huzarc

@Berenika97 esencjonalna miniatura. Pozdrawiam

@Jacek_Suchowicz Ciepły, figlarny wiersz z lekką puentą – czyta się z uśmiechem i wdziękiem.

Ludobójstwo Mord rytualny Wołyń Najbardziej o nim — ale są i inne miejsca. Nie potrafię pisać o nich, dźwigając ponad siebie na cokoły — jak atlas, metaforą wielkich słów, prawość nieba. Nie umiem, choć widzę jeszcze: Krematoria i ciałopalny zmierzch; zastrzyk z fenolu na dobranoc; niemiecką butę pod batutą Wagnera, uzbrojoną w ołowiany bat. I jeszcze — kulę w potylicy i los bezimiennych. Czerwone ukąszenie przez pychę ich dzieci, oczarowanych konceptem Raskolnikowa. O tym pisać nie potrafię — prawdziwie. Wybaczysz — oni zapomną, a potem groby rozkopią ich psy na nowo. Wyrasta ze mnie wtedy męska wściekłość potomka czasu burz. Uciec w las — jak wilk. Testosteron kwitnie we krwi, duszny i żywy. zemsta. zemsta. zemsta.

@Somalija Kontempluję niedzielny poranek:) Chyba ostatni w tym roku tak rozpromieniony… jesień się zbliża.

@Somalija Witam. Wiersz mocny i przejmujący — czuć w nim prawdziwe emocje, głód bliskości i tęsknotę, które zostały oddane bez upiększeń. Działa szczerością i intensywnością. I pozdrawiam:)

@Nata_Kruk próbowałem:) ale to detal. Dzięki za uwagę i spostrzegawczość:)

@Nata_Kruk Bardzo mi miło, że pozytywnie rezonuje. Pozdrawiam:)

@Berenika97 dziękuję za dobre słowo refleksji:)

@MIROSŁAW C. Bardzo nastrojowy i malarski wiersz – pełen światła, barw i delikatnych obrazów, które układają się jak impresjonistyczne płótno. Subtelny, a jednocześnie sugestywny. pozdrawiam.

@Marcin Sztelak Jak dla mnie gorzki i sugestywny flirt ze śmiercią i religijnymi kliszami, ale wybrzmiewa świeżo. świetny wiersz, ironiczny, ale z głębią.

kochani ekolodzy las odrośnie - na nowo młody ale rozbity posąg Dawida nie zmartwychwstanie przez was rozbity w proch ludzka cierpliwość zmieni się w kamienne serce i przez zaciśnięte pięści zacznie bić - was

@infelia Trójbój poetycki podźwignie wszystko:) Dzięki i pozdrawiam:)

@Berenika97 Historia ciąży nad nami, a los teraźniejszy i niemało kompleksów, czy wciąż aktualnych podziałów ma swoje źródła w niej, w jej rozumieniu i odnoszenia się do pytań jakie pozostawia. Niełatwych i zawiłych zarazem. Dziękuję za komentarz i ślad refleksji. Pozdrawiam:)

@Zorya Holmes intymnie i nastrojowo:)

Córka generała i syn pułkownika. Nad nimi zadumane wisi włoskie niebo, zaśnieżone łabędzim marmurem ku górze, jak całunem w błękitnym oku wieczności. Ono widziało Las Augustowski i krzyki niewinnych, nocą, gdy księżyc - czasu podłego towarzysz – spisywał czerwonymi słowami cyrograf z kastą dziedziców sierpa i krwawego młota. Ono widziało legion zdradzonych, który zaprowadzono ku górom Apeninu, aby maki w pieśni zakwitnąć mogły - z domu nieludzkiej niewoli, na wzgórzach wśród bławatów nieuleczonych ran. Ono widziało ojców z wyrwanym sercem przez żelazny zryw, gdy zdrada w pył mieliła diamentowe dzieci na kształt gorzejącego ziela na kraterze, w ogniu rysującego do dziś znak naszych dni. Synowie nie są winni zbrodni swoich ojców, ani córki namaszczenia ich dawną zasługą. Lecz pamięć wymaga mądrej sprawiedliwości i pokory, aby duch wyrósł pośród ruin. Wnuk splunie na twarz kata i jego ordery, a my, rozciągając nić cierpliwą jak pamięć, mostem pomiędzy borem, przełęczą i miastem odczytajmy sens słów wykutych w granicie… Nie w dąsie ociosanym z próżnej tautologi moralistów, którzy palcem, oprawionym w sygnet bolszewickiego miotu i ruchem grabieżcy drwią z naszych blizn - w ziemi odciśniętych przez śmierć.

