Berenika97

@Alicja_Wysocka Nie wiedziałam o tym. Słyszałam tylko raz wrażenia po "śmierci klinicznej" . Tym razem zupełnie się rozminęłam. :)

@Gosława Babcie to cudowne i silne kobiety, a gdy jeszcze dodać, w jakim czasie żyły - to dla mnie jest niewobrażalne.

@Simon Tracy To naprawdę intrygujący tekst w stylu found footage horror! Widzę, że stworzyłeś wielowarstwową narrację i to świetnie przemyślaną. Zaczynasz od desperackiej konfrontacji, przechodzisz przez retrospekcję, a kończysz oficjalnym raportem wojskowym. To tworzy poczucie autentyczności i stopniowo buduje niepokój. Najciekawszy zabieg to rozbieżność między tym, co bohaterowie pamiętają, a tym co pokazuje kamera. Ta scena, gdy oglądają nagranie i widzą "zwykły las" zamiast horroru, który przeżyli - to mocny moment. Pytanie "czy to się naprawdę wydarzyło?" jest dużo bardziej przerażające niż samo potwierdzenie nadprzyrodzonego. Zakończenie z raportem - świetne! Nadaje całości pseudo-dokumentalny charakter. I pomyśleć, że nie lubię horrorów. :)

@Charismafilos A ja w Słowie nie mogę go znaleźć jednoznacznie - więc jestem ciekawa.

@Charismafilos Ty możesz sobie iść i do wrót Szeolu, mnie wystarczy Księga. :)

@Radosław Wiersz udaje oficjalne pismo szkolne, ale jego treść całkowicie je podważa. „Usprawiedliwienie nieobecności na przestrzeni ostatnich kilku lat” brzmi absurdalnie. Podpis zamiast imienia jest kluczowy. „Dorosły” nie brzmi dumnie. To ktoś, kto formalnie dorósł, ale być może emocjonalnie zawiódł. Dorosłość jako rola, nie osiągnięcie.

@Leszczym Bardzo lubię Twoje konkretne odpowiedzi! Moje szare komórki nie mają szansy zamarznąć. :)))

@Charismafilos Przecież wiesz dużo o mojej "ciekawości". :))) @Amber Słusznie! Oby osądzić - należy poznać. :) Bardzo dziękuję! :)

@Alicja_Wysocka Świetny kontrast dwóch perspektyw - jedno widzi słowa wydrapane igłą z zimowego chłodu, drugie huśtawkę w obłokach. To "nie zabieraj mi proszę" brzmi jak obrona prawa do własnego szczęścia, nawet jeśli komuś wydaje się ono kruche czy naiwne. A to zakończenie... "może ja chcę zamarznąć z zachwytu w najszczęśliwszym dniu" - wolę zamarzać w szczęściu niż żyć bez niego. Czasem musimy bronić swojej radości przed cudzym realizmem. Wzruszające i piękne! :)

@tie-break Rzadko widzi się tak delikatnie wyrażoną potrzebę bliskości i jednocześnie lęk przed nią. To "zanim" na końcu - tyle niewypowiedzianego w jednym słowie.

@Maciek.J Poruszające pożegnanie z poezją, która była częścią życia. Ale mam nadzieję, że to się zmieni. Pozdrawiam serdecznie.

@Leszczym Czy to dobrze czy źle? Bo już sama nie wiem. :))

@Charismafilos W każdym wymiarze! :)

@Lenore Grey Twój obraz, Twoje przesłanie i Twoja wrażliwość są najważniejsze! :)

@Maciek.J Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) @violetta Bardzo dziękuję! tak, dlatego o nim czytam i o jego uczniach. :) @andrew Bardzo dziękuję! Zawsze pięknymi słowami odpowiedasz- lubię zastanawiać się nad Twoimi komentarzami. Pozdrawiam. :))) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Ale też ślad innych ludzi może przenieść w naszym postrzeganiu świata też coś dobrego. Zmianę. Pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Rozumiem, cieszę się że drugi przypadł Ci do gustu. Pozdrawiam. :) @Łukasz Wiesław Jasiński @huzarc @Wochen @Leo Krzyszczyk-Podlaś @Simon Tracy Serdecznie Panom dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Lenore Grey Cieszę się, ale czytelnicy mogą inaczej odbierać i rozumieć Twoje wiersze - i nie ma w tym nic złego. Wiesz, ile polemicznych dzieł powstało na temat twórczości np. Norwida. Krytycy literaccy interpretowali wiersze poety w bardzo róźny sposób. :) Pisz, bo masz telent! Pozdrawiam. :)

