Migrena

@KOBIETA biegnę spocony tęsknotą po śladach Twoich. z apetytem wilka ! Dominiko. a ten Okruszek ? cherubinek niebieskooki ! ma jakieś imię ? czy to tajemnica Zielonego Przylądka ? a tak w ogóle......dzięki przecudne :)

@KOBIETA Dominiko. las.... las szumi nadzieją i tęsknotą. życiem. i on czeka. na dziewczynę z koroną z szyszek. na Ciebie. piękne Domi dzięki :) @Waldemar_Talar_Talar Waldku. nawet nie wiesz jaką przyjemność mi sprawiłeś swoim komentarzem. dziękuję Ci serdecznie :)

Idziemy. Las jeszcze śpi, ale już czuje nasz oddech - gałązki pochylają się nad nami jak anioły, które chciałyby dotknąć tego ciepła między naszymi dłońmi. Mech pod stopami jest miękki jak skóra snu, jak cienka warstwa marzenia, która ugina się pod nami, zapamiętując każdy krok, każde drżenie, każde zbliżenie ramion. Trzymam Twoją dłoń - delikatną, drżącą, pełną ukrytych iskier - i czuję, jak pulsuje w niej światło, jakby Twój puls chciał wejść w równy rytm z moim. Opowiadam Ci bajki : o drzewie, co marzyło o gwiazdach, o rzece, która nosi na plecach całe niebo, o wilkach uczących noc oddychać śpiewem. A Ty śmiejesz się - tym swoim dziewczęcym śmiechem, co rozświetla ciemność, dotyka mojej szyi jak ciepły powiew - i wtedy wiem, że każda opowieść jest o nas, choć ani jedno słowo nie wypowiada naszych imion. I nagle wiem - wystarczy jeden Twój dotyk, ten najcichszy, by we mnie rozświetlić całe niebo - takie, które drży w rytmie Twojego oddechu. A potem - pojawia się siódme niebo. Nie nad nami, lecz tu, w przestrzeni pomiędzy, gdzie Twoje palce wtapiają się w moje, gdzie nasze oddechy stają się jednym cichym płomieniem, którego nie gasi nawet chłód lasu. Idziemy dalej, po mchu, co pamięta nas lepiej niż czas; po świetle, które łapie się Twoich włosów jak rozgrzane złote nici; po ciszy, która owija nas jak miękka chusta, nie pytając, dokąd zmierzamy. A las, ten stary, wierny las, szepcze za nami: - wróćcie. Bo jeszcze nie wszystkie drżenia przemówiły między waszymi dłońmi.

@Alicja_Wysocka :))))))))))))))))))))) chcę !!!!!!!!!!!!!

@violetta kwiatem wiśni - sakura. 桜の花 made in Japan.

@violetta też ładnie:)

@Alicja_Wysocka humorystyczny dialog między poetą a jego własną strofą fantastycznie napisany wiersz !!!!!!! a czy ja też mógłbym być jakimś kwiatuszkiem ?

@Alicja_Wysocka akurat My mamy dobre serca :) ale inni ? odchodzą z litości ? nad Zusem ?

@Alicja_Wysocka za krótko :) tak o 200 lat za krótko. ale ZUS pewno by oszalał :) cały !!!

@Marek.zak1 to było tak : przeczytałem Twój - on zburzył mi spokój w głowie i......napisałem swój :) dzięki za inspirę. @Berenika97 Bereniko. Ty tak pięknie potrafisz patrzeć. Ty widzisz głębię. Ty widzisz duszę. Twoje komentarze są dla mnie radością i dopełnieniem. dziękuję pięknie ! @Alicja_Wysocka dzięki Aluś. uchwyciłaś to co jest kluczem umierania. nie sensem bo to raczej bezsens czasu. dlaczego tak wcześnie ? za wcześnie..... dzięki :)

@Leszczym amor fati. centralny koncept w filozofii Fryderyka Nietzschego. Twój los - nie masz wyboru.

@Berenika97 absentia dei !!!!!!! Twój wiersz jest głęboką medytacją nad stratą, pamięcią i bezsensem cierpienia, umieszczoną na granicy snu i jawy. w obliczu totalnej ruiny, pytasz o swoją tożsamość w kontekście archetypicznej figury Hioba. milczenie Boga, który wydaje się być jedynie biernym świadkiem rozpadu świata i ludzkiego ducha. stworzyłaś poetyckie studium żałoby. piękno poetyckiego języka służy opisowi niemożliwej do zniesienia pustki. to w rzeczywistości nie jest wiersz. to studium do zamyśleń. głębszych niż wszystkie dni człowieka. do rozpaczy......i maleńkiej iskierki WIARY. do sensu wszystkiego.

@Laura Alszer Lauro. to jest cudny, sensoryczny wiersz. wyraża intensywne wrażenie luksusu i blasku, które prowadzi do głębokiego, niemal kosmicznego przeżycia. buduje napięcie od chłodnej, ekskluzywnej obserwacji do gorącej, spełnionej bliskości w ostatniej strofie. bardzo, bardzo, bardzo..... podoba mi się .

@Manek Od Rosji reparacje ? Dostaniemy figę z makiem, buraka w kopercie i Wołgę pełną mułu do przepłynięcia. Jak się postarają - wyślą nam powietrze w słoiku, albo obietnicę, co paruje szybciej niż samowar. A w wersji hard ? Przyślą „reparacje” w formie rakiet balistycznych i „dowody wdzięczności” na pokładach bombowców, żeby z nas zrobić miazgę szybciej, niż zdążymy powiedzieć „gdzie reszta ?”.

