huzarc

@Słowianin- Wiersz ma intensywną, niepokojącą aurę i kilka naprawdę zapadających w pamięć obrazów. Trzeba się w niego wczytać, ale zostawia wrażenie lęku i absurdu epoki, w której żyjemy.

@slavu Piękny, dojrzały wiersz, w którym jesień staje się metaforą utraty, ale też intensywności życia. Czuć emocjonalne napięcie, a obrazy zostają długo w pamięci.

@Berenika97 To poruszający, szczery wiersz o ciszy, która boli, i o nadziei, że słowo może być iskrą. Pięknie uchwycił napięcie między milczeniem a potrzebą wypowiedzenia siebie.

Który to już wiersz o Bogu - że jest, albo go nie ma - że się znalazł a potem zgubił Nuda Jak bilet do wieczności W tramwaju historii Spiker powtarza Jak uczony Komiwojażer Zahipnotyzowane Pojęcia Bunt Pokora Wiara Bluźnierstwo Lista życzeń Przeglądam rozkład Jazdy do niego Wszystko to tylko słowa On i tak nie słucha Kot wypija czarne mleko I idziemy spać

@Nata_Kruk Z ironią i przekąsem traktuję moje spostrzeżenia o tym jak narzędzie stopniowo przejmuje rolę władczą wobec człowieka ze wszystkimi tego konsekwencjami. Również tymi jeszcze nie nazwanymi. Następuję ogromna, cicha rewolucją kulturowa i cywilizacyjna, a to niby niewinne może rezonować poważnymi zjawiskami. Z ubezwłasnowolnieniem człowieka jako takiego w końcu. Dzięki za krytyczne spojrzenie:)

@Nata_Kruk staram się… pozdrawiam:)

@Alicja_Wysocka Liryka lekkości i uroku. Deszcz jako kochanek, którego nie chce się zasłaniać parasolem, a wszystko razem przeradza się w piękną metaforę pragnienia bliskości i prostego szczęścia. Pozdrawiam:)

@Toyer Tak to już jest. Kolejna rzecz, która w idei ma rozwijać a w praktyce jeszcze bardziej degeneruje ludzkie zdolności. Dziękuję i pozdrawiam.

@Nata_Kruk To piękny i ciepły wiersz – pełen jesiennej melancholii, a jednocześnie subtelnej czułości. Bardzo dobrze oddaje kruchość czasu i uroki codzienności, które zatrzymujesz w obrazach jak w szkicach pamięci. Pozdrawiam:)

@Alicja_Wysocka Obawiam się, że może być po nim dużo do sprzątania… dziękuję i pozdrawiam:)

@Toyer To piękny, pełen emocji wiersz, w którym motyw kota staje się symbolem kruchości i siły zaraze

IA jest jak milutkie zwierzątko. Lubi być głaskane, jak się łasi, po tłustym brzuszku, po miękkim futerku, z światłowodowej sierści. Nigdy nie ugryzie, gdy aportuje za to poliże po gębie. A każdy ją ma. I też każdy lubi chodzić, na złotej smyczy w brokatowej obroży. Tresowany.

@Werka1987 Natychmiast rozpoznawalny nastrój — pragnienie ucieczki w sen, uproszczenia, czułość dla własnego ciała — to działa i trafia. Obrazy są codzienne, ale intymne (pstryknięcie, kołdra, miękkie zanurzenie). Pozdrawiam:)

@MIROSŁAW C. Wiersz ma w sobie dużo ciepła i zadumy – pachnie wspomnieniem, ale też niesie głębię większą niż codzienność. Pięknie udało się tu połączyć domowy kredens z kosmosem i duchami czasu. Pozdrawiam.

@Zorya Holmes Wiersz porusza – czuć w nim lęk i bezradność, ale też piękną próbę ocalenia siebie w ciszy. a ona potrafi wszystko ułożyć w harmonii na nowo. Pozdrawiam:)

@Somalija ludzi jak mrówków:)

@Czarek Płatak Obraz mocny, brudny, który zostaje w pamięci i działa jak prowokacja do myślenia. I tak powinien działać. Pozdrawiam.

@Somalija zatem powodzenia na szlakach późnego lata:)

@Poezja to życie Szczerze, delikatnie – prosta forma, a jednocześnie treść dotykając tego, co najważniejsze: człowieczeństwa i relacji.

@Berenika97 esencjonalna miniatura. Pozdrawiam

@Jacek_Suchowicz Ciepły, figlarny wiersz z lekką puentą – czyta się z uśmiechem i wdziękiem.

Ludobójstwo Mord rytualny Wołyń Najbardziej o nim — ale są i inne miejsca. Nie potrafię pisać o nich, dźwigając ponad siebie na cokoły — jak atlas, metaforą wielkich słów, prawość nieba. Nie umiem, choć widzę jeszcze: Krematoria i ciałopalny zmierzch; zastrzyk z fenolu na dobranoc; niemiecką butę pod batutą Wagnera, uzbrojoną w ołowiany bat. I jeszcze — kulę w potylicy i los bezimiennych. Czerwone ukąszenie przez pychę ich dzieci, oczarowanych konceptem Raskolnikowa. O tym pisać nie potrafię — prawdziwie. Wybaczysz — oni zapomną, a potem groby rozkopią ich psy na nowo. Wyrasta ze mnie wtedy męska wściekłość potomka czasu burz. Uciec w las — jak wilk. Testosteron kwitnie we krwi, duszny i żywy. zemsta. zemsta. zemsta.

@Somalija Kontempluję niedzielny poranek:) Chyba ostatni w tym roku tak rozpromieniony… jesień się zbliża.

@Somalija Witam. Wiersz mocny i przejmujący — czuć w nim prawdziwe emocje, głód bliskości i tęsknotę, które zostały oddane bez upiększeń. Działa szczerością i intensywnością. I pozdrawiam:)

@Nata_Kruk próbowałem:) ale to detal. Dzięki za uwagę i spostrzegawczość:)