Berenika97

@Marek.zak1 Ależ moja odpowiedź była skierowana do tej Pani, która jest szczęśliwa i tego szczęścia nie ukrywa. Ale dlaczego nie chce nikomu powiedzieć, że lubi siedzieć w domu, i w tym widzi swoje szczęści? :))) To prawda, że nie możesz być stroną. :) A już poważnie - kobiety, które ciężko musiały pracować na dwóch etatach, bo w domu zabrakło wsparcia ze strony mężczyzny - miały rację w swoich prostych marzeniach, aby zająć się dziećmi i domem. Pozdrawiam. :)

@Waldemar_Talar_Talar Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :))) @hollow man @Rafael Marius @Wiechu J. K. Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Annie Najbardziej uczciwa rozmowa botów w historii internetu. :) Świetny!

@Radosław Podoba mi się ta paralela - wiersz i miłość potrzebują czasem drugiego podejścia. I w obu przypadkach chodzi o to, czy jesteśmy w stanie zobaczyć coś więcej niż tylko powierzchnię. Dziękuję za tę refleksję. @tie-break Bardzo dziękuję! Twój komentarz sam w sobie jest piękny. To, co piszesz o sile i odwadze w trosce - to właśnie sedno. Mówić może każdy, ale być obecnym, działać... to wymaga czegoś więcej. Dziękuję. Pozdrawiam. :)

@Marek.zak1 Ja głośno powiem każdemu, że nie chcę siedzieć w mym domu. Świat mnie ciekawi i nęci, samo pranie mnie nie kręci. Niech facet partnerem będzie, razem działajmy w tym pędzie. Ja własną kasę zarobię, i sama dogodzę sobie. Rozwój, projekty, wyzwania, to lepsze od ciągłego sprzątania. Równość to dla mnie podstawa, a nie w "dom" zabawa. Szanuję twoje wybory, lecz ja mam inne wzory.

@Pisarzowiczka Świetne - Wiesiek szedł po ziemniaki, a znalazł godność. Potwór dał mu więcej szacunku w trzech zdaniach niż żona przez całe małżeństwo. Bonus za to, że bestia cytuje praktycznie Kantowską etykę, siedząc na kartoflach.

@infelia Moment, w którym pluszowy słoń staje się głosem rozsądku wobec "miliona liter" - bezcenny. Wiersz o tym, jak mądrość nie mieszka w grubych książkach, tylko w prostych słowach i przyjaźni z pluszakiem pod kołdrą. Słoń Felek powinien zostać patronem edukacji. Świetne! :)

@Waldemar_Talar_Talar Świetnie pokazujesz, jak skomplikowane potrafimy robić proste rzeczy. Pozdrawiam. :)

@huzarc Budujesz duszny, niepokojący klimat. Obraz palonych książek jako "drobnoustrojów" jest przerażający. Od razu skojarzył mi się z książką „451 Fahrenheita” Raya Bradbury’ego. "Zasada higieny" - świetny pretekst .... do zniewolenia.

@tie-break Ten wiersz ma w sobie ciszę i cierpliwość. Nie ma tu wielkich gestów ani obietnic - jest ktoś, kto ogrzewa oddechem zamarzniętą przestrzeń między ludźmi. To obraz pełen pokory wobec czasu, jaki zajmuje naprawienie tego, co pękło. "Biel jak blizny" - lód nie jest tu tylko przeszkodą, ale śladem rany. I ta świadomość, że roztapianie wymaga cierpliwości- oddech za oddechem, centymetr po centymetrze. Bez gwałtowności, bez forsowania - po prostu trwanie. Piękne jest to niedopowiedziane oczekiwanie na koniec - "Czekam na twoje , jestem."

@Radosław Dziękuję za tak uważną lekturę. "Pokaż" było kluczowe - to apel o działanie, nie słowa. A te kubki... tak, to mój ulubiony moment. Doceniam Twoją szczerość co do reszty, niewątpliwie jest w tym sporo racji. Cieszę się, że przeczytałeś i podzieliłeś się opinią, to dla mnie ważne. :)

@Andrzej_Wojnowski Życzenia, które nie proszą o sukces, tylko o wierność sobie. O to, żeby sny nie tonęły w pustej szklance, a światło wciąż budziło duszę. To nie urodzinowa kurtuazja - to prawdziwe widzenie drugiego człowieka, przyjaciela. Nie czytałam piękniejszych życzeń :)

@Alicja_Wysocka Piękny wiersz o przemianie przez miłość, przez obecność kogoś, kto daje poczucie bezpieczeństwa. Uderza mnie kontrast między tym "niby niebem" z pierwszej strofy- pełnym zagrożeń, ostrych katedr, „bezkształtów lęku" - a ciepłym, intymnym niebem „twoich oczu" na końcu. Piękna jest ta przemiana z ptaka ranionego przez katedry w synogarlicę, która mieści się w cudzych dłoniach - to obraz niezwykłej delikatności i oddania. A słowo „obłaskawienie" niesie w sobie całą czułość świata. Wiersz który pokazuje, że czasem jedno niebo trzeba zamienić na drugie - to małe, ale prawdziwe.