@Alicja_Wysocka Melodyjny i barwny wiersz – czuć w nim lekkość i zabawę obrazami, oraz barokowy wdzięk:)

@Berenika97 ciepło, miło i bez patosu. A za tym tęsknimy, tego brak, nawet takim cynikom jak ja:) pozdrawiam

@Mikołaj_Batkiewicz sentymentalnie:)

Tylko człowiek może być jednocześnie Zerem i absolutem A bóg absurdem i nieskończonością Wszystko pomiędzy jest rzeczywistością Bawicie się w strach Bawicie się w śmierć I śmiech A mają one namacalny kształt Gdy wydobywam zwęglone oddechy z dymiącego pogorzeliska lub worek kości wmiażdżony w stal torowiska Istniejemy przez nasze groby Wieczność to pamięć przerysowana przez horyzont otwartych szeroko bram cmentarnych

@Berenika97 dziękuję za dobre słowo:) odwieczne podziały w nowych wcieleniach.pozdrawiam

Ci ze zgniłego zachodu zabronili wydobywać węgla To przez ślad sadzy Na wardze Ci z dzikiego wschodu zakręcili gaz gdy świt mruczał ogniem Wiadomo jak to na wojnie Tak mówią A czy kiedykolwiek Nas oszukano I uszy zalepiono kłamstwem Siedzimy po ciemku o chłodzie Pijąc beztłuszczowe mleko moralizowani przez celebryckie sumienia i salonowe mądrości Sytych oświeconych i ogrzanych Trzeba być wdzięcznym Za ocalenie To tylko cena postępu I nam jest gorzej tym ziemi lepiej A i dzieci w Afryce są podobno bardziej uśmiechnięte

Oj dziecko boże o rumianym obliczu anioła czyste jak twe szklane skrzydła I niewinne Jak moje pragnienia Skryte Uwiedź mnie szatana o szkarłatnych oczach I ze zmysłową pochodnią w palcach I nie tylko - nie, nie tylko w palcach A nimi zdejmę twych szklanych piór wieniec niewinności

@Berenika97 Słowa podźwignięte przez głębokie metafory. Pozdrawiam:)

I Nie miało nad nim nigdy zajść potężne słońce, A już właśnie dogasa, kryjąc się w Tamizie, Wśród wrzasku niezliczonych języków i śmieci, Policja zdziera flagi z potrójnym krzyżem. II Pęknięte lustra mostów toną w szarym nurcie, Zagubione spojrzenia gubią się w neonach, A echo dawnych bitew szumi w stacjach metra, Tam, gdzie obcy sprzedaje pamięć w puszkach z colą. III Jeszcze ochrypłe gardła zawodzą na stadionach, Ich głos tłumi reklama lotu w ciepłe kraje, W oknach biurowców płonie papierowe złoto, Rozdarte przez wiatr jak hymn na kredyt bez żyra. IV I tylko zegar w wieży, przysypany sadzą, Liczy kroki przechodniów i milczy w bezruchu, Jakby wiedział, że czas to pęknięta symetria, A królestwo na morzach jest cieniem po Rzymie.

@Stary_Kredens od szczegółu do ogółu i z powrotem:) Pozdrawiam:)