Ranking

Codziennie kruszeje mój świat, Osuwa się w mrok po kawałku. Dębowym szafom, co ciężko oddychają kurzem, Rzucam na pożarcie skórę mych szat, By ich puste trzewia nie wyły z głodu. Półkom powierzam zmurszałe księgi, Niech ugną kark pod Ciężarem dawnych klątw! Na poddaszu ślepe okno Karmi się dzisiaj Ołowiano-mglistym zmierzchem. Ono przypilnuje moich zjaw, By nie uleciały w noc Na aksamitnych skrzydłach ćmy. A do okutego kufra Strącę wyschnięte wspomnienia. Klucz połknie rdza, By to, co ze mnie zostało, wreszcie stało się cieniem.

ostrożnie między wersami niech znaczą co miały znaczyć bosiutko żeby nie zdeptać łaskoczą sensów cykady skrzydełka szeptu unoszą muskają stopy przeźrocza wiesz że od twoich wierszy lakierki noszę na oczach

Gdybym ja nie był poetą, a Pani niezwykłą kobietą, to wszystko byłoby proste, bez niepotrzebnych już kosztów. Wtedy już nie musiałbym brać czule Pani za rękę i w pierwszym pubie przy Długiej układać bajek naprędce. Jaka to Pani jest piękna, jak bardzo inteligentna, jak w oczach lśni północ morza, a usta płoną jak zorza. Gdy Pani idzie po plaży, piasek w Sopocie już marzy, że gdy się Pani na nim położy, to dozna niezwykłej rozkoszy. I tak bym gadał do rana, bez planu i bez działania, aż Pani popuka się w czoło i w końcu kelnera zawoła. A gdybym był typem klasycznym, nie odchylonym-lirycznym to bym powiedział: „chodź, Pani”, i razem budzimy się rano. Niestety, życie mam przykre, kocham wciąż te niezwykłe, pachnące morzem i deszczem - lecz jak z nimi rozmawiać? Nie wiem. Więc jeśli Pani pozwoli, to jeszcze trochę pobłądzę po Gdańsku, po własnym losie - do Pani... chyba nie zdążę.