@Lenore Grey "Purpurowe kotary, zwaliste' - od razu widzę tę scenę. Jak obraz z baśni - aż chce się zajrzeć za te kotary. Piękne!

@Leszczym Ten wiersz to głęboka, filozoficzna refleksja nad ludzką potrzebą kategoryzowania świata i jednoczesną niemożnością zrobienia tego w sposób ostateczny. Pokazujesz jak pojęcie granicy jest umowne i płynne. Próbujesz oddzielić pasję od obsesji czy fantazję od szaleństwa, by ostatecznie przyznać, że te próby są skazane na porażkę. Narzucanie sztywnych ram (linii) ukazujesz jako akt przemocy wobec rzeczywistości, która z natury jest niejednoznaczna. Puenta wiersza przynosi ulgę - to właśnie w tej "szarej strefie", na styku definicji tętni prawdziwe, skomplikowane życie. Bardzo intrygujący i inspirujący tekst. Pozdrawiam.

@andrew Wzruszający. Tak właśnie działa prawdziwa bliskość. :)

@Fost Wieczny dylemat serca i rozumu. :)

List pierwszy Janie, czytam Twój list w chwili, gdy chciałam zatrzasnąć drzwi i powiedzieć - "nie znam takiej miłości" I mieć spokój, jakby miłość mogła skończyć się od jednego zdania. Ale ona nie jest słowem, ani obrazkiem, który można zdjąć za ściany. Wchodzi mi pod skórę, dzieje się we mnie - w życzliwym komentarzu, w przebaczaniu. Dzieje się tam, gdzie nie gaszę światła, i zostaję, mimo niebezpiecznej fali. I nawet wówczas, gdy zamykam drzwi ona i tak czeka na mnie - bez słów. xxx List drugi Janie, dziś wyłączyłam wiadomości w pół słowa. Prezenter krzyczał o "dramatach", których nie przeżył. Wiem już, że nie każdy głos warty jest wysłuchania, a wrzask z ekranu nie daje mi spokojnie odetchnąć - nie chcę jego lęku ani gotowych „prawd”, które kradną ciszę. Uważnie też wybieram, z kim siadam do stołu, bo przy nim dzielę się własnym życiem. W moich słowach i w postrzeganiu świata zostaje ślad ludzi, którym pozwoliłam zostać na dłużej. xxx List trzeci Janie, dziękuję Ci, że poznałeś mnie z Gajusem. Byłam u niego, zastałam go, gdy zapraszał kobietę z dzieckiem, która nie miała gdzie spać. Skinął jej głową: "Na górze jest pokój". A ze mną usiadł przy herbacie. Zostawił wszystkich, którzy za oknem kłócili się o pierwszeństwo. Gdy podniósł kubek , uśmiechnął się lekko - "krzyk słychać z daleka, cichość trzeba zauważyć" - szepnął. Na motywach Listów Św. Jana

@Charismafilos Wieczny spór optymistów z pesymistami.:)

@Whisper of loves rain Nigdy nie myślałam, że instrukcja może być tak poetycka. :) Ten kontrast między technicznym językiem a intymnością - świetny! :)

@huzarc Jest tu surowa prawda o śmierci, która nikogo nie obchodzi. "Nędzne rubieże wielkiego kosmosu"- gorzkie i prawdziwe.

@hollow man Ciekawy tekst. Zbudowałeś tutaj bardzo sugestywny, klaustrofobiczny świat. Szczególnie uderza ten kontrast między organicznością (język ryb, mowa roślin) a chłodną analizą ("policzyli nas co do kwarka"). Fraza o szafie - matce lęków - świetna.!