Czarek Płatak

Kiedyś będzie trzeba,ale jeszcze nie pora ;) Za wizytę i słowa dziękuję Nata :))

Tak, życie to nie kolory jedynie. Właściwie to wydaje mi się jakby było sztuką wydobywania kolorów z półcieni. Jakby było sztuką wydobywania półcieni z kolorów ;)

Poeta owszem, ale poetom się bywa, nie jest. No i, nie każde żyjątko poetom bywa. Większość żyjątek niestety egzystuje na zasadzie schematu praca - dom - kupka - spać - praca - dom.... Noga, dziękuję, lepiej, ale pewnie jeszcze trochę muszę poczekać nim wrócę do biegania :/

Rzeczywiście, to żyjątko w odróżnieniu od tych w zoo ma wpływ na wybór elementów wyposażenia terrarium.

Dzięki za wizytę. Serdeczności :)

Dziękuję. Z przyjemnością wtopię się w ten zwierzyniec :)))

Słodki Jeżu! Powiedz jeszcze, że są pieseły i kilka kotów, a przyjadę i zostanę :))

Ooo nie! Zapisuję się na sierpniowy turnus wakacyjny :))) Mógłby być szerszy, ale wtedy trudniej byłoby przyrównać człowieka do żyjątka ;)

Można i tak. Mam na tyłach domu trochę zieleni, a sąsiedzi kury i choć za sąsiadami nie przepadam to uwielbiam odgłosy tego domowego ptactwa kiedy siedzę na mojej ławeczce. Przypominają mi lato i wakacje na wsi u babci. Działają kojąco :)

Zadziwiające. Akurat ostatniej nocy puściłem sobie do snu dokument o Stedzie, by dziś rano idąc niejako za ciosem natrafić na nieznany mi materiał filmowy, w którym Sted zadaje pytania podczas spotkania z Krishnamurtim

Rzeczywiście, wersja Pani Żyjątko mogłaby zawierać kilka dodatkowych wersów. Ten Pan Żyjątko wbrew pozorom tak zajętym nie jest. Raczej nie oddaje się zbyt wielu czynnościom ponad te, którym w swoich terrariach oddaje się większość Żyjątek. Właśnie, to chyba duże szczęście móc odejść w otoczeniu, które się znało i lubiło. Pa :)

Dokładnie. Mimo wszystko wciąż jesteśmy również zwierzętami. Pozdrawiam Marku

Pewnie. A jak bardzo chciałoby się móc kiedy się nie może.

Haha, racja. Ja się budzę na ogół w kulminacyjnym momencie, a śnię również w kolorach. Kiedyś obił mi się o oczy artykuł, w którym jakaś badaczka kreśliła linię łączącą czarno-białe sny z takim telewizorem. Twierdząc, że ludzie oglądający kiedyś jedynie taką telewizję mieli przeważnie sny w tych barwach. Nie wiem, czy jest coś w tym rzeczywiście. Podobno większość ludzi śni bez barw.

Hah, pozazdrościć zatem intensywności śnienia. Od zawsze lubiłem kiedy się śni. Nawet koszmary.

Dla mnie osobiście najgorsze z wymienionych wydają się ślepota i ciemność. Zdrówka wzajemnie :)

Nic dodać, nic ująć. Tylko w krzaki iść :) Wiele pozytywnego, bo żyjątka w swoich terrariach są szczęśliwe, albo nie wiedzą, że nie są. Nóż, a raczej grzech to w pewnym sensie trop trafny ;)

W terrarium Jestem żyjątkiem mam wygodne terrarium czasem z niego wychodzę zawsze wracam wchodzę po schodach na górę schodzę po schodach w dół coś czytam coś zapisuję patrzę w świecące okienko polewam się wodą spożywam pokarmy leżę trawię pokarmy uprawiam miłość śpię wydalam wychodzę wracam filmuję pierwsze kroki coś mówię coś do mnie mówią krzyczę coś do mnie krzyczą nie słyszę gonię myśli łapię myśli tracę myśli zacinam się nożem w palec śnię częściej nie śnię ale oddaję się snom wstaję patrzę w okno starzeję się i drżę by było mi dane tu umrzeć

Brakło mi miłości, która nader często również bywa motorem napędowym sztuki.

@Radosław, @Michail, @error_erros, @Somalija Dziękuję ?

Bardzo mocno przemawia do mnie treść tego wiersza. Sam kiedyś z podobnych przyczyn przespałem lato. Nie ma chyba nic boleśniejszego niż świadomie, celowo, własnymi rękoma zadusić w sobie miłość, a często to jedyny sposób, by móc dalej iść.

Bardzo fajny wiersz. Jest w nim dużo zen. Dobrze kiedy na koniec dnia może się on stać wartościową stronną w księdze naszego życia. Chociaż, czy nie będzie taką niezależnie od tego jak go przeżyliśmy? To zawsze jest tak, że to część nas. Niezależnie od tego jak blachy i banalny mógłby się czasem wydawać dzień miniony. Takich przecież w naszym życiu chyba najwięcej. Pozdrawiam

Jest las ja jestem. I jest w tym racja, że kto zna się na roślinach, ziołach choć trochę nie zginie z głodu w lesie. Miło czytać

Poruszasz ważny temat. Świat staje się coraz bardziej sztuczny, a ta sztuczność, o zgrozo! Staje się naturalna. Skończyły się tęsknoty za metafizyką, ale też za ideą, jakąś wartością nadrzędną, która oświetlałaby drogę w tych pogmatwanych czasach. Ideą wydaje się być: krótko, bogato, teraz. No i latać rzeczywiście niewielu potrafi, ale jest mnóstwo imitatorów lotu. Pozdrawiam

Nauczyciel opisany w wierszu to zdaje się gatunek mocno wymierający..