Cała aktywność

zanim uwierzymy, że to już my dobrze wyjść pod wiatr i powoli guzik po guziku rozpiąć to, co było nam przypięto niech leci dziewczynkę wypuśćmy z pudełka niech biegnie z brudnymi kolanami i śmieje się bez pytania chłopcu zdejmijmy z ramion ciężar nie musi być skałą może się bać i ryczeć w poduszkę a potem mocno przytulmy to, co zostanie

super z wyjątkiem trzeciej strofy bo podejrzane jak można przy kobiecie być młotkiem???? i wbijać uczucie jak gwoździe czy taka kobieta jest groźna czy nie chcesz ją trzymać a buzie

@Gosława bardzo dziękuję;) najmilej pozdrawiam:) @wiedźma bardzo mi miło:) dzięki piękne:)

nie zaczęło się od słowa słowo byłoby za późne za czyste za ludzkie to było drżenie drżenie drżenie w powietrzu pod powietrzem między oddechem a oddechem jak przecięta cisza jak żyła która nie chce się zamknąć i cieknie cieknie cieknie do środka nagle jesteś jesteś jesteś nie imię nie twarz nacisk NACISK palec nie z zewnątrz w środku już w środku w czaszce która przestaje być moja mówisz mówisz mówisz ale to nie język nie język NIE to rdzeń to impuls który się nie kończy wbity pod paznokcie świadomości pod pod pod świadomość nie nadąża gubi się gubi mnie gubi śmiejemy się za głośno za długo za bardzo śmiech pęka PĘKA PĘKA i leci z niego coś czerwonego coś co nie było śmiechem już nie wiadomo czy to radość czy awaria czy już nie ma różnicy twoje ręce nie dotykają przejmują przejmują przejmują skóra była drzwiami drzwiami drzwiami otwartymi za długo jesteś dalej niż wewnątrz głębiej niż „ja” głębiej niż cokolwiek co miało granicę ja ja ja nie protestuję bo kto kto kto tu jeszcze jest żeby żeby żeby powiedzieć nie coś mówi twoim głosem ale głos nie ma już właściciela rozlał się miłość (- nie - ) to zjada nazwy granice mnie zjada zjada zjada zjada śpimy mniej mniej mniej sen nie nadąża pęka zanim się zacznie miasto odpada płatami jak martwa powłoka która udawała świat ludzie są cieniem cień jest bardziej prawdziwy bo nie udaje środka my nie jesteśmy my NIE jesteśmy środkiem czegoś czego nie da się nazwać bo nazwa zostałaby zjedzona co się pali bez ognia co rośnie bez ciała nie wiem gdzie kończę się ja to zdanie nie ma końca NIE MA kiedy krzyczysz gardło robi się wspólne jedno gardło jeden ból kiedy milkniesz powietrze znika wszędzie naraz to nie jest bliskość to zakażenie piękne bo nie zostawia wyboru już w krwi już w języku już w tym co myśli za mnie jeśli to jest obłęd to jest po czasie za późno za głęboko zdrowie byłoby amputacją ale ale ale nie ma już czego odcinać nie ma miejsca które byłoby tylko moje i nie pamiętam nie pamiętam nie czy kiedykolwiek byłem był by ł

@wiedźma To świetny i emocjonalny wiersz. Ma ciekawą strukturę - zderzenie "kluczy pierwotnych" (surowych, bezkompromisowych) z "kluczami dorabianymi", które brzmią jak czuły głos rozsądku i akceptacji dla własnych słabości. Przejście od radykalnych zasad do dawania sobie przestrzeni i czasu bardzo mi się podoba. A puenty w obu częściach są genialne!

@Berenika97 Dziękuję. Nie ma co odkładać wierszy na później 😉

Świetny pomysł!

Bardzo udany wiersz. Prawdziwy.

@Leszczym Dziękuję.

Nocą wśród leśnej ciszy, gdy żaden ptak nie śpiewa, poeta sonet pisze o tym co z szumem drzewa odeszło bez powrotu, a co w duszy rozbrzmiewa: żal, rozpacz i tęsknota. „Co przeszło to nie wróci” - tak szumi brzoza złota – „nie trzeba więc się smucić i nad swoją dolą łkać. Złe myśli czas porzucić. Poeto, lepiej idź spać.” Więc zasnął nad sonetem zamiast nań łzy dalej lać. Rano, choć z krzywym grzbietem, wstał już jak inny człowiek, któremu pod tupetem żarty chodzą po głowie. Prześmiewczy, pełen kpiny, satyryk co się zowie. Jakie tego przyczyny? Wina serotoniny.

tak to bywa tak jest nie wszystko może więcej system w systemie jej tajemnica życia

@jan_komułzykant Bardzo dziękuję! Jastem wielce zaszczycona takim komentarzem. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Achilles_Rasti Bardzo dziękuję! Twoje słowa to najlepsza nagroda dla mnie. Serdecznie pozdrawiam. :)

@hollow man dla kogo chcesz zbudować most:)

@obywatel Nie utożsamiam, spokojnie. Robię w swoich wierszach dokładnie tak samo. :)

@obywatel Zielone myśli, sensualne słowa, czyżby ta gra miała zacząć się od nowa? :)

@.KOBIETA. Tak, zgadza się, Kobieto. Z naciskiem na pozytywną część tego obrazka. Dziękuję i pozdrawiam. @Magdalena Krzyczy Marsjasz i Hamlet Połyka powietrza ostrze Fortynbras i Apollo Z krwi każą spłukać podłogę J. Kaczmarski "Zbigniewowi Herbertowi" Bo na nich polują Strzały obie Wyrwane Z ciała Świętego Sebastiana

@Berenika97 Wiersz dla meteopatów. 😉

@Berenika97 Tak, trzeba zostawić, zostawię, ale mały. @Poet Ka :))

@Berenika97 😄

@Berenika97 dziękuję 🏵️

Schowaj mnie w torebce między kluczami do serca może na samym dnie odnajdziemy jeszcze słowa będę twoim lakierem dotknę paznokci kolorem zamienię się w szczotkę włosy wyczeszę czule mogę być nawet młotkiem wbijając uczucie jak gwoździe lub telefonem dzwoniącym nieodebranym lecz kochającym noś mnie zawsze przy sobie w torebce pełnej uczuć nawet jeśli się zawieruszę to nie zmieni tego że jestem

81. Szachinszach (narrator: hypaspista) 1. W Suzie tron błyszczał. Król królów zasiadł — i znów był głodny. 2. Mówiliśmy: koniec. On — że dopiero początek. 3. Każdy miał sen — nasz o domu, jego o wieczności. 4. Mówili, że Dariusz ucieka jak pies. Lecz pies też gryzie. 5. Żebrak z koroną, którego cień trzyma nas w siodle. 6. Aleksander obiecał powrót, a dał nam złote naczynia. 7. Szachinszach? Nie, tylko chłopiec, któremu zabrakło świata. 8. Król królów — a jednak nikt mu nie wierzył. cdn.

@Annna2 @andrew @obywatel @LessLove @wiersze_z_szuflady dziękuję 🌷 @Łukasz Jurczyk dziękuję 🏵️

Za Mitylene, taki manifest pogodzenia się z tym, co nieuniknione. Zresztą, jaki mamy wybór, a wewnętrzne zmęczenie sprzyja takim refleksjom. Pozdrawiam