Cała aktywność

@Nata_Kruk Metafora zegarmistrza, który potrafi naprawić mechanizm, ale jest bezradny wobec mijającego czasu i utraconych chwil jest bardzo poruszająca - to obraz naszej bezradności. Ostatnia zwrotka z "dziwnym zegarkiem" cofającym się zawsze tego samego dnia to piękny, a zarazem bolesny obraz pamięci i tęsknoty. Silne wspomnienia potrafią uwięzić nas w konkretnym momencie z przeszłości. Wszyscy nosimy w sobie takie "dziwne zegarki", które uparcie cofają nas do tych samych wspomnień i "łąk". Piękna poezja!

@hollow man Zmarniały co za złe słowo Prawie jak "niewykonalny" Żywocik małych wróbli Żywocik małych papug Pozamieniane losy przez los Kolorowo zakręcił je wietrzyk Wiosenny wietrzyk śmiertelny

@Berenika97 mówiłam o moim, że chyba nie był @Berenika97 tak jak ty nie podejmujesz się odtworzenia historii z pamiętnika ze względu na luki, tak ja nie wiem co zrobić z opowiadaniem "Fajka". Chciałabym je ożywić, ale żeby to nie było plagiatem. I zastanawiam się, jak to zrobić. Jeśli masz pomysł, to napisz. Ja pomyślę o Twoim.

@Leszek Piotr Laskowski Zbyt szybko rezygnujemy z baśni i wyobraźni na rzecz chłodnego pragmatyzmu. Bez mitów i marzeń tracimy kolory życia. Wers - „wiarą szydzić - głupia moda” idealnie punktuje dzisiejsze czasy, w których cynizm uchodzi za dojrzałość. Mądry wiersz! Niechaj w sercu blask nie gaśnie, chrońmy mity, chrońmy baśnie.

@Berenika97 🌹

@iwonaroma Nie da się zagarnąć cudów dla siebie, bo one mnożą się dopiero wtedy, kiedy się nimi dzielisz. A są dosłownie wszędzie, trzeba tylko patrzeć uważnie. są wszędzie rozrzucone w codzienności zbyt ciche dla chciwych zbyt proste dla wątpiących wystarczy tylko nie zamykać oczu

@Berenika97 ... patrzę na ciebie od dawna jesteś jesteś jakby ... w innym wymiarze niby się uśmiechasz ale ... ciebie nie ma a życie życie czeka patrzy myśli że się spóźniamy ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@andrew Piękna metafora "niebiańskiego serwera" – łączy duchowość z językiem współczesności i trafnie pokazuje, jak łatwo nam uciekać od odpowiedzialności za własne czyny. Pozdrawiam. :)

@Mel666 Świetnie ukazałaś dualizm - z jednej strony miasto z "krwi i kości", tętniące życiem, z drugiej - wampir wysysający siły. Fantastyczna metafora. Personifikacja melancholii jako siostry, która daje paradoksalne ukojenie z bezsilności, to mistrzowski zabieg. Bardzo podoba mi się wers - "przyszłość włamuje się , nikt nie pyta o pozwolenie" - super. To bardzo głęboki i wielowarstwowy wiersz. Można by o nim pisać dużo - podpisuję się pod słowami @wiedźma

@Posem ... czyste myśli ta łąka to nie sen który znika to nie jutro które... to wczoraj zapisane w sercu stokrotka na łące spełnia marzenia ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@Annna2... a gdyby... niech nasi najbliżsi, nie stają w tej roli... :) Trudno o Człowieka, ale myślę, że aż tak tragicznie nie jest. Dziękuję Anno.

@.KOBIETA. Gdyby tak było, to peel powiedziałby: "napisali sobie los". Ale ciekawe... Jak bardzo taka korekta mogłaby zmienić wydźwięk i spektrum interpretacyjne całego wierszyka, nieprawdaż? Jak myślisz, Bracie @Charismafilos Czy wtedy przybyłoby mu optymizmu czy pogłębiło dramę? @.KOBIETA. A teraz jakimi stworzeniami się fascynujesz? @Charismafilos Zdecydowanie będę wracał do U-rodzin. Myślałem, że jednak w drugiej strofie odnajdziesz płomyczek nadziei.

