrawiam. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! "Tnie na kawałki" - dokładnie tak. Gorączka nie tylko odcina, ona rozszarpuje rzeczywistość na fragmenty, które przestają do siebie pasować. Serdecznie pozdrawiam.

@bazyl_prost Jest w tym wierszu coś, co bardzo lubię - powaga myśli i jednocześnie dystans do tej powagi. "Morze absolutu to nie zupa" to jedno z tych zdań, przy których najpierw się uśmiechnęłam, a potem - właściwie, właściwie dlaczego nie? I ta końcówka o wiosłowaniu jest świetna!

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Dzieciństwo zbiera i nie pyta czy uniesiesz, potem milczysz albo krzyczysz albo piszesz. Wyrzucam - to znaczy żyję. Serdecznie pozdrawiam.

@Poet Ka Forma tego wiersza robi ogromne wrażenie - ta litania powtarzanych "która", "którażeś" nadaje mu rytm modlitwy. I to jest bardzo trafne, bo wiersz jest właśnie modlitwą - prośbą o wstawiennictwo , żeby wciąż była blisko. Najważniejsze są tu szczegóły - nie ma tu ogólników - są konfitury, siekiera, "Przyjaciółka", jutrznia Karpińskiego. To są rzeczy, które pamiętamy po ludziach - nie to, kim byli w ogóle, ale to, co robili konkretnie, codziennie, po swojemu. I właśnie przez tę konkretność Klaruchna jest bardziej żywa niż niejeden bohater. Bardzo piękny i poruszający wiersz. Klaruchna to piękna kobieta, ze zdjęcia emanuje radością i dobrocią. Nasze babcie i prababcie to były niesamowite osoby. Pozdrawiam.

@LessLove Ja siebie szukam w ciszy gdy Ty milczysz obok może w tym zagubieniu jest jakiś wspólny powód Klucze znajdą się same świat zaczeka spokojnie ważniejsze że nas dwoje gubi się podobnie

@LessLove Zużywam dni z gracją lub bez - nieważne przecież, ważniejsze, że ubywam tam, gdzie i ty ubywasz. Bo może nie ma planu, bo może wszystko psuje, lecz razem łatwiej tracić to, co i tak przeminie.

@JWF Bardzo sympatycznie, ale i refleksyjnie. Chyba wolałabym tańczyć w kałuży . :))) Wolność jest cenniejsza od złotej klatki. Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Ten ślad drobnych stóp w śniegu zostanie ze mną długo. Wiersz napisany z ogromną wrażliwością. Bardzo bolesny.