Cała aktywność

@Simon Tracy Bogaty język i obrazowanie - szczególnie podobały mi się porównania w rodzaju "piach pereł niczym diamentowe łzy" czy opis rozkopanej ziemi jako "dłoni topielca". Dialog z karzełkiem wprowadza świetne napięcie i humor szubieniczny, zanim tekst przechodzi w mroczny, niemal kosmiczny horror w finale. Świetny tekst!

@entracte Wiersz !

@Alicja_Wysocka Piękny wiersz o dojrzałej bliskości z bardzo trafnymi obrazami ("mieszkanie w fotelu" to świetna metafora). Podoba mi się szczerość w pokazaniu obu stron wspólnego życia - i tęsknoty, i przesytu sobą. Cudnie piszesz! :))

@Alicja_Wysocka "Tam, gdzie zapragnęli, tam się dali ponieść" - piękne zamknięcie. Ten wiersz w prostej scence mówi bardzo dużo o tym, jak wiara zmienia to, co przeżywamy. Śliczny!

@Alicja_Wysocka Samo życie! Chyba każdy z nas przeżył takie "Co do Czego", z którego ostatecznie nic nie wyszło. Mądry ten "Durny wierszyk" :)

@Berenika97 Zmysłowe i dojrzałe jak sierpniowe pole. Piękny obraz. :)

@Wiechu J. K. No i jest w tym prawda, oczywiście. Nieraz trzeba zamknąć przed kimś drzwi, by nie naruszył naszej gościnności. Wiele jest takich przykładów. Czasem w samoobronie, przed napastnikiem, trzeba zabić. Albo jak piszesz bez złych chwil nie doceniamy dobrych - przykładów jest mnóstwo. Osobiście nie chce mi się wymieniać, ale nawet i wojna mająca na celu zatrzymanie zabójstw, czy niesprawiedliwości w dowolnym kraju, też nie wydaje się złem.

Troszkę niepokojąco podnosi głowę jakby gotowa do skoku, gdy się do niej zbliży, też tak jednak pomyślałam, że pomimo niezwyklej atrakcyjności, jednak nie ;) Ja ją znalazłam, wiesz? Tuż pod suszarką z praniem. Dziękuję, pozdrawiam:) Taki mamy instynkt, kiedyś ludzie nawet więcej się bali, bo przecież latem chodziło się wszędzie boso Dziękuję pozdrawiam:) Miłego dnia dziękuję @Benjamin Artur @Poet Ka @Berenika97 @Gosława @Marek.zak1 :)

@Berenika97 Klimat prawie jak z kryminału - coś dla mnie! świetny wiersz! :)

@Berenika97 Fajne - czasami tak właśnie bywa! :)

Na stole pachnące racuchy przegoniły smutek, przyniosły tyle radości, że starczyło jeszcze dla tego, kto przyszedł ostatni. Czuwała, gdy czoło rozpalone jak piec płonęło gorączką. Robiła zimne okłady, trzymała mnie za rękę, opowiadała bajki, bym się nie bała. I ten obraz, który od lat wisi na ścianie, pozostaje taki sam, nienaruszony. Jest na nim chłopczyk, który nigdy nie chodził. A jednak wstaje, z uśmiechem biegnie do swojej mamy. Myślę, że artysta, który go namalował, musiał mieć wielkie serce, bo inaczej nie potrafiłby namalować nadziei. Miłość biega boso, lecz nie pytam dlaczego. Zna drogę do każdego serca. Jeśli choć raz zamkniesz przed nią drzwi, utracisz na zawsze wszystko, co w człowieku najbardziej ludzkie. Autor wiersza Damian Moszek.

@Berenika97 Ojej, jaki wzruszający wiersz. Niesamowite, jak potrafisz pisać o tragicznych wydarzeniach bez patosu.

Rozkosze sierpniowe, czyli wciąż gorąco, dojrzałe i słodkie owoce natury, jak się nimi nie cieszyć:). Pozdrawiam sierpniowo.

@Berenika97 @Berenika97 Jeśli wszyscy są na ty, no cóż jak mus to mus. 😀 Oczywiście żartuje. Chętnie. A tak przy okazji to wszystko co napisałem miało miejsce. To moja wiadomość dla tej osoby. Moje pożegnanie w postaci ostatniego prezentu - cukierka. Cukierek jest na gorzkie dni. Utwór kryje dużo więcej, ale to nie oczywiste. Korzystając z okazji chciałbym usłyszeć Twoje opinię o zdaniu: ," To co Ci opowiem, Niech nie zmieni tego, Co być może jest dla kogoś innego. Co być może trzymasz w sekrecie, Lub jawi się otwarcie, Z nadzieją, że ma w sercu oparcie." Jak myślisz, o czym jest to zdanie?

@Berenika97 Przepiękny wiersz - a ja nadal nie wiem, która z nich ma rację. Od razu zaczęłam się zastanawiać, ile we mnie Marii? Bardzo trafiasz do mnie!

@Berenika97 Bardzo lubię tę opowieść o Luizie - świetnie, że jest kontynuacja :) Interesuje mnie ciąg dalszy. A tekst jest znakomity! :)

@Łukasz Jurczyk Asymetryczne są tu uczucia (amulet vs. żart), asymetryczny jest status (żołnierz mocarstwa vs. kobieta ze stepu) i język. Mimo tej przepaści, udało Ci się stworzyć scenę pełną empatii i poetyckiego piękna, w której to kobieta z podbitego ludu zachowuje największą emocjonalną godność i życiową mądrość. Przepiękny, romantyczny tekst!

Niech ciągną bzdety za chabety: "Prędko, teraz śnimy; z głową na poduszce pamiętniki zapełnimy". Szeroko zamknij oczy i marz. Rozbij sufit, pomarnuj czas.

@Łukasz Jurczyk Ta fraza jest genialna! Świetnie oddaje zderzenie kultur. Napięcie aż wisi w powietrzu! Świetne! :)

@Łukasz Jurczyk Świetne studium zderzenia cywilizacji europejskiej i technologii z naturą i prostotą! Znakomity klimat! Super!

@Wiechu J. K. 😀

Pozamyka okna i drzwi zamknie horyzont zawróci rzekę trudnych chwil Bo nie chce widzieć jak człowiek człowiekowi pluję w twarz a potem głupio śmieje się Przytuli smutek i łzy wędrujące po suficie będzie szukał prawd Prawd które oddaliły się tylko dlatego że ktoś bał się ich nie widział sensu w nich

@Łukasz Jurczyk To znakomity fragment literatury antywojennej. Pokazałeś marność imperialnych ambicji w zderzeniu z cichą siłą zwykłego życia. Obrazy sprawiają, że staje się po stronie owego „prawdziwego”, drobnego tryumfu. Świetny!

@Łukasz Jurczyk Demitologizujesz i słusznie wielkie podboje Aleksandra, w których prawdziwym wrogiem żołnierzy nie jest obca armia, lecz zapomnienie, rdza, choroby i nieskończona przestrzeń. Jak zwykle robisz to znakomicie!

@Łukasz Jurczyk Odarłeś wojnę z jakiegokolwiek "romantyzmu". Zamiast eposu o bohaterach mamy tu perspektywę "trybika" w maszynie do zabijania, który próbuje zachować resztki człowieczeństwa (scena z dzieckiem). Bardzo mocne i zostające w głowie. Niezwykły jest Twój poemat!