@Benjamin Artur Tytułowy "Pies andaluzyjski" zeskakujący z płótna Dalego to genialna metafora. Bardzo podoba mi się połączenie kina Buñuela , surrealizm Dalego i literaturę Cervantesa, tworząc z nich podróż przez mapę Hiszpanii. Tym bardziej, że ostatnio szukałam natchnienia u Dalego. :) Czytając Twój wiersz można poczuć gorące powietrze andaluzyjskiej nocy i usłyszeć rytm flamenco. Świetnie połączyłeś realizm z onirycznym, sennym widziadłem. Sewilla i Grenada ożywają w tych wersach. Bardzo mi się podoba!

@Berenika97... takich.. niedopasowanych.. jest dużo wśród nas, mężczyzn także. Ty, jako kobieta, piszesz o niej. Uśmiech na twarzy - jakby masce, bo ciągle brak zrozumienia z drugiej strony. Czas - zdarzenia.. oblepia ciało do tego stopnia, że zatraca się własne kontury, dobre porównanie. Bardzo dobre na koniec... Czas niech złagodzi tę myśl peelki. Pozdrawiam.

@Magdalena Zmarniały co za złe słowo Prawie jak "nieodwołalnie" Stuk stuk stukają drzwi Otwartych klatek Po kanarkach Wydanych na żer Miejskiego ptactwa

@Nata_Kruk Ciekawe spojrzenie, w dobie postępu. Czy te łąki dalej będą kwitnąć? Tak sobie pomyślałem.

@aff @aff mam Agatko 🙂 Najbardziej rozbawiła mnie moja młodsza córka Pokazuje Jej wiersze a Ona "o mamo to jakiś fejk kobieta ma takie samo imię i nazwisko Pisze o jakiejś Lucynie i Ani tylko nic nie rozumiem " No to mówię że to przecież ja i moje wiersze na co Jagoda Weź nie ściemniaj bo Ty aż tak mądra nie jesteś Nie ma to jak dobre słowo od dziecka usłyszeć 🙂 Ogólnie to moje dziewczyny mimo wszystko dumne z matki 🙂 @hollow man dziękuję 🙂 Tak to dla mnie super ekstra historia i wyróżnienie 🙂

@Nata_Kruk 🌻🌻🌻🌻🌻

... w tym wersie.. "o", raczej zbędne. To cenne... :) podać rękę, by siać zgodę. Ładne przesłanie. Wyłączyć internet..;) Ludzie, co poniektórzy, chyba by 'umarli' z tego powodu. Pozdrawiam.

@Stukacz Piękny i poruszający utwór. Przypomina poetycki rachunek sumienia, w którym wdzięczność miesza się z bólem, a światło z mrokiem. Zachwyca mnie dziękowanie zarówno za "potworności", jak i za "radość". Fajna piosenka. :)

To prawda, potrzebujemy, w tych małych gestach, choćby w posłanym...uśmiechu... :)

@Trollformel Świetna miniatura o tym, jak natura potrafi nas rozbroić i przypomnieć nam, kim naprawdę jesteśmy. Ta "sikorka" i "muchy w serwerze" to genialne zderzenie dwóch światów. :)))

@Leszek Piotr Laskowski... ładnie, rytmicznie i o czasie, który mknie, jak zwariowany... :)

@wiersze_z_szuflady Niezwykle poruszający wiersz. Przebija z niego ogromny ból, tęsknota i to trudne poczucie bezradności, gdy ktoś znika z naszego życia zbyt nagle.

@Annna2... fajne to jest, że coś zainspiruje i wchodzimy w rolę peela, z przeczytanej treści. Sprawdziałam Dymytro - nie znałam zupełnie, "Pamfir" - także nie znam, a może powinnam... Podajesz w wierszu obraz wsi, z której chce się uciec... i zabrać marzenia, jeżeli nie zdarzy się śmierć. A.. "tam wciąż szumią drzewa i żalu wnich nie ma"... jakie to kojące... :) jakby czekały na powrót "tambylców" i nawet już... "słońce mruga deszczem". .. :) Niełatwo jest być w miejscu, gdzie regułki i tresura stają się tym, co opisała Szymorska*... w "Rzece Haraklita" i jej fraza... (...) może to ciemność w zakłopotaniu mruga? *.... całkiem możliwe. Dałaś symbole, co trochę utrudnia wejście w wiersz. Ja, musiałam poszperać. Dało się... Pozdrawiam.