Plac Św. Marka

[Jan Januszewski]

Katedra ze szmaragdu i złota
grecki krzyż i lampa Alladyna.
Pala D’Oro i porfir w mroku
cherubiny o skrzydłach z kamienia.

Idą fratres ze świecami w rękach
w górze kontrapunkt siedmiu chórów.
Dźwięki psalmów i łuki arkad -
kłótnia muzyki z architekturą.

Wokół placu pięciolinie kolumn
klucz dzwonnicy pod stopą anioła.
Dzwonu śpiew co jak statek płynie -
na pokładzie zwłoki Apostoła.

Dotykam cienia lorda Byrona
opartego na skrzydle i lasce.
Tu jak diament świecił Sansovino
Musset serce zostawił na zawsze.

[Stefan Nawara]

Zgrabna i ladna ta impresja.
Najbardziej sugestywna, choć najmniej dla mnie
logiczna, więc może dlatego, zwrotka trzecia.
Zwloki Apostola niesione przez śpiew dzwonu są najlepszej próby
(że się tak wyrażę). Ale...
Ale brakuje w tym obrazie Ciebie, gdzieś się
ukryles za pięknymi rekwizytami.
Nawet wprowadzone przez Ciebie postaci
są związane z tymi budowlami, a nie z Tobą.
Więc nie wiadomo, jaką one w tej historii odgrywają.
Zresztą, tu nie ma historii. Jest tylko oko kamery,które
rejestruje piękno i dziwność otoczenia.
Może się glupio czepiam, bo sam piszę jakoś nie na czasie,
ale czuję w tym pisaniu jakiś archaizm, poezję,z czasów,
gdy wstydliwy byl lub nie do pomyslenia - jasno zarysowany
podmiot.
Pozdrawiam
Stk.

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

e, tam... teatr wyszedł, a Aladyn o "eL "się potyka chyba , nie chce mi się sprawdzać, ale mi t ak mi tak ;)

pozdrówki
kaś :)

[Goliard]

uchwycenie genius locius, jego zrekonstruowanie jest dotykalne i dobrze widzialne - z cieniami i mrokiem na pierwszym planie. dopełniają mi go ojcowie, którzy zdają się być obecni tylko po to by coś lekko rozświetlić, czy może bardziej ocienić...podobnie chór.
to jest zachwyt sztuką, tęsknota za wielką bliską historią. zachłyśniecie, które wpisuje się w kulturę.
dobrze było się przejść po tym placu razem ze zmysłową świadomością peel'a.
pozdrawiam

[BARBARA_JANAS]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgodzę się z przedmówcami odnośnie opisu...zachwytu...tęsknoty...Jeśli chodzi o podmiot dla mnie pojawia się on w ostatniej zwrotce...szczególnie w dotyku...który nabiera wymiaru przeniknięcia...zlania się i oddania czci...Łagodniej surowość oka, które służy jako klisza dla wcześniejszych obrazów...Rejestracja subtelnie przemienia się w obcowanie i próbę zapamiętania tegoż stanu... Dobrze mi z tym obrazem... chociaż cenię większy kontakt z przeżyciem w wierszu... ale to już moje złamanie...;)Pozdrawiam...

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dla mnie tez :taka wyliczanka...brak odczuć Peela...sam obraz.pozdr

[Michał_Kućmierz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To "genius loci", poza tym w pełni się z Panem zgadzam :)

Pozdrawiam wszystkich
M.

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Stefan, eksponowanie siebie, swoich emocji i przeżyć nie jest w miom stylu. Choć zdarzają się wyjątki. Jestem raczej nakierowany na zewnątrz, a nie do wewnątrz. Staram się (z różnym skutkiem oczywiście), żeby tworzone przeze mnie obrazy poruszyły jakieś struny u czytelników, a przynajmniej u pewnej ich grupy. Bo cóż czytelnika mogą obchodzić moje wzruszenia - w końcu obcego człowieka...
Chciałbym też dodać, że z niezłym skutkiem uprawiam haiku, a ten rodzaj wyklucza eksponowanie siebie. Haiku opiera się o kanony buddyjskiej fil ozofii Zen. Jest ona z założenia przeciwna abstrakcji. Jej wyznawcy, jeśli filozofują, to tylko patrząc, słuchając, dotykając. Niezbędnym warunkiem dla piszącego haiku jest osiągnięcie stanu, w którym autor wyzbywa się siebie, całej swojej „bebechowatości” składającej się na własne „ja” i przenosi się w oglądany fragment natury. Dlatego nie ma tu podmiotu lirycznego. Staram się, choć nie zawsze, przenosić tę regułę do swojej pisaniny.
A co do archaizmu - zawsze byłem niedzisiejszy. A wszelkie mody i trendy, pisanie wierszy-zagadek i inne takie tam mam w głębokim poważaniu :) Mz wiersz jest tyle wart, w ilu głowach znajdzie rezonans. Nie piszę ani dla siebie, ani dla Boga tylko dla ludzi. Wiem, że masz trochę inny pogląd, ale to chyba nie przeszkadza różnić się pięknie, prawda? :)

