Cała aktywność

@Benjamin Artur dobry inżynierski pomysł :) ale tam po prawo chyba powinno być iloczynowi co raz większej prawdy ;) Ale to tylko tak w kwestii formalnej ;)

@Posem Podoba mi się ten obraz mostu jako granicy między nudą a czymś żywym - zwłaszcza wyschnięta rzeka pod stopami, świetna metafora na wyczerpane historie. Ostatnia strofa, z tym rozlaniem się jak po zetknięciu ze słońcem, zostawia bardzo ciepłe, otwarte przeczucie. Chętnie przeczytam , co będzie "po drugiej stronie". Pozdrawiam. :)

@Berenika97 dziękuję koleżance ze ten głos w debacie!!! :) A była i w Paryżu Haśka... umęczona już, ale była :)

Suma wszystkich myśli równa się iloczynowi prawdy. Wdech. Wydech. Oddech. Jakie to proste. Wszystko się zgadza!

@Charismafilos Gdyby Nobla Halinie w Sztokholmie przyznano, O ponurym Francuzie wnet by zapomniano! Bo jej wiersze o sercu, Na paryskim kobiercu, Z wielką pasją przy kawie by rano czytano!

@andrew Piękny wiersz - metafora drogi i chwastów pokazuje, że duchowa droga nie zawsze jest prosta, ale to poczucie bliskości i gotowości do prowadzenia robi wrażenie autentycznego przeżycia, nie tylko deklaracji.

@Achilles_Rasti To bardzo uniwersalne - ciężar refleksji, która przychodzi za późno dotyka wszystkich. Pytania o „ostatni raz” i finałowe „pamiętałbyś bardziej” tworzą bardzo poruszający finał. Świetny wiersz!

Jest we mnie mrok Lazł za mną krok w krok Niósł rój much Był jak brzuch Rósł puchł i buch! Dął w miech jak trzech I słał grzech w mój dech Eh to jest pech, gdy Mi kładł na twarz mech Więc ja wiem już, o co grał Żyć mi nie dał, brał co chciał *brachykolon - wiersz składający się wyłącznie z wyrazów jednosylabowych (za Słownikiem języka polskiego PWN)

@Leszek Piotr Laskowski Dobrze ujęty paradoks współczesnego człowieka - "dzikość" na weekendowy spacer, a potem szybki powrót w znane, bezpieczne mury. Z drugiej strony - dążenie do wygody napędza rozwój. Chęć unikania wysiłku motywuje ludzkość do tworzenia wynalazków, automatyzacji i innowacji.

AI a ja:)

@Poet Ka Erudycja w wannie! :) Bardzo podoba mi się przejście od malarstwa postimpresjonistycznego Bonnarda i wielkich dramatów jak na obrazie Davida (brak zwisającej ręki Marata to świetny detal) do relaksującej prozy życia. Puenta sprowadza wszystko do domowego spa. Lekko, z pomysłem i z uśmiechem. Świetnie! :)

@MIROSŁAW C. Wiersz o spóźnionej czujności i cichnięciu po walce – ze świetną metaforą na koniec - dusza zarasta wikliną" . Znakomity wiersz!

@Benjamin Artur Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Mocny i naturalistyczny tekst. Z jednej strony jest tu absolutny rozpad, turpizm, fizyczny i moralny brud (pluskwy, brak godności, lepka wersalka), a z drugiej - niezwykle świadomego, trzeźwego w swoich osądach bohatera. Nałóg i odwrócona piramida Maslowa - zderzenie z tradycją romantyczną poprzez sparafrazowanie „Smutno mi Boże” Słowackiego (i nawiązanie do niego jako patrona z etykiety alkoholu) - to jest doskonałe! Niezwykle autentyczny obraz upadku, w którym paradoksalnie wciąż tli się pisarska duma. Koniec uderza lodowatym spokojem akceptacji. I tak - pewna jest tylko śmierć! Świetne!

Strach wiódł przez las. Mimo to wszedłem doń. Smutny był, bo sam. Podałem mu dłoń. Lęk objął mnie wpół. Nie mogłem oddychać. Zabrakło mi tchu. W szczerym polu duch opuścił mnie. Szedłem koło bzu. Za mną został tylko śpiew. — W polach śpiewał wiatr. Jestem jak twój duch. Jestem jak twój duch. Mogę z drogi cię zwieść. Do domu nie wrócisz. Ze mną zaprzyjaźnij się. Szedłem dalej prosto, a przede mną widnokrąg. Tam, gdzie pagór z niebem styka się. — Dalej przejść nie możesz. Noc już bliska. Rankiem drogę ci otworzę. Wejdziesz w ścieżki dwie. Jedna z nich właściwa. W dobrą musisz wejść. Szedłem tak ze strachem, pewnie ze dwie wiorsty hen, drogą pełną pereł bzu. A za mną skradała się cicho. Jak cień — śmierć. — W polach śpiewał wiatr. Jestem jak twój strach. Jestem jak twój strach.

@Leszczym Rozumiem Twój problem - jak się tłumaczyć latami to musi być męczące. Nie będę już drążyć tematu. Fajnie, że podzieliłeś się tą historią. Pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Długi,ale bardzo mi się podoba. Zwłaszcza ten klimat wśród słowiańskich bogów. Tekst jest wart przeczytania.Pozdrawiam.

@Christine Bardzo dziękuję! Twój komentarz to jak fraszka na ten temat. :))) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Ciekawe skojarzenie! Ale rzeczywiście to rodzaj monologu. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Pięknie to ująłeś - dziękuję za wierszyk. :) Serdecznie pozdrawiam. @Posem Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak uważne czytanie - i za to, że zauważyłeś tę zmienioną atmosferę w pozornie zwykłym "dzień dobry". Racja - zatrzymywanie się przy tych słowach niesie ładunek emocjonalny. Ale tym razem jest tu raczej atmosfera zakłopotania ze strony Luizy, która zaczęła się interesować swoim sąsiadem. Też lubię i czytam kryminały! Serdecznie pozdrawiam. :) @Christine Bardzo dziękuję! Cieszę się, że lubisz czytać o Luizie. Teraz mam motywację do kontynuowania tej opowieści. :) Serdecznie pozdrawiam. :))) @Leszek Piotr Laskowski @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Whisper of loves rain Uroczy! Pozdrawiam. :)) Skoro obaj są jeżami, Dziś zostali kolegami. Jerzy stroszy włos na głowie, „Piękny jeżyk!” - jeż mu powie.

@Arsis ile można czekać aż się "książe" zjawi 🙂

@Berenika97 bardzo Ci dziękuję Dobrze że jesteś 😘 Lubię Twoją obecność pod moimi wierszami

ciszo kim ty jesteś poezją czy smutkiem a może jesteś prawdą która czasem boli ciszo kim ty jesteś czasem straconym złudzeniem a może fajną chwilą ciszo kim ty jesteś jak cię rozumieć czy można wierzyć w twoją głębie ciszo kim ty jesteś czy warto do ciebie się uśmiechać być na tak

Czy jestem syrenką? Pławię się w błękitnym chłodzie, a może jaszczurką wygrzewającą się na gorącym kamieniu? Krótkie zanurzenie i wracam do wtulania się w słońce. Ostry nurt na mojej skórze pobudza roziskrzone ciało. Lubię to.