Berenika97

@Robert Witold Gorzkowski Podoba mi się ta gęstość obrazów i odwaga w języku. Wiersz rozpędza się jak lawina - świetnie operujesz narastającym rytmem. Końcówka zaskakuje i rozbija cały nastrój. Świetne!

@infelia To piękny, gorzko-mądry wiersz! To właściwie tekst o naszej naturze, bo my sami jesteśmy jak ten stary rok. Zaczynamy pełni nadziei, obarczając nowy początek wszystkimi marzeniami, jakby sama zmiana daty mogła wszystko naprawić. A potem, gdy życie okazuje się .. życiem - z jego podatkami, upałami, deszczami – szukamy winnego. Najłatwiej obarczyć winą czas, rok, okoliczności... cokolwiek poza sobą. :)

@Leszczym Rozumiem, że to ciężkie. Rzeczywiście, biografie wielu wielkich twórców pokazują, jak krucha bywa równowaga między talentem a osobistymi zmaganiami. Ten wzorzec, o którym mówisz, jest uderzający - te "nieprzychylne siły" to często cena wrażliwości potrzebnej do tworzenia czegoś wartościowego. Doceniam, że jesteś świadomy tych mechanizmów. To już coś znaczy. Historia się powtarza, ale nie każdy musi powtórzyć ten sam scenariusz - świadomość może być pierwszym krokiem do znalezienia własnej, zdrowszej drogi. Pozdrawiam.

@Leszczym Jak nie pójdziesz w tę stronę to się nie dowiesz, czy Ci wyjdą. Lubię takie bluesowe klimaty. :) Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Czasami coś widzę, czego nie ma. :)) Pozdrawiam. @beta_b Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :))) @Rafael Marius Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@iwonaroma Twój poetycki tekst można różnie interpretować. Przed osiągnięciem najwyższego stadium rozwoju duchowego ("boską istotą") człowiek musi najpierw w pełni dojrzeć jako istota ludzka - może oznaczać np. integrację przeciwieństw czyli męskiego i żeńskiego pierwiastka w sobie, osiągnięcie pełni człowieczeństwa. "Bez bagażu" wskazuje na konieczność uwolnienia się od ciężarów przeszłości, traum. Można to odczytać również jako ścieżkę dojrzewania psychicznego. Przed transcendencją (staniem się "boską istotą") potrzebna jest pełna realizacja swojej ludzkiej natury - zaakceptowanie zarówno męskich, jak i kobiecych aspektów osobowości.

@truesirex Bardzo ciekawy tekst. Poprzednie komentarze świetnie zinterpretowały Twój wiersz, zwłaszcza ten odautorski. Ale świetne jest obrazowanie! Podoba mi się.

@Robert Witold Gorzkowski Ten wiersz to głęboka, mistyczna modlitwa skierowana do nocy, która przybiera wymiar sakralny i filozoficzny. Noc jest tu nie tylko porą doby, ale personifikowaną siłą duchową - przewodniczką, pocieszycielką. Działa jako pośredniczka między życiem a śmiercią, ciałem a duszą, grzechem a odkupieniem. Pięknie napisałeś o tej szczególnej Nocy!

@FaLcorN To piękny, pełen tęsknoty wiersz. To "chcę wierzyć, że to już sens" - ten czasownik "chcę" jest ważny. Pokazujesz wiarę nie jako coś gotowego, ale jako wysiłek, decyzję, drogę. Pozdrawiam.

@APM To piękny, delikatny wiersz o wyjątkowej metaforze. Utożsamiasz się z choinką, która staje się symbolem transformacji i odnowy duchowej. Bardzo ciekawie! :)

@Lenore Grey To piękny, delikatny wiersz o ulotności spotkania i tęsknocie. Udało ci się uchwycić coś bardzo nietrwałego - moment, który jest jednocześnie pełny i pusty, obecny i już miniony. To "raz" powtórzone dwukrotnie brzmi jak westchnienie, jak próba zatrzymania czegoś, co już umyka. Wiersz mówi o samotności, ale też o czymś pięknym - o zdolności do zachwytu, do zobaczenia w kimś "boginki" w zwykłym, skośnym świetle okna.

@Adam Zębala Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :))

@Simon Tracy Twoje słowa niosą w sobie ogromny ból i poczucie krzywdy, które wyraźnie ciąży od lat. Wiersz jest surowy - pokazuje, jak cierpienie może przemienić człowieka w coś, czego sam nie chce rozpoznać w sobie. Rozumiem tę wściekłość na tych, którzy "odkryli" prawdę dopiero po tragedii, którzy nie widzieli, gdy było jeszcze czas. Ta metafora bestii w klatce, wycia do księżyca - to potężny obraz samotności i rozpaczy, której nikt nie zauważył.

@Leszczym Spodobało mi się! :))

@APM Masz rację, ale moim marzeniem od zawsze było żyć w szczęsliwym społeczeństwie, wśród radosnych ludzi. Wiem, że to mrzonka, a szkoda. Pozdrawiam.

@andrew Bardzo dziękuję! Pięknie i optymistycznie! Dziękuję za nadzieję. :)))

@Robert Witold Gorzkowski Rozumiem, ale dobrze, że w ogóle można dowiedziec się o życiu, działalności kobiet, które mogły więcej, niż chłopki czy mieszczaniki. Zawsze była to nisza dla nielicznych i zainteresowanych. Pozdrawiam.

@Leszczym Brzmi jak historia, która ma swój kontekst. :))

@Marek.zak1 Jak do biegu i "Biegu" będę gotowa, to na pewno dam Ci znać. Pozdrawiam serdecznie! :)

@andrew światło przyszło ciche i małe w żłóbku słomy a my w ciemności szukamy drogi Jego dłonie otwarte nie zmuszają wolność największy dar i najtrudniejszy bo można odejść w mrok własny zagubić się ale Światło czeka cierpliwie jak w pierwszą noc każdy poranek nowa szansa przyjąć blask lub pozostać w cieniu nasz wybór zawsze

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Pozdrawiam.

@huzarc Twój wiersz jest ostry i bardzo ironiczny. Fraza - "cedzisz przebrzmiałe pieśni" jest bardzo gorzka, bo słowa były puste, ale ktoś nawet tego nie rozumie i dalej powtarza te same frazesy. To wiersz o rozczarowaniu utopijnymi obietnicami, o przepaści między pieśnią a rzeczywistością. Bardzo aktualny.

@KOBIETA Bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie. :) @huzarc Bardzo dziękuję! Twój komentarz jest niesamowity, świetnie określasz ten wręcz "metafizyczny" stan bezsenności. Pozdrawiam.

@Leszczym Bardzo ciekawy tekst, z ironią. Być może, że nadmiar refleksji i warstw znaczeniowych uniemożliwia prostą, bezpośrednią komunikację. A "gra w odrzucańca" - może właśnie odkryłeś powtarzający się mechanizm w zachowaniach społecznych. :) Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Pozdrawiam!