w mieszkaniu pachnącym rosołem i lekko przypalonym snem który ktoś próbował uratować dolewką wody stoi ona królowa klamek które same się naciskają i drzwi które przestają należeć do was Pelagia wchodzi jak rachunek za cudze życie z odsetkami liczonymi od waszego pierwszego oddechu wchodzi z reklamówką która szeleści jak wyrok w zawieszeniu niosąc w środku mrożonki które nigdy nie zaznały wybaczenia jej włosy to tłuste kable pod napięciem gdyby je dotknąć można by zasilić pół osiedla w poczuciu winy i jeszcze zostałoby na oświetlenie waszych błędów twarz ma jak garnek po bigosie niby umyty ale zapach zostaje na zawsze wygląda jak protokół powypadkowy każda zmarszczka to paragraf na waszą radość a usta zaciśnięte tak mocno że mogłyby prostować gwoździe. Pelagia arcykapłanka domowego porządku odprawia nabożeństwa nad waszym zlewem jakby tłuszcz był grzechem pierworodnym głosi że zbawienie przychodzi w płynie do naczyń a grzech najlepiej zeskrobać druciakiem i polać Domestosem aż zacznie skrzypieć z czystości jej głos to łyżka stukająca o zęby to odgłos żwiru sypanego do trumny waszego wolnego popołudnia suchy rytmiczny i ostateczny mówi długo jak czajnik który nie wie kiedy przestać gwizdać bo nikt go nigdy nie zdjął z ognia po trzech zdaniach nie oddychasz po pięciu przepraszasz za rzeczy których jeszcze nie zrobiłeś po siedmiu zaczynasz planować winy na przyszłość Pelagia nie pyta o zdrowie ona jest patomorfologiem waszej niedzieli w różowym fartuchu w bratki przeprowadza sekcję zwłok waszego entuzjazmu wsadza wam palec w przełyk żeby sprawdzić czy wasze sumienia mają odpowiedni odczyn ph i czy nie strawiliście przypadkiem resztek własnej godności którą podała wam w sosie na kolację w zeszły wtorek w jej obecności zegary zaczynają chodzić wstecz aż lądujecie w kącie z rękami za głową przepraszając za to że wasz ślub nie był mszą żałobną za jej młodość wypluwa waszą radość na spodeczek bo twierdzi że jest niedopieczona i ma w środku jeszcze krew waszych marzeń o ucieczce które według niej powinny być już dawno ścięte fileciarka relacji bierze wasz dzień kładzie go na desce i tnie w poprzek sensu aż zostaje tylko to co jej pasuje do obiadu i co da się łatwo przełknąć bez myślenia wasze plany lądują w misce jak odpadki a ona robi z nich "na szybko coś dobrego” co smakuje jak dożywotni obowiązek i zostaje w żołądku na zawsze wchodzi do waszej sypialni z licznikem Geigera na grzechy; sprawdza czy wasze kołdry nie promieniują zbytnią swobodą i posypuje prześcieradła solą egzorcyzmowaną żeby namiętność nie wykiełkowała ponad normę unijną wasze łóżko traktuje jak stół do ping-ponga na którym rozgrywa mecz o waszą uległość dezynfekuje was z intymności i przycina wasze sny sekatorem żeby nie wystawały poza krawędź jej przyzwolenia wasze "kocham” pakuje próżniowo w folię bąbelkową wyciska z niego powietrze i sens i opisuje flamastrem: do użytku po śmierci - w razie braku innych atrakcji potem posypuje wasze ciała talkiem dla niemowląt żebyście nie mogli się do siebie przytulić bez poślizgu winy i lekkiego wstydu klienci czyli wy kiwacie głowami jak ziemniaki w gotującej się wodzie pękacie powoli od środka bo już nie macie siły się nie ugotować a ona bierze to za wdzięczność i dokłada soli aż zaczynacie smakować jak jej racja jej spojrzenie jak ręka wkładana do szuflady z nożami niby nic się nie stało a jednak krwawisz i nie wiesz skąd i zaczynasz podejrzewać siebie przesuwa talerze żeby głód miał odpowiednią hierarchię i wiedział gdzie jest jego miejsce a kiedy siada na kanapie meble jęczą w dialekcie staropolskiej męki i proszą o skrócenie wyroku jej śmiech to dźwięk widelca szorującego po dnie pustego garnka sygnał że właśnie zjadła wasze wolne popołudnie kiedy mówi "synku” powietrze gęstnieje jak sos zbyt długo gotowany robi się ciężkie tłuste i nie do odrzucenia oddychasz tym i zaczynasz smakować jak ktoś inny kto już dawno przestał mieć wybór otwiera okno i wpuszcza do środka zaduch z klatek schodowych roku osiemdziesiątego drugiego w którym każde wasze " chcę" brzmi jak zdrada stanu i powód do donosu Pelagia magazyn przeterminowanych prawd ma w torebce zamrażarkę turystyczną która buczy cicho jak wyrzut sumienia trzyma tam wasze odcięte pępowiny z datą ważności: nigdy! żeby w każdej chwili móc was nimi poddusić gdybyście zachcieli odetchnąć bez jej zgody jej uśmiech to ekspozycja w muzeum patologii rodzinnej zwiedzanie obowiązkowe rzędy zębów jak nagrobki waszych wspólnych weekendów które osobiście zabiła ścierką do naczyń i kazaniem o wyższości firanek nad wolnością kiedy w końcu wychodzi nie zostawia pustki zostawia po sobie galaretę która tężeje na waszych twarzach to nie jest już dom to inkubator jej racji gdzie wasze kręgosłupy służą jej za szczebelki do drabiny po której wspina się by napluć Bogu w okno za zbyt małą ilość octu w waszej krwi zostajecie w tym rosole po kostki pływacie jak oka tłuszczu które nie mogą się połączyć bo ona już dawno was przesiała przez sito swoich oczekiwań wieczorami gdy próbujecie się dotknąć skóra schodzi wam płatami odsłaniając jej inicjały wypalone na waszych mięśniach jak znak jakości na mięsie armatnim Pelagia nie wraca do siebie Pelagia po prostu zmienia formę skupienia teraz jest waszą zgagą waszym bezdechem jest tym szarym nalotem na waszych językach który sprawia że każde wasze "kocham” smakuje jak stara ścierka do podłogi siedzicie cicho żeby nie zbudzić jej echa w rurach patrzycie w talerze gdzie wasze marzenia dogorywają w gęstym sosie a ona ta wielka pajęczyca w fartuchu w bratki już dawno was wypatroszyła wypchała trocinami waszych kompleksów i postawiła na meblościance swojego życia jesteście martwą naturą jej najsmaczniejszą bo podaną na żywca niedzielną ofiarą całopalną