@huzarc głęboka medytacja nad egzystencją i jej końcem. chłodna "policzalna" wizja śmierci i niepojęta otchłań tajemnicy. obecność śmierci w każdym aspekcie bytu wiersz z serii "extra mocny". głęboki i "solidny".

@viola arvensis Wiolu. wiem, że George Orwell oraz Jack London wcielali się na długie miesiące w łachmaniarzy aby później to opisać w swoich powieściach. ale Ty widzisz mnie jakbym był już "tam" i wrócił aby tutaj ten wiersz..... wielka jest Twoja wiara we mnie :) prawdziwa poetka tak pięknie o swoim koledze z portalu, amatorze zupełnym :) dziękuję najpiękniej za Twoje słowa :) są dla mnie zawsze najważniejsze :) dzięki. @Omagamoga dzięki, że jesteś :)

@KOBIETA moja dusza ? tak mi skojarzyło to co ktoś kiedyś powiedział: " białe koszule, czarne dusze, ja swoją duszę uprać muszę ". Dominiko. dziękuję bardzo za miłe słowa :) @huzarc dziękuję za życzliwy, interesujący komentarz.

@Wiesław J.K. dzięki. cześć :)

@Wiesław J.K. Wiesiu. i ja się z Tobą całkowicie zgadzam. są tęsknoty które nigdy nie przemijają i są "pustki" których nikt nie wypełni. bo życie to bestia która zaczyna się w nas a kończy...Bóg wie gdzie. przykro mi, że dalej cierpisz śladami przeszłości. ludzie wrażliwi już tak mają ! pozdrawiam Cię serdecznie :) wszystkiego dobrego :) trzymaj się :)

@Wiesław J.K. Wiesiu. przepraszam za zdrobnienie ale tak zwracam się do Kolegi, do Ciebie. napisałeś komentarz który wzniecił we mnie młodzieńcze wspomnienie. zrobiłeś to w sposób mistrzowski. tęsknota to choroba na którą jest tylko jedno lekarstwo - czas !!! pamiętam wiersz Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. fragment, dla Ciebie. "nie widziałam cię już od miesiąca. i nic. jestem może bledsza, trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca, lecz widać można żyć bez powietrza". dziękuję :) @Berenika97 dziękuję za Twoje słowa z komentarza ! dodajesz mi sił ! dodajesz mi pewności siebie ! wzbudzasz we mnie apetyt na pisanie ! ślicznie dziękuję :)

Człowiek gaśnie. W jednej sekundzie ciało traci prawo do własnej historii i staje się przedmiotem, który nie odpowiada już na dotyk świata. Ostatni wdech jest ciężki, mętny, brudny, jakby zaciągał się powietrzem z piwnicy, w której kurz i milczenie żyją dłużej niż ludzie. Płuca zapadają się powoli, jakby chciały schować w sobie ostatni strzęp ciepła przed zimnem pewnym swojej wygranej. Serce nadal próbuje - uderza krócej, słabiej, jak pięść waląca w pustą ścianę, która już nie oddaje echa. I nastaje jedno nic - nic, które kończy wszystko. Krew staje. Skóra traci połysk i zwraca się ku ziemi. Człowiek w tej chwili jest już tylko ciężarem, który gleba przyjmie bez pytań. I właśnie wtedy to się rozrywa. Niewidzialna klamra, trzymająca go w środku istnienia, puszcza nagle, jak pękająca sprężyna. Śmierć zabiera wszystko : imię, gest, oddech, cień pod powieką, ostatnie słowo, którego nie zdążył nadać światu. Zostawia tylko to, czego nie potrafi wziąć. To, co jest istotą. Duszę. Tyle co sól po wyschniętej łzie. Ciężar tak lekki, że mógłby ulecieć z pierwszym ruchem kurzu, a jednak jedyny, który pozostaje człowiekiem do końca. Wypływa z ciała wolno, jak światło uciekające z przepalonej żarówki w środku nocy - ostatni błysk czegoś, co nie było ani corpus humanum, ani pamięcią, a jednak było sensem istnienia. Nie wzbija się. Nie opada. Przechodzi. Prosto w ciemność, która niczego nie oddaje i która - cicha, bezimienna - jest Bogiem.

@KOBIETA wiersz piękny. to Twój styl. Twoja głębia i ostrość. dopalony na maxa. a utwór - ja pierdolę. dotyka egzystencjalną zmysłowością. rarytas. to o każdym z nas.... och, Dominiko. (sorry za dramatyzm słowny, ale nie znalazłem nic mocniejszego)

@viola arvensis no fakt - tak mówią. ale wśród tego "pół światu" znaleźć ten jeden, ten co pachnie najpiękniej, oddycha marzeniem i kocha jak nikt.... to trzeba mieć szczęście jak ja !!!!! znalazłem. i nie oddam nikomu. ......jest cudowny :)

@KOBIETA to poetycka wizja melancholijnego dnia samotności i oczekiwania, w którym chłodna, szara sceneria jesieni kontrastuje z wewnętrznym, cichym pragnieniem ciepła, bliskości i spełnienia. całość jest utrzymana w tonie eleganckiego, kontrolowanego spokoju. pięknie Dominiko :))))

@Marek.zak1 prawdziwa poezja. świetnie oddany dramatyzm przejścia. mocne, fizyczne i metafizyczne jednocześnie. wielkie gratulacje.