Pozdrówka

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A mnie się chciało i sprawdziłem - jest w porządku.
A tak przy okazji - nie tylko jakość wierszy jest ważna, komentarzy też... :)

Pozdrówki wzajemne

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za ten kom. Celnie uchwyciłeś zamysł autora :)
A peel gdzieś tam jest, ale milczy... Kiedyś napisałem:

Kiedy słońce na szczytach gór
porozrzuca wielobarwne ognie,
jest nietaktem używanie słów.
Trzeba patrzeć i milczeć pokornie.

Jak sądzę, nie tylko gór to dotyczy... :)

Wzajemnie

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A co peel miał zrobić wobec Piękna pokrytego patyną wieków? Mógł namalować obraz i pokazać go czytelnikom. bo peel ma wzruszać odbiorcę, nie siebie :)

Wzajemne pozdr.

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To "genius loci", poza tym w pełni się z Panem zgadzam :)

Pozdrawiam wszystkich
M.

Miło że zaglądnąłeś, Michale :)

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Basiu, pięknie wyczułaś autorski zamysł, dzięki! :) A co do przeżywania peela - on gdzieś tam jest, ale milczy wobec tego, co widzi i dotyka... :)

[Stefan Nawara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Stefan, eksponowanie siebie, swoich emocji i przeżyć nie jest w miom stylu. Choć zdarzają się wyjątki. Jestem raczej nakierowany na zewnątrz, a nie do wewnątrz. Staram się (z różnym skutkiem oczywiście), żeby tworzone przeze mnie obrazy poruszyły jakieś struny u czytelników, a przynajmniej u pewnej ich grupy. Bo cóż czytelnika mogą obchodzić moje wzruszenia - w końcu obcego człowieka...
Chciałbym też dodać, że z niezłym skutkiem uprawiam haiku, a ten rodzaj wyklucza eksponowanie siebie. Haiku opiera się o kanony buddyjskiej fil ozofii Zen. Jest ona z założenia przeciwna abstrakcji. Jej wyznawcy, jeśli filozofują, to tylko patrząc, słuchając, dotykając. Niezbędnym warunkiem dla piszącego haiku jest osiągnięcie stanu, w którym autor wyzbywa się siebie, całej swojej „bebechowatości” składającej się na własne „ja” i przenosi się w oglądany fragment natury. Dlatego nie ma tu podmiotu lirycznego. Staram się, choć nie zawsze, przenosić tę regułę do swojej pisaniny.
A co do archaizmu - zawsze byłem niedzisiejszy. A wszelkie mody i trendy, pisanie wierszy-zagadek i inne takie tam mam w głębokim poważaniu :) Mz wiersz jest tyle wart, w ilu głowach znajdzie rezonans. Nie piszę ani dla siebie, ani dla Boga tylko dla ludzi. Wiem, że masz trochę inny pogląd, ale to chyba nie przeszkadza różnić się pięknie, prawda? :)

Pozdrówka

Zawsze czytam Ciebie z zaciekawieniem.
Zwróć uwagę, że piszę "czytam Ciebie".
Czytam z zaciekawiem, bo jestem Ciebie ciekawy.
Jak jest Ciebie za mało, to jestem trochę zawiedziony.
Ale jakoś wytrzymam i dalej będę czytać.
W haiku też jest przeżycie, to coś, co chcemy
podejrzeć poza krajobrazem.
Od tego nie można uciec.
Stefan
PS. Chętnie bym te haiku poczytał.

