Migrena

@Poet Ka ale, ale. dla mnie ten poetycki ascetyzm jest mistrzowskim pociągnięciem. treść - forma. to jest cudowna poezja !!!

@Poet Ka Poe. pięknie i z niezwykłą wrażliwoscią przywołałas ten świat, który już nigdy nie wróci. te limuzyny zapach perfum i kurz na drodze do monte carlo to obrazy, które pod Twoim piórem odzyskują dawny blask . dziękuję Ci za tę magiczną podróż do czasów, gdzie elegancja mieszała się z hazardem życia. jednak ta historia ma swój mroczny przemilczany rewers, o którym tak trafnie przypominasz między wierszami. skoro przywołujemy postać Marty, ukochanej marszałka, nie sposób uciec od prawdy ostatecznej. pod tym "lekko drżącym śpiewem” kryje się przecież niewyobrażalna makabra. wiersz nie jest dobrym miejscem. komentarz już tak. Marta thomas-zaleska nie tylko " straciła życie” w przenośni. jej los dopełnił się w sposob brutalny i do dziś niewyjaśniony. zamordowana, poćwiartowana, odnaleziona w walizkach wyrzuconych do rzeki. to straszliwy kontrast dla świata rautów i pereł, o którym piszesz. Twoja Marta jest przez to jeszcze bardziej krucha i tragiczna. dziękuję, że nie boisz się patrzeć historii prosto w jej ponure oczy, nawet gdy jej spojrzenie jest tak przerażająco zimne. to co Poe namalowałaś słowami to poetycka perełka. masz dziewczyno dużą klasę!!! wyśmienitą:)

@Robert Witold Gorzkowski tak. ale szczęście.....to po prostu brak nieszczęścia:)

@wiedźma jest niesamowicie bo opisujesz moment w ktorym drugi człowiek staje się kluczem do Twojej własnej prawdy, której sama jeszcze nie zdążyłas nazwać!!! kochana poezjo......

@lena2_ niezwykle poruszająca lekcja uwazności . uderza mnie ta dojrzała rezygnacja z "mownicy sumienia” na rzecz cichej obecnosci. rzadko spotyka się tak precyzyjne ujęcie empatii, która nie szuka poklasku a jedynie rozumie ciężar cudzej nadziei . wielki duch zamknięty w pokornych słowach kapitalny wiersz!!!

@iwonaroma Twój wiersz to manifest zycia jako projektu !!! Heidegger powiedziałby że ratujemy ciało, by mogło nadal "być w świecie”. i to jest prawdziwy sens akcji. świetnie.

@Robert Witold Gorzkowski bez utartych frazesów. samo filozoficzne sedno. i zabrzmi to tak: hiobowy determinizm wpisany w tkankę lasu . poruszająca lekcja pokory w której upadek dębu staje się jedyną drogą do ostatecznego wglądu. napisałeś krotko gęsto i bez znieczulenia o tym, że czasem trzeba zostać zmiecionym, by dopełnić swojej miary pod tym konkretnym niebem . i tyle wystarczy. Twój utwór - to jest to!!!

@Poet Ka czasami nie następuje. często ślad jest świeży. pomimo lat. śmieję się razem z Tobą:) że są jeszcze wspaniali ludzie którzy potrafią wyłuskać z gorzkiego życia intelektualne smaczki. ludzie którzy tak po prostu, tak zwyczajnie, są wspaniali:) myślę o Tobie Poe. dziękuję:) za uśmiech który mi dałaś:)

@Berenika97 są ciepłe, silne i męskie. ale sensu szukają zawsze.

@Poet Ka niezgodność w relacji poetyckiego odbioru to norma przecież. ale nie Poe dla Ciebie. bo Ty pamiętasz!!! to co pisałem kiedyś. masz wspaniałą zdolność kongenialności i Intuicji esencjalnej. zachwycasz mnie. dziękuję Poe.

@Alicja_Wysocka dziękuję Ci Alu pięknie. czas - najlepszy lekarz świata. jestem dzisiaj wesoły i uśmiecham się do Ciebie:))))) @Robert Witold Gorzkowski moje marzenie. to jednak niebo. dziękuję Robert. @Berenika97 Nika. posłużę się figurą etymologiczną. smutek smutku jest potężniejszy niż sam smutek, bo nie karmi się stratą, lecz samym sobą. co drań robi z człowiekiem to właśnie próbowałem opisać wierszem. masz Nika piękne przemyślenia. barwne głębią. bardzo Ci dziękuję:)

@violetta bardzo bardzo piękny.

@Christine super komentarz:) chociaż bywają też fajni faceci. niestety rzadko:) dodajesz mi sił swoimi słowami:) bardzo Chrissy dziękuję:) uśmiechy dla Ciebie:))))))

@Christine no tak. chciałem to wszystko zbrutalizować. styl "bez litości". bardzo Ci dziękuję;) za obecność. za opinię. za wszystko.