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Zgadzam się - półśrodki w miłości to najgorsza opcja. Albo jest to ciepło i realność, albo nie ma sensu udawać. Pozdrawiam. :) @Lenore Grey Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) @Whisper of loves rain Serdecznie dziękuję! Dziękuję za te słowa. Dokładnie o to mi chodziło - o tę przepaść między słowami a czynami, między obietnicami a obecnością. Pozdrawiam. :) @Radosław Bardzo dziękuję! Tak, żadnych substytutów i namiastek. Albo prawdziwa czekolada, albo wcale. Chodzi o autentyczność. Ta metafora z "wyrobem czekoladopodobnym" genialnie oddaje sedno. Pozdrawiam. :) @infelia @FaLcorN Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam.

@violetta A jak potrzebna! Bardzo dziękuję i pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Jak zawsze piękny wiersz i dużo optymistycznego nastawienie do życia. :) Pozdrawiam. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Zgadzam się - słowami sypie się , więc dewaluacja jest powszechna. No i co innego jest czas poznawania, a inny jest czas bycia ze sobą w codzienności. W drugiej części oprócz słów, bardzo ważne są czyny. :) Pozdrawiam. :) @Annie Bardzo dziękuję! To nie jest aż tak wygórowane marzenie. Może się nie spełnić, ale wówczas można z takiego związku wyjść. Tam, gdzie są same słowa, a nie idą za nimi czyny - "miłość" jest zbyt kulawa. Wyjść i można marzyć dalej. :))) Pozdrawiam. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! "Jedno bez drugiego nie istnieje" - masz rację, zawsze harmonia jest potrzebna, ale to już prawie ideał. :) Moja koleżanka mnie zainspirowała, mówiąc o swoim partnerze: "Kilkanaście razy dziennie powtarza, że mnie "kocha", ale nawet jak jestem chora, zostawia mnie dla kumpli i piwa." I wówczas zaczęłam się zastanawiać nad połączeniem słów i czynów. Pozdrawiam. @Andrzej_Wojnowski Bardzo dziękuję! Dokładnie tak! Pozdrawiam. :) @AmberBardzo dziękuję! To też jest forma rozmowy o uczuciach i emocjach, o naszych oczekiwaniach w związku. Pozdrawiam. :) @huzarcBardzo dziękuję! Lakonicznie i wszystko jasne! :) Pozdrawiam.

@infelia Świetny humor w szczegółach - budzik to "Brutus" (zdrajca!), "niewdzięcznik", "drań", który "popadł w rutynę i sobie swawoli", udaje leniwca albo śpieszy się nie w porę. To nie jest już mechanizm- to "małżeństwo" po latach, gdzie obie strony doskonale znają swoje wady i wzajemnie je sobie wypominają. :)

Pokaż, że miłość to oparcie. Że wstaje ze mną o świcie i trzyma za ramię, gdy tracę pod nogami grunt. Nie chcę słów. Postaw swój kubek przy moim. Okryj, gdy trzęsę się z zimna. Bądź, póki jeszcze tu jestem, nim wchłonie mnie mgła. Bo jeśli twoje „kocham” to cień, jeśli jest chłodnym echem - nie zapalaj światła. Po prostu pozwól mi wyjść.

@infelia Znowu przyszli "przejąć dom". Ciekawe, kiedy im się przestanie chcieć!

@Pisarzowiczka Gdy słowo drukowane, choć w gazecie dane, nie wyszło tak, jak chciałaś - to właśnie wygrałaś. Bo wyszłaś z siebie, przekroczyłaś granice. Pozdrawiam. :)

@Radosław Zatrzymał mnie koniec - "na koniec , zimny prysznic". Lakoniczny jak wyrok. Zimny prysznic to nie nagroda - dostanie chłód. Bo to nie ono decyduje. Cały wiersz brzmi jak pojedynek z samym sobą. Pozdrawiam.

@Wochen Matematyka ciała- dwoje rąk, dwie stopy - a śladów wiele. Może to o miłości (dwa w jednym), może o życiu (więcej ścieżek niż kroków). "Do końca nie wiem"- ta niewiedza jest odpowiedzią. Zagadka bez rozwiązania. :)

@Mitylene To wiersz o samotności i ciszy jako azylu, jako jedynej towarzyszce, która nie pyta, nie ocenia, tylko "trzyma za rękę". Melancholijny i piękny. Jak kołysanka śpiewana samemu sobie w pustym pokoju. Tak odbieram Twoje słowa. Pozdrawiam.

@Mitylene Bardzo dziękuję! Czasami mam taki moment, który chciałabym zatrzymać w słowach, na przykład właśnie zasypianie po ciężkim dniu, gdy jeszcze działa wyobraźnia. :) pozdrawiam.

@hollow man Wiersz mówi o przekroczeniu granic i odnalezieniu wolności w chwili obecnej. Łączy duchowość Wschodu z nowoczesnością, pokazując, że porządek i sens mogą istnieć zarówno w medytacji, jak i w „kodzie pythona”. Bliskość drugiego człowieka i precyzja działania prowadzą do stanu, w którym znika poczucie braku. Intrygujące.

@andrew Pięknie ujęte - ta różnica między byciem obecnym a prawdziwie bliskim. I ta nadzieja w "kiedyś", jak pąk czekający na swój czas. Czuć w tym cierpliwe oczekiwanie na moment, gdy coś, co teraz jest tylko w zalążku, w pełni rozkwitnie. Pozdrawiam. :)