Deszczowy dzień Radość skacze Jak krople deszczu Po parasolu Rozpłaszczone nosy Zimnem szyb płaczą Ja idę Nurzam się w kałużach Zielenią jutra cieszę Piszę wiersze

Nie lubię chodzić do teatru Nie lubię chodzić do kina Patrzę na bohaterów tych wszystkich spektakli I wiem, że ich historia została opowiedziana setki razy A moja nigdy

kuchenne okno uchylone słychać ptaków śpiew przy stole siedzi dziecko rączkami ma podpartą zasmuconą twarz a oczy wpatrzone w kolorową ceratę na której są namalowane kubek owoce i chleb nagle do kuchni weszła wątła zasapana kobieta wtedy malec zapytał mamusiu czy dziś będziemy jeść śniadanie tak powiedziała synku szybko się odwracając by móc zgubić jego wzrok bo po jej policzkach spływały łzy

"Jubionkowie" W wiosce Jubionka Jubionkowie mieszkali: Jubionkowie duzi, Jubionkowie też mali. Ci, co byli duzi, Jubionką zarządzali. Jubionkowie mali tych dużych się bali. Każdymi wyborami dużych wybierali, Jubionkowie mali nie kandydowali. Choć Jubionka mała, władzę dużą miała i o wszystkich Jubionków różnorako dbała. Jubionkowie mali się nie skarżyli, w harmonii z dużymi zawsze zgodnie żyli. Aż do tego czasu, kiedy dużych przybyło i jadła dla małych już nie wystarczyło. Głodowali mali bez skarżenia większego, pracowali więcej dla pospólstwa dużego. Do harówki przywykli i nie narzekali, mniejsi się rodzili, młodsi umierali. Dużych przybywało w obfitości bogactwa, wymogów mieli więcej od małego bractwa. Mali Jubionkowie od świtu do nocy w gonitwie umierali z głodu i niemocy. Bogaci się śmiali swą wyższością wielką, dalej korzystali z bezlitosnością wszelką. Aż dnia pewnego zapasy wyjedli, chcieli małych oskarżyć i tu się zawiedli. Ostatni ich mały z głodu dawno padł – oddawał im wszystko, więc sam mało jadł. Morał dużym jeden: jesteście bogatymi – nie pozwólcie biedniejszym chodzić głodnymi. Leszek Piotr Laskowski

@Alicja_Wysocka Bardzo ładny wiersz — subtelny, ale nie bezbronny. Najbardziej podoba mi się to, że tu wszystko dzieje się naprawdę ostrożnie między wersami, bez nadmiaru i bez krzyku. A puenta z lakierkami na oczach jest świetna — świeża, lekko przewrotna i długo zostaje w głowie. Pozdrawiam

tylko proszę nie śmiej się synu z tego co za chwilę ci powiem ale patrząc w tej chwili na ciebie wydaje mi się że jeszcze wczoraj trzymałeś w swych dłoniach mleko mówiąc nań amam a potem gdy byłeś już śpiący tuliłeś się do mnie mówiąc tato ja chcę już iść lulu a dziś piwo że mną pijąc stawiasz mnie pod murem zadając trudne pytania

kto woli żyć w ciemności ze światem wciąż się wadzi i serce ma zamknięte bo cudzy blask go razi

Zobaczyłem dzisiaj kota W towarzystwie z kociętami Leżącego na środku drogi Ich wnętrzności były czarne Padły na piekący asfalt A ich koniec był ubogi Przy zapachu jajecznicy Odór smażonego truchła Przywołuje czarną dziurę Postać jej zagina światło Jakby czernią emanuje Kiedy wzrokiem ją świdruję Białe oczy niewzruszone Dwa to punkty w jej sylwetce Pusto patrzą na kocięta Kiedy dusze ich wysysa Ścierwo gnije i rozkłada Lecz czerń nie jest tym przejęta I po chwili gdy już skończy Każdy chce by sobie poszła By zniknęła każdy prosi Lecz ta ciemność nie zanika Tylko wciąż dalej żeruje I na innych się przenosi A ja stałem tak ciągle otępiony Gdy widziałem kolejne to demony Przyczepione do każdej tak istoty Miały ludzi, rośliny, nawet koty Te od spodu kwiaty już wąchały Czarne byty wszystko rozkładały Gdy na głowie poczułem to ciążenie Zrozumiałem że wszystkim jest cierpienie Śmierć - panowie rozkładu To oni nas hodują Mija krótki żywot Oni wciąż żerują Mam nadzieję, że umrę Choć nie jestem gotowy Ot małe marzenie Dawno ściętej głowy Nabitej na kark.

