Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Cały rok chcę być z tobą,
Chcę cię mieć obok siebie.
Cieszyć się twą osobą,
Niczym słońcem na niebie.

W oczach twych się przeglądać,
Głosu słuchać twojego,
Patrzeć jak się uśmiechasz,
Żyć nie mogę bez tego!

Lecz ty jesteś ulotną,
Jak ulotną jest chwila
I odchodzisz tak nagle,
Jak się nagle zjawiłaś.

I choć proszę cię bardzo,
Łez wylewam kałuże,
Ty opuszczasz mnie znowu,
Nie chcesz zostać na dłużej.

Twe odejścia powroty,
Chwile ze mną spędzone,
Od pór roku niestety
Są uzależnione.

W każdej pory początku
Wiem, że znów cię zobaczę.
Każdej pory zaś koniec
Mówi mi, że cię stracę.

Wiosną do mnie przychodzisz
Jako kwiatek pachnący,
Swym zapachem zapraszasz,
Bym cię szukał na łące.

A gdy jestem już blisko,
Tajne dajesz mi znaki
Do mych dłoni się tuląc
I zostajesz dopóki –

Twoja główka niewinna
Płatków wszystkich nie zrzuci,
By za rok jako kwiatek
Znowu do mnie powrócić.

Latem do mnie przychodzisz
Jako motyl wesoły.
Skrzydełkami uderzasz,
Bym twe ujrzał kolory.

A gdy jestem już blisko,
Tajne dajesz mi znaki,
Na ramieniu mym siadasz
I zostajesz dopóki –

Ze swych pięknych skrzydełek
Barwy całej nie zrzucisz,
By za rok jako motyl
Znowu do mnie powrócić.

W jesień do mnie przychodzisz
Jako listek złotawy,
Lekko tańcząc na wietrze,
Chcesz bym podniósł cię z trawy.

A gdy jestem już blisko,
Tajne dajesz mi znaki,
W moje włosy się wplatasz
I zostajesz dopóki –

Wiatr cię w włosów nie wyrwie
I znów w trawę nie rzuci,
By za rok jako listek
Znowu do mnie powrócić.

Zimą do mnie przychodzisz
Jako płatek śniegowy,
Blaskiem swoim zapraszasz
Mnie do wspólnej zabawy.

A gdy jestem już blisko,
Tajne dajesz mi znaki,
Na policzek mój skacząc
I zostajesz dopóki –

Twoja główka wesoła
W kroplę się nie obróci,
By za rok jako płatek
Znowu do mnie powrócić.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton dzisiaj jest otwartym brzuchem rozprutym nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują jak świeże mięso na haku zaułek oddycha parą z kanałów neony tną siatkówkę na plasterki świat ma atak padaczki pieni się na chodnikach każdy zaułek to zgrzytanie zębów o szkło tu gdzie śmietnik rzyga krwią z ubojni a mur pamięta więcej potu niż modlitw stoimy blisko za blisko – aż trzeszczy między nami brakuje miejsca na oddech zamykasz oczy liczę twoje uderzenia serca raz dwa trzy miasto czeka powietrze ma smak zużytej waty szklanej dławi, osiada na dnie płuc jej płaszcz to skóra którą zdzieram zębami jak z padliny nasze ciała płoną jak trupy jest zimno moje dłonie nie pytają wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół moje ciało w twoim to jedyna szczelina w żelbecie której jeszcze nie zdążyli zalać między nami zwarcie goły kabel pod napięciem skurcz wykręca palce na biodrach twoje piersi - dwa ciepłe wzgórza kładę na nich zmęczoną twarz pachną słońcem którego ten zaułek nigdy nie widział twój pocałunek na mojej szyi jedyna modlitwa jaką pamiętam kiedy wchodzę w ciebie nie szukam walki szukam ocalenie stajemy się jednym rzeźbionym z czystego światła ogniwem w łańcuchu który trzyma ten świat by nie runął nam na głowy twoje ciało lśni młodością mały pieprzyk na piersi blizna na brzuchu zapach twoich perfum to chemiczny atak słodki gaz bojowy w środku rzeźni kręci się w głowie chce się wyć do betonu usta nie mówią usta to rozszarpana rana zszywana na brudno w bramie zardzewiałym drutem tłumiona twoją śliną bez znieczulenia na żywca miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy czy jeszcze drgniemy jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale które przeoczyło odkażanie oddech wpada w oddech miasto dławi się własnym tętnem próbuje nas wypluć - i nie może cegły wrzynają się w łopatki miasto chce nas żywcem wmurować w siebie pęka tynk pod twoim ciężarem ściana nie chce być świadkiem czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych co zdążyli nas przeżyć my jeszcze nie my jeszcze w sobie to nie jest czułość to odruch przetrwania panika ciała że za chwilę znów będzie samo noc trzyma nas tylko dlatego że miasto zapomniało zgasić światła świt zabierze wszystko co teraz drży dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta gdzie miłość nie ma imienia ma tylko puls temperaturę i ślady miasto zliże nas z asfaltu zanim przełkniemy własny strach ale ciało zapamięta tatuaż z twojego jęku          
    • Dwa cienie przeszły obok
    • Śnieg to jest taka gumka myszka. Pęcznieje zieleń w zwartych listkach. Cały świat z okien znów malutki i zobacz, pierwszy raz się zmaga pączuszek drzewa, z planetą ziewa.    
    • @Marek.zak1 Marek, oberwie mi się za ten wierszyk :)
    • Więc często cię muli, ale nie przy Uli:). 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...