„Rozprawa o metodzie” (fr. Discours de la méthode) to traktat filozoficzno-matematyczny René Descartes’a, czyli Kartezjusza, opublikowany w 1637 roku i podzielony na sześć części. Dzieło należy do najważniejszych tekstów nowożytnej filozofii, ponieważ przedstawia metodę dochodzenia do pewnego poznania, opartą na rozumie, jasności pojęć, analizie problemów i systematycznym sprawdzaniu wniosków. Kartezjusz wychodzi od sceptycyzmu metodologicznego, czyli świadomego wątpienia we wszystko, co może okazać się niepewne, aby odnaleźć prawdę niemożliwą do podważenia: „myślę, więc jestem”. W kolejnych częściach traktatu omawia zasady właściwego rozumowania, moralność tymczasową, istnienie Boga i duszy, prawa przyrody, funkcjonowanie ciała jako maszyny oraz znaczenie nauki dla rozwoju techniki i medycyny. „Rozprawa o metodzie” stanowi podstawę kartezjanizmu i nowoczesnej teorii poznania, a wraz z „Medytacjami o pierwszej filozofii”, „Zasadami filozofii” oraz „Prawidłami do kierowania umysłem” należy do najważniejszych dzieł kształtujących racjonalistyczny model filozofii i nauki.