myślę … wiosna pięknie kwitnie czas zapowiada … cisza pachnie tobą a ty gdzie ty jesteś nie nie ciałem sobą kiedyś ... byłaś nie tylko zapachem myślą byłaś 4.2026 andrew

@Alicja_Wysocka Piękny zapis delikatności. Ależ mi się podoba to przejście od "chodzenia boso" po znaczeniach aż do zaskakującej puenty z lakierkami na oczach. To zestawienie bosej stopy (bosiutkiej :) )z twardym połyskiem elegancji w finale jest świetne! Śliczne!

Wyczuwam siebie w Twoim pulsie - coraz szybszym. W ciszy. W odgłosach. Odmierzam czas: automatycznie, fizycznie. Oddycham- fizycznie i psychicznie. Wiąże formę- metafizycznie abstrakcyjnie. Zlizuję ze skóry coś realnego, namacalnego.

Teraz nareszcie zobaczyłam czym jest życie, Nic nie jest skończone, wszystko ledwie zaczęte, A trofea, które zdawały się tak wielkie Nie są naprawdę wzięte. Nawet miłość, której wzniosłam dom mego ducha, Jak zamyślony i zmieszany gość przybywa, A od muzyki, uznania i nawet śmiechu Lepiej jest odpoczywać. I Sara: Now at last I have come to see what life is, Nothing is ever ended, everything only begun, And the brave victories that seem so splendid Are never really won. Even love that I built my spirit’s house for, Comes like a brooding and a baffled guest, And music and men’s praise and even laughter Are not so good as rest.

Taka piosenka dzisiaj: Za nami głucho – przeszły chwile I czas, którego nie rozumiem jeszcze Było ich kilka – tyle i aż tyle Tych chwil, a już w sercu mieszczę Całą miłość, która grzmi i dudni I głębsza jest od niejednej studni Powiedz coś – nie bój się w sercu mgły Zapomnij ciszę - pomówmy jeszcze raz Wiem – teraz dla mnie tylko Ty I niech nie pamięta nas czas Mów do mnie, choćby słowa były walką Poświęć się dla tego boju Niech krwawię – chcę Cię właśnie taką Chcę – niezależnie od humoru Mów do mnie Kusi mnie i nęci – bo to miłość Powiedz coś Mów do mnie, mów do mnie I rzuciłbym serce w czarną noc Bym mógł choć jeden raz Poczuć rozmowy moc Z żywiołami wraz Mów do mnie jeszcze raz I w duszy odżyje cały świat Duszy mojej – tak, dlaczego niby nie? W sercu już zakwitł kwiat I się wznosi i w niebo pnie Mów do mnie jeszcze raz Mów do mnie Mów do mnie

🔸️ chwyta w uścisk jak zazdrosny kochanek obejmuje mocno szarpie krzyk niesie się echem chcę się wyrwać, uciec lecz mnie trzyma w wietrznym zniewoleniu 🔸️

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Wspomnienia zabierz koniecznie - kufer i tak lepiej służy tym, co warte zachowania. A peelka dziękuje za troskę i zapewnia, że autorka ma się dobrze, tylko lubi zaglądać w ciemniejsze kąty. :))) I się cieszy, że jest ulubioną czytelniczką. :) Wiosenne pozdrowienia oddaję z nawiązką. :) @andrew Bardzo dziękuję! Mój wiersz zamknął kufer, a Ty go otworzyłeś z powrotem. Dobrze, że ktoś pilnuje, żeby się nie żegnać za wcześnie. :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @Myszolak Bardzo dziękuję! Muszę przyznać, że Twoja zjawa w lustrze jest mądrzejsza od mojej w kufrze. Bo ona wiedziała, że nie ma sensu pakować tego, co i tak dotrze pierwsze. Piękna odpowiedź! Serdecznie pozdrawiam. :))) @Lenore Grey @Poet Ka @A.Between @[email protected] @piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@LessLove Chyba żyje tak: Dziękuję :) @Waldemar_Talar_Talar , @wiedźma dziękuję :) @APM :)

