Znajdź zawartość

"Ścierki rodzime" W kuchni, na uchwycie klapy piekarnika, gdzie go się otwiera i gdzie się zamyka, na rączce obok siebie dwie ścierki wisiały. I choć uchwyt nie był wcale taki mały, w przepychankach słownych trwała tam gorączka: — Nie jest twoja, ty ściero, cała ta rączka! — Nie bądź tak, ty szmato, zaborczo paskudna, nie wpychaj się na mnie, boś cała jest brudna! — Odczep się, ty hadro! — sąsiadka jej rzecze. — Czystą nie jestem, tego wcale nie przeczę, ale ty nie jesteś ode mnie czyściejsza, w dodatku podarta i o wiele mniejsza! Wtem do kuchni pani gospodyni przyszła, trzecią pośrodku, czystą ścierkę im wcisła– pachnącą, wypraną i wyprasowaną, całkiem nowiutką, jeszcze nieużywaną. W jednym momencie te brudasy po boku zgodnie już na nią wyskoczyły w amoku. — Co za wciskalska! Żadnego wychowania! Wepchnęła się w środek bez zapytania! Tanim proszkiem cuchnie, a przemądrzała! Zawisła – i nawet się nie przywitała. — Patrz, jak się nosi! Jak jej u nas wygodnie! — Brudna do brudnej teraz mówi już zgodnie. Wspólnie gadając, w przymierzu się zjednały, na ścierkę pośrodku razem nadawały. Tak samo my w Polsce, między Polakami: jak wroga nie mamy, to żremy się sami. Leszek Piotr Laskowski.