@violetta mógłbym:) dziękuję:) @Christine ten złośliwy demon to może być wał korbowy;) albo jakiś inny rozrząd:) niech bestia jedzie gdzie chce:) dziękuję Krysiu:) wybacz, że po polsku:) wszystkiego najmilszego dla Ciebie:)

@Christine "ależ piękny...." pomyślałem, że to o mnie:) dziękuję Chrissy:) łaskawe Twoje słowa. wszystkiego dobrego:) @Na liniach czasu dziękuję i pięknie pozdrawiam:)

@MIROSŁAW C. ale Mirek..... ta czereśnia? jedna ale zawsze;) dziękuję serdecznie;) @Na liniach czasu tak, to proza poetycka. ale nie zmienia to faktu, że świat przestępczy sięga po selery, marchewki, pietruszki. mafia to mało..... bardzo dziękuję;) pozdrawiam:) @violetta poezja prozą a bandyci grasują:) dziękuję:) @Berenika97 a ja lubię czytać Twoje które czasem ratują sytuację:) dziękuję Nika. @Christine ja też nie mam:) a chętniebym walczył z tą całą "strukturą":) chociaż pewnie bym przegrał:) dziękuję że zajrzałaś:) to dla mnie zawsze miłe chwile;) pozdrawiam Cię:)

@viola arvensis moja ulubiona poetka. to piękny, cichy drogowskaz dla każdej obolałej duszy. ujęła mnie w tych słowach niezwykła czułosć, z jaką traktujesz to co w nas trudne i krwawiące. to nie jest tylko poezja, to rodzaj duchowego okładu, ktory przynosi natychmiastową ulgę . fajna przypominajka, że wolnosć zaczyna się od odpuszczenia, a dobra zmiana potrzebuje ciszy w sercu. piękna Poezja tu się zdarzyła.

@Robert Witold Gorzkowski fascynujący akt afektywnego ikonoklazmu. rożowa kula nie tyle niszczy co dekonstruuje nasze wewnętrzne hierarchie by w gruzach dawnych pałacow odsłonić nagą prawdę o spotkaniu z drugim człowiekiem . to wiersz o tym, że autentycznosć zawsze rodzi się w miejscu pęknięcia a tytułowe trwanie to blizna ktora staje się naszym nowym fundamentem . Twoje wiersze mają te smaki ktore poezji nadają elegancji!

@Poet Ka też to tak odebrałem:) maleńki performance:) uroczy:)

@Poet Ka Poe. subtelny ten Twój zlot, utkany z powidoków i najcichszych marzeń o świecie który pachnie jeszcze patefonem i słoncem na jedwabiu parasoli . zachwyca mnie ta czułosć, z jaką kładziesz obok siebie braci montgolfier i współczesną melodię - to dowód na to, że w poezji czas jest tylko umownym drzeniem powietrza. zachwycasz swoją poezją :)

@Poet Ka Poe. od razu idziemy w głębiny:) gdzie świat czysty a miłość to coś więcej niż cały wszechświat. zmysły, namiętności, pragnienia - wszystko ponad życie. "spójrz czule na mnie ostatni raz. a co będzie ze mną? no mniejsza z tym". dziękuję Poe. że jesteś:) @obywatel dziękuję bardzo:) fajny koment:)

@Berenika97 Nika. Twój wiersz to niezwykle precyzyjne studium osamotnienia. ten gosć o zapachu spalonego papieru to nikt inny jak Twój własny monolog wewnętrzny, ktory przychodzi by wypełnić lęk przed ciszą . piękna elegancja, z jaką ujęłaś tę surową prawdę o człowieku . tak, czasem to my sami jesteśmy dla siebie najbardziej wymagającymi rozmowcami. masz w sobie niezwykłą wrażliwość Nika. piszesz o rzeczach trudnych z taką lekkością i filozoficznym spokojem, że nie czuje się lęku, a raczej wspólnotę doswiadczenia. piękny wiersz:) ps. spojrzałem na swoje dłonie:) niby przypadkiem ale wzrok się zatrzymał:)

wapno wgryza się w stawy jak cudze imiona - niewołane twardnieją przechodzi przez kości bez śladu język pęcznieje knebel z mięsa - nie do wyplucia głód żywi się echem które nie wraca noc puchnie od środka tkanki biorą ją na własność serce w skrzepie mieli własny rytm krtań - zgorzel powietrze po tobie ma ostre krawędzie kaleczy płuca przy każdym oddechu słowa wracają pod język już raz przetrawione cisza pracuje szczęką dzień mieli na miał ciało idzie dalej przesyłka ciężaru - bez nadawcy drzwi nie domykają się jakby ktoś został w zawiasach w kuchni stygnie herbata stoi nie ma już "na zewnątrz” ściany rosną do środka ktoś mówi: wszystko będzie dobrze - w ustach zaczyna krwawić wykrztusić siebie do czysta - wyrwać z płuc każdy twój szept żeby nie nieść do ziemi czegoś, co oddycha zamiast mnie

@iwonaroma Iwona. to jest znakomicie napisany wiersz! bardzo mi się podoba! ukłony dla Ciebie:)