@Migrena Napisałeś prawdziwy „horror kulinarno-egzystencjalny”. Pelagia - bóstwo domowej opresji. Nie wychodzi z mieszkania, ona po prostu zmienia formę skupienia w twoją zgagę - to najbardziej przerażająca metamorfoza od czasu Kafki, tylko że zamiast karalucha mamy różowy fartuch w bratki. Genialnie przekształciłeś banalne, domowe atrybuty w narzędzia opresji. Najbardziej podobała mi się metafora „Patomorfolog waszej niedzieli” - genialne określenie na kogoś, kto potrafi rozłożyć każdą radość na czynniki pierwsze, szukając w niej błędu. Natomiast „Kochanie pakowane próżniowo” - to przejmujący symbol emocjonalnej kastracji i odraczania bliskości na „po śmierci”. Wiersz jest gęsty od dowcipnych metafor - że czytałam z uśmiechem. Świetna groteska! A wracając do teściowych, ta jak podoba Ci się taki dialog? Przyszła teściowa: Miło mi Cię poznać! Mów do mnie, proszę, Kaśka. A jak zasłużę, to Kasia. :) Przyszła synowa: Dobrze Kasiu, już zasłużyłas! :))) @violetta A może Twoi rodzice bedą chcieli poznać bliżej zięcia, aby się upewnić, czy Ciebie nie krzywdzi.

@Alicja_Wysocka Alu. "wysoka temperatura emocji" super. teściowa teściowej nie równa. ale temperaturę potrafią podnieść obie wersje. bo to jednak nie mama, a chciałaby aby tak się do niej zwracać. dziękuję bardzo:) @violetta popieram:) dziękuję:)

@Nata_Kruk @Berenika97 @hollow man @Łukasz Jurczyk @Jacek_Suchowicz @violetta @Annie @Charismafilos @Migrena @andrew @Alicja_Wysocka dziękuję :)

@Marek.zak1 Oczywiście :) Był sobie figlarz nad figlarzami złapał raz pewne forum i wpisał się do góry nogami :) @Migrena U mężczyzn rośnie doświadczenie. Czasem cierpliwość. A jeśli mają szczęście – także dystans do siebie i liczba historii zaczynających się od ‘kiedyś to było…’.” :)

@MigrenaJacku, zagadałbyś mnie na amen. A mnie tylko uszy rosną od tego. (a może i oczy robią się większe?) Czytałam niedawno wiersz czy fraszkę Marka, że uszy rosną człowiekowi całe życie. Możliwe, że tak jest, byle nie były takie jak u zająca, dobrego dnia :)

@Migrena Dzięki, faktycznie trochę tak jest. I poeci, pisarze mają tak jak najbardziej, bo ciągle próbują zmieścić w słowa coś nieopisywalnego, niepojętego, nieokreślonego, niezdefiniowanego i robi się z tego faktycznie czasem z motyką na słońce :)) @Magdalena Tak, znam tę piosenkę, uwielbiam ją. Ja z tych, którzy uważają, że to kanon, top topów, a nie wcale bluźnierstwo. Ale inna sprawa, że faktycznie Magika mogli o to często pytać, czy uważa się za Boga. I w ten sposób, być może, nie znam szczegółów, Paktofonika została nieco sprowokowana do tego utworu. Nie chcę bluźnić, ale ja akurat uważam, że Magik rzeczywiście był w pewien sposób pewnego rodzaju bogiem rapu. @Alicja_Wysocka Może wiedzieć niekoniecznie, ale wypadałoby jednak coś umieć :) Dzięki :) @Berenika97 Możliwe, ale z punktu wyjścia, który jest dopiero początkiem wypadałoby jeszcze gdzieś dojść, jak z A do B :) @Rafael Marius Wiesz, zdarzało mi się i coś takiego, serio, bywało. I miałem coś jeszcze, że jak zacząłem, a miałem takie momenty opowiadać, coś co pewnego rodzaju przesłuchująca słyszeć nie chciała, robiła dużo by zaraz przerwać rozmowę. Jak najbardziej też tak bywa.

