Berenika97

@Migrena Moja teściowa to piękna, mądra i dobra kobieta, z dużym poczuciem humoru. I nie wiem, czy jest wyjątkowa, bo innych teściowych nie miałam. Ale na pewno nie obraża się na dowcipy o teściowych. :) Wiem, że pociągają Cię sytuacje podwyższonego ryzyka. :)))))

@Leszczym Sokrates wiedział, że nic nie wie - i zrobił z tego całą karierę. Może właśnie ten brak jest najlepszym punktem wyjścia. :)

@Waldemar_Talar_Talar To bardzo bolesny i poruszający wiersz! Pozdrawiam.

@wiedźma Bardzo dziękuję za tak miłe słowa! Serdecznie pozdrawiam. @Marcin Tarnowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Aleksander Hoorn Dziękuję za komentarz i za to, że potraktował go Pan z taką uwagą i rzetelnością. "Harmonijną, zrównoważoną wymianą energetyczną" - to określenie mówi mi więcej o własnym wierszu niż cokolwiek, co sama potrafiłam o nim pomyśleć. Pisałam intuicją, a Pan przyszedł z narzędziami i pokazał, co ta intuicja zbudowała. Takie czytanie jest dla autora rzadkim darem. Serdecznie pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Niesamowite okrucieństwo i pycha! Dziękuję za tę dawkę wiedzy, lubię wiedzieć więcej. Pozdrawiam.

@APM "Rozpuścić milczenie, rozweselić cienie" - te słowa brzmią jak próba zrobienia czegoś, na co nie ma siły. A zostaje niemożność powrotu. Poruszający tekst.

@Gra-Budzi-ka Sąsiad z Czyśćca, co widział ich start u wylotu, Rzekł: „Nie ma tu mowy o cieniu powrotu”. On odszedł krokiem miarowym, Ona pędem sportowym, Bo dystans ich dzielił od samego wlotu!

@hollow man Metafora czasu przyspieszającego "na odległość dłoni" to opis bliskości, ale i subiektywności czasu. Im bliżej jesteśmy drugiego człowieka, tym szybciej „ucieka” nam wspólna chwila. Fraza „na koniuszku języka” zazwyczaj odnosi się do czegoś, co pamiętamy, ale nie możemy nazwać. W połączeniu z „nocnym deszczem”, obraz ten staje się bardzo zmysłowy. Sugeruje, że obecność ukochanej osoby jest jak obietnica, której nie da się wypowiedzieć, albo jak smak, który zaraz zniknie. To miłość niedopowiedziana, zawieszona w sferze odczuć, a nie deklaracji. Impresjonizm! :)

@Trollformel ę i ą zemściły się za wszystkie dyktanda. Sprawiedliwość językowa wymierzona. :)))

@Łukasz Jurczyk Nie wiedziałam, że Aleksander mógł się do tego posunąć. Ale zastanowiły mnie te pięty. Wlekliśmy go bez pośpiechu, pisząc na drodze historię, której nikt nie odważy się przeczytać.

@Migrena Ten wiersz jest niesamowity! Uwielbiam te trafne metafory i ironiczny dystans! Podmiot opowiada o sobie jak o infrastrukturze - z wadami ukrytymi, które stały się cechami produktu, z kręgosłupem jako wieżą obserwacyjną, z twarzą tynkowaną strukturalnie. Świetny jest humor. :))) Słoik ogórków wygrywa bo ma lepszy gwint. Metabolizm jako snajper na dachu wieku. Schylanie się jako operacja logistyczna wymagająca analizy ryzyka. Piękne zakończenie - zajęcie miejsca i ta cisza, która robi przejście nie z łaski, ale z przyzwoitości. Wiersz o kobiecie, która przestała być czyjąś opcją - nie czeka na brawa, bo brawa są dla początkujących. Masz wyobraźnię, która nie szuka gotowych obrazów - ona wytwarza własne, z materiałów, po których nikt inny by nie sięgnął. Jestem pod nieustającym wrażeniem. Pozdrawiam :))))

@andrew Wiersz przypomina, że trudności na drodze nie są dowodem zbłądzenia - są częścią drogi. "Wiatr będzie wiał w oczy" - a mimo to się idzie. To jest w tym tekście najważniejsze. Pozdrawiam.

@Leszek Piotr Laskowski Ścierki, a jednak portret zbiorowy. Ta ostatnia strofa to nie puenta - to diagnoza. Napisana lekko, ale zostaje ciężko. W malkontenctwie dumni, w bólach uświęceni, Z duszą na ramieniu, z urazą pod skórą. Wiecznie nieufni, a jednak stęsknieni, By wzlecieć pod słońce, choć karmią się chmurą.

@lena2_ Gatunek naczelno-rozumny przeczytał i westchnął. Co nie zmienia faktu, że jutro znowu wybierze racje zamiast uśmiechu. Piękny i mądry wiersz. :)

@aniat. Ten wiersz ma fakturę. Jak biała suknia na wiśni, czarny koralik, dźwięk niedzieli przy kawie - każdy obraz jest z innego zmysłu, a razem układają się w coś bardzo konkretnego i bardzo nieuchwytnego jednocześnie.

@wiedźma Świetnie zbudowałaś symetrię - NOC i DZIEŃ - są jak dwa lustra, które nie odbijają tego samego obrazu, tylko jego przemianę. "Bezsenne odpowiedzi" kontra "Wszystkie odpowiedzi" - tak wygląda ta granica między nocnym chaosem a dziennym "już wiem". A zamknięcie klamrą księżyca sprawia, że wiersz oddycha jak jeden długi cykl dobowy. Interesuje mnie tu rola jaśminu - jedyny element, który przechodzi przez oba światy, ale w odwrotnym kierunku. Noc go przynosi, dzień zabiera. Jakby sen był pożyczony od natury i trzeba go oddać o świcie. To piękny wiersz, nieoczywisty , bardzo mi się podoba. :)

@MIROSŁAW C. Piękne zestawienie zmysłów i materii - potok, mgła, kolce i olejek damasceński tworzą przestrzeń, w której ból przeistacza się w esencję.

@Stukacz Podoba mi się! Pozdrawiam bluesowo! :)))

@Sekrett Świetna fuzja fizyki kwantowej, matematyki i... cukiernictwa. Brzmi niezwykle lekko, a jednocześnie głęboko. Fantastyczne połączenie teorii strun z... rurkami z kremem. Bardzo podoba mi się ta kulinarna interpretacja wielowymiarowości wszechświata. "Rozumiem - kłamię" - to szczere podsumowanie relacji człowieka z fizyką współczesną. Wyśmienity deser, choć rzeczywiście można od niego dostać egzystencjalnego zawrotu głowy. Poproszę o dokładkę tych macierzy!

@Leszczym To dakładnie tak, jak ja! :)))) Pozdrawiam.

@jjzielezinski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@jjzielezinski Bardzo dziękuję! To miłe, jak dawne wiersze odżywają :))) Serdecznie pozdrawiam.

@lena2_ Bardzo dziękuję! Wzajemnie! Serdecznie pozdrawiam. @Mitylene Bardzo dziękuję! "Cisza zamiera" - to piękne podsumowanie. Serdecznie pozdrawiam. @Poet Ka @piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Lenore Grey @APM Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@hollow man Bombay Sapphire to nie przypadkowy wybór - niebieski, ostry, o wyrazistym smaku. (Nie piłam ale przeczytałam o nim). Wiersz smakuje dokładnie tak samo. :)