Ona.

[Ania Rada]

Małą dłoń, duża prowadziła.
O nie-pokorny czasie!
Łagodnością zwieńczyłeś
słodkie, ciężkie, brzemię.
Miłość ze swych barków strącając, biegłeś, co sił w nogach.
Ona trwała.
Na nic mocarze i potęgi.
W śnie maleństwa siła bezbronności.
Możesz biec.

[Anna_Para]

Przepraszam Aniu, że doradzę: ten wystający wers pozbawiłabym inwersji i złamała:
zrzucając miłość z barków biegłeś
co sił w nogach
ona trwała

Ale Ty tu rządzisz. Pozdrawiam, Para:) Tak w ogóle- wiersz mi się podoba. Mam wspomnienia z własnych obserwacji ludzi i świata:)

[Duks]

Ciekawy wiersz.
Myślę, że dość trafnie oddaje przesłanie.
Zgadzam się również z Panią Anią Para w kwestii:
"...ten wystający wers pozbawiłabym inwersji i złamała"
Postąpiłbym podobnie.

Pozdrawiam serdecznie.

[Ania Rada]

Dziękuję,serdecznie pozdrawiam