@Berenika97 To nie przeprowadzka rzeczy, tylko powolne pakowanie siebie w cień. Bo tu naprawdę dzieje się coś cichszego i głębszego - nie wystawa, tylko zamykanie drzwi od środka. Tu nawet przedmioty pamiętają więcej niż ten, kto je zostawia :)

Weszła po cichu, nikt jej nie widział. Nawet nie spodziewałbyś się, że tak umie. Rospierdol psychiczny, jej nie powstrzymał. Dawnemu straconemu, teraz drogę wskazuje. Jest niczym latarnia, bije od niej blask. W najgłębszych ciemnościach zobaczysz ten płomień. Sprawiła, że nie czujesz już samotności. Bardzo dobrze wie, jak ona smakuje. Zaczynasz jej pragnąć, to robi się chore. Kiedy myślisz o niej, monotonnie. W domu i w pracy, kościele czy w drodze. Myślisz jakby smakowała jedna z jej powiek. Smakołyk, którego nie może mieć każdy. Już samym zapachem się rozkoszuje. Czuje, że budzi bestię ze snu. Chce bardzo, wgryźć sie w jej martwą skóre. Nadchodzi okazja, domówka u kumpla. Już wiesz, że tam będzie szykujesz ostrze. Jakby uciekała, Ty ją zatrzymasz. Chcesz chodź na chwilę, móc poczuć się dobrze. To już ta pora, chwila po północy. Goście przychodzą, dają prezenty. Minęła godzina, jej dalej nie ma. Mimo, że naostrzyłeś już swoje sprzęty.

@Poet Ka - @Andrzej P. Zajączkowski - @wiedźma - @Myszolak @Lenore Grey - @Posem - @Marcin Tarnowski - serdecznie dziękuję -

Błądzi w firanach ogrodu kolcami liści dzikich oderwanych od łodygowatych rąk łączy draperie prześwietla kiedyś beżowym zawieszeniem twarz tatuuje szarym rozwidleniem w ogrodzie wyszytych igieł tusz tusz do pisania zmysłem

@APM I tak trzymaj, ja też bardzo lubię deszcz, a najbardziej jak dziurawi ciszę, pozdrawiam :)

Oczekuję Ciebie, choć o tym nie wiem. Kiedy o Tobie rozmyślam, sprawiasz mi dreszcze. Strach, ekscytacja? To pytanie. Raz jak przeglądarka bez internetu, jak wybuch gwiazdy zaskakujesz czasem. Dorosłą z borderlinem jesteś, Śmierci.

Wyburzona burza budząc się zaburza burzące się życie zaburzone grzmiące może wpada do morza drżącym wzburzonym deszczem dreszcze deszczu z burzowej chmury padają na twarz od odwrotnego padania patrzy z kałuży humor zachmurzony pijany od dwuprocentowego uśmiechania oczy oddychają wiatrem wiejącym przedwczoraj patrzące krzywym okiem spadkobierca kropel z nieba burza dalej burzy ale ma już oczy jeszcze tylko nos nonsensowny usta pełne niedopowiedzenia ziewając zjedzą niepotrzebne uszy

@Migrena Statystyki? Średnia to śmierć wyjątkowości. Średni człowiek ma jedno jądro i jeden jajnik. :))) A poważniej - Statystyki uwzględniają wszystkich - małżeństwa zawarte pod presją rodziny, z przypadku, w wieku 19 lat, małżeństwa w których para od dekady żyła osobno ale nie opłaca się rozwodzić. i.t.p To nie jest wiarygodny argument. A Kasia - z mojej strony nadal byłaby przyjaciółką i kochaną babcią. :) A co do amerykańskiego dokumentalisty - w pewnych kwestiach nie mam "autorytetów zewnętrznych". Dokumentalista widział tysiące wypadków - ale to wyselekcjonowana próba ekstremalnych zdarzeń, gdzie losowość jest maksymalna. Gdyby obserwował tysiące decyzji żywieniowych, sportowych, medycznych - zobaczyłby wyraźny związek między działaniem a wynikiem. Gdy obserwujesz chaos - wnioskujesz, że wszystko jest chaosem. Pozdrawiam serdecznie. :)))) @violetta Zadziwiasz mnie! Moi rodzice są dla mnie najlepszymi przyjaciółmi, nie wyobrażam sobie utraty z nimi kontaktu. Wspomagają mnie i wiedzą, że zawsze mogą liczyć na mnie. Podobnie jest z rodzicami męża. Zupełnie nie rozumiem tego tekstu o plotkach.

@Łukasz Jurczyk Ten fragment to refleksja nad nieuchronnością upadku i ironią władzy. Wprawdzie jest tu starożytny Egipt, bo to etap w ekspansji Macedończyka, ale można z powodzeniem odczytać jako uniwersalna metafora cywilizacji, która osiągnęła swój kres. Egipt - „dojrzały owoc” - piękny, ale bliski gnicia. Czyli podbój Egiptu to iluzja. Kapłani wiedzą, że bogowie to narzędzia, a bogiem może być każdy, który jest silniejszy. Świetna jest metafora "góra piachu" - to, co się bierze za "szczyt świata" jest kruche, rozwiewane przez wiatr. Może to być wiele rzeczy - od piramid do wielkich ambicji. Na końcu jest prawda - czas nie walczy z ludźmi - on ich po prostu konsumuje. Prawdziwym wrogiem człowieka nie jest najeźdźca, ale jego własna pycha. Cały tekst jest jak zbiór aforyzmów do przemyślenia. Mądry i bardzo ciekawy! Pył osiada na koronach, nie po to, by je zdobić - lecz by znów stały się ziemią.

@Migrena ja to swojego męża będę chroniła przed teściami:) może ich nawet nie pozna, bo są starsi. Tak samo mnie nie będą interesować, tylko kochany mężulek:)

Doprawdy nie wiem jak opowiedzieć coś czego nie wiem, a przecież różni tacy i owacy, siacy i siamci chcieliby przecież ażebym im to właśnie, jak nic innego, opowiedział. Gdybym im to opowiedział, co notabene zupełnie jest niemożliwe wobec jawnego braku wiedzy, możliwe, że pomógłbym im się nawet opowiedzieć. Starania moje i ich starania są w gruncie rzeczy przekomiczne, a co za tym idzie wyglądają na bardzo ludzkie. Warszawa – Stegny, 19.04.2026r.

@Alicja_Wysocka rzeczywiście. do śmierci rosną nam uszy i nos. ale nigdy oczy. i co dla mężczyzn przykre, nigdy im już nie rośnie.....ale Twój wiersz nie o tym:)

Fajnie piszesz, a w temacie: Co było, czy być mogło między nami, niech pozostanie między wierszami:). Pozdrawiam

@Berenika97 Nika. przeprowadzka jako powolne odklejanie się od siebie gdzie ciało jeszcze stoi a pamięć już pakowana w martwe przedmioty!!!! prowadzisz nas przez materię i robisz z niej archiwum istnienia . cięzkie głodne czujne bardziej trwałe niż człowiek tu zanik nie boli tylko się porządkuje zamyka w kufrze i oddycha rdzą to gęsty konsekwentny świat który nie udaje lekkosci i właśnie dlatego zostaje!!! bardzo dojrzałe pisanie cisza która po wszystkim ma ostatnie słowo. to jest Twój wiersz w klimacie który bardzo lubię:)

@Alicja_Wysocka czytanie tu nie jest czynnoscią tylko wejściem na palcach w cudzą świadomosć gdzie sens oddycha między słowami i nie daje się złapać do końca robisz Alu coś rzadkiego bo pozwalasz znaczeniom żyć własnym życiem a nam odbierasz pewnosć gruntu pod nogami i dajesz zamiast tego drzenie i czułość. lakierki na oczach to piękny przewrotny gest pokazuje że poezja nie odsłania świata tylko go przestawia i trochę oszukuje :) to bardzo świadomy delikatny tekst który nie krzyczy tylko pracuje pod skórą i zostaje. dobra robota bo tu jest cisza która naprawdę coś mówi!!!!!!!

@lena2_ mądre :)

@Starzec Może przekraczać granice, ale używać wyłącznie słów: "Z całym szacunkiem" oraz "W nawiązaniu do poprzedniej korespondencji". ? :)))

@Leszek Piotr Laskowski Prosty w formie, ale mocny w treści. Przypomina, że ci więksi i silniejsi powinni pamiętać o mniejszych - czasem wystarczy zostawić im choćby kruszynek świata, żeby mogli dalej żyć :)

@Andrzej_Wojnowski Mój wierszyk jest dla rozweselenia - co myśli nieśmiała kobieta. :))) Więc porzuć teraz wiersze, tę „biedę poety”, bo fala nie czeka na mądre sonety – i póki nad Gdańskiem świt jeszcze nie płonie, zamiast za pióro... chwyć Pan mnie za dłonie.

Pięknie dziękuję Wam za pozytywny odbiór i życzę dobrego poniedziałku ;) @Andrzej P. Zajączkowski @Marcin Tarnowski @Łukasz Jurczyk @widelec @MIROSŁAW C. @Poet Ka

@Andrzej_Wojnowski Urzekł mnie rytm narracji. To pięknie skonstruowane napięcie między marzeniem a rzeczywistością, między słowem a czynem. I to „nie wiem" napisane osobno, jak kropka postawiona nie na końcu zdania, lecz na końcu jakiegoś dłuższego życiowego rozdziału. Świetny wiersz! Lecz skoro Pan „zdążyć nie może”, bo woli swe wiersze niż morze, niech Pan pamięta - niestety - że rym nie zastąpi kobiety.

@Charismafilos Dziękuję. Widzę, że tramwaje po drugiej stronie Wisły też potrafią uruchomić człowiekowi całą poetycką komunikację wewnętrzną. Miło mi, że moje słowa znalazły u Ciebie własne echo. @Marek.zak1 Bardzo trafnie to ująłeś. Czasem naprawdę nie kobieta komplikuje sprawę, tylko nasza własna wyobraźnia, która prostą drogę zamienia w labirynt. Dziękuję za uważne czytanie i pozdrawiam serdecznie. @hania kluseczka Każdy ma własną metodę skracania dystansu. Ja jednak, z natury i z lekkiego uszkodzenia poetyckiego, wolę czasem pobłądzić w słowach niż dojść do celu zbyt To prawda — czasem jedno słowo wystarczy. Ale bywają też tacy, którzy zanim powiedzą „chodź”, muszą jeszcze przejść kawałek przez Gdańsk, morze i własną głowę. Ja najwyraźniej należę do tej mniej praktycznej grupy. Dziękuję i pozdrawiam @Alicja_Wysocka Dziękuję. Bardzo dziękuję za ten komentarz. Właściwie odpowiedziałaś na wiersz miniwierszem, i to takim, którego sam chciałbym być autorem. Szczególnie zostaje mi w głowie to, że „milczenie bywa odpowiedzią” — piękne i prawdziwe. Pozdrawiam @andrew Dziękuję serdecznie. Widzę, że u Ciebie nieśmiałość idzie jednak w parze z elegancją — wyczyszczone buty to w poezji też ważny argument. Miło mi, że wiersz sprowokował do własnej dopowiedzi.

W 148 rocznicę śmierci Władysława Tarnowskiego ps. Ernest Buława. (19 kwietnia 1878 – 19 kwietnia 2026) A zatem zmarłeś, tam gdzieś daleko na morzu, Sam, niezdrów, w kajucie na podróżnym łożu. Przez podejrzenie, ześ strut nie chowan w falach, Proch po sekcji ziemia gdzieś się rodził schowała. Lecz Twój koniec nieszczęsny, skoroś zapomniany, Tak się dzieje, gdy ktoś odchodzi w pół swe plany. A ja, chciałbym Twoją pamięć reanimować, Bo mi Cię żal! i… Nie wiem jak mnie będą chować? Przez ten żal, ciut starań od Martwego nauka Ścieżek i metod, – szansa przejawienia ducha…! Niezasłużenie, – pamięć Twa nie ze spiży stałą, Jej pomnik wciąż niby róża niesiona mórz falą… Ilustrował „Perchance”, pod dyktando Marcina Tarnowskiego.

Po kłótni Tam owszem, można, nawet razem. Ale jak wstać od stołu? Jak wypełnić szklankę optymizmem? Jak udać, że świat się nie zawalił, że nie podpaliłam, że nie nakradłam, że nie nakłamałam? Że... trzeba by wstać, podać rękę, zmyślić zamyślenie, zgubić zagubienie, rozpuścić milczenie, rozweselić cienie – ciebie i mnie.