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za tak miłe słowa :) A co do haiku - w krótkim czasie umieszczę w dziale Haiku esej ABC Haiku, z przykładami mojego autorstwa :)

[Jan Januszewski]

Stefan, już wkleiłem ABC Haiku :)

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A mnie się chciało i sprawdziłem - jest w porządku.
A tak przy okazji - nie tylko jakość wierszy jest ważna, komentarzy też... :)

Pozdrówki wzajemne
nie jest w porządku - "Aladyn" w języku polskim jest jedyną poprawną formą- tu jest błąd w pisowni.
komentarz o teatralności formy w wierszu jest chyba wystarczająco czytelny - ale zgadzam się, że Twój komentarz jest na poziomie wiersza.

pozdrówki
:)

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację, poprawną formą jest Aladyn. Nie jestem językoznawcą i w tym zakresie czerpię wiedzę z otoczenia - w tym teatralnego i wydawniczego. Nie jest moją winą, że i tam popełnia się błędy językowe :)Podobnie ma się sprawa ze słowem "toreador". Często używa się "torreador", co też jest błędem.


Lampa Aladyna


Bohaterem jednej z opowieści Księgi z tysiąca i jednej nocy jest syn ubogiego krawca Mustafy o imieniu Ala ad-Din. Pewnego dnia znajduje on ukrytą głęboko w jaskini starą, tajemniczą lampę. Zacytujmy fragment baśni:

– Tu jest jakiś napis! – zawołał chłopiec, pocierając odzyskaną przez małpkę lampkę. W tej chwili ich oczom ukazał się duch. – Jestem dżinnem lampy, mogę spełnić twoje trzy życzenia, mój panie – oświadczył.


Jak pamiętamy z lektury z czasów dzieciństwa, znaleziona lampa naraziła chłopca na wiele niebezpieczeństw ze strony złych mocy, ale pozwoliła mu także spełnić marzenia i zaspokoić pragnienia, w tym największe – zdobyć serce pięknej księżniczki Dżasminy i pokonać nikczemnego Dżafara.

Przypominam tę historię nie powodu. Po arabsku imię bohatera Cudownej lampy brzmiało tak, jak napisałem – Ala ad-Din, a więc nie ma etymologicznego uzasadnienia polska pisownia przez dwa l, czyli Alladyn (jeśli już to Aladdin!). Przy adaptacji omawianej nazwy do naszego zasobu leksykalnego – zgodnie z zasadami pisowniowymi – połączyliśmy obydwa jej człony, rezygnując przy tym z łącznika, podwojonego dd i obcego polszczyźnie połączenia di- (przeszło ono w dy-). Otrzymaliśmy w ten sposób słowo Aladyn, które w takiej postaci trafiło do wszystkich słowników. Dlatego musimy również pisać lampa Aladyna, pierścień Aladyna (określenia te funkcjonują dziś w znaczeniu ‘magiczny przedmiot mający spełniać wszelkie życzenia posiadacza’).

Tymczasem zdarza mi się natrafić na błędne nazwy pozycji książkowych czy przedstawień teatralnych. Przykłady? Proszę bardzo: Lampa Alladyna, Wydawnictwo Skrzat, opracowanie Ewy Stadtmüller, Kraków 2002; Cudowna lampa Alladyna z 1966 r., seria „Najpiękniejsze baśnie świata”, Cudowna lampa Alladyna, Teatr im. Aleksandra Fredry, Gniezno, premiera 13 stycznia 2001 r. Pełno niepoprawnej formy Alladyn w nazwach firm produkujących sprzęt oświetleniowy (np. „Alladyn” Ślusarstwo i Wytwarzanie Lamp Oświetleniowych; „Alladyn” Producent oświetlenia) czy sklepów z lampami („Alladyn” Sp. jawna; FH „Alladyn”). Nagminnie spotyka się mawiane słowo przez dwa l w tekstach internetowych, a nierzadko i w artykułach prasowych.

Co jest tego przyczyną? – chciałoby się zapytać.

Niewątpliwie powodem pisania przez znaczną część rodaków Alladyn zamiast Aladyn może być oddziaływanie obcych słów zawierających geminatę (podwójną spółgłoskę) ll, np. Alleluja (‘chwalcie Boga’), z heb. hallelū-Jah, czy Allah akbar ‘Bóg jest wszechmocny’, z arab. al-ilāh. Niewykluczone, że mimowolnie przywołuje się też wyrazy rodzime ballada czy Balladyna, w których dominują cząstki allad- i alladyn-. Czy to wystarczające wytłumaczenie? Na pewno nie...

O tym, że nie może być inaczej, tzn. że poprawnie jest Aladyn, przekonują jego bliźniacze formy w innych językach, np. w rosyjskim Аладдин – Волшебная лампа Аладдина czy w angielskim Aladdin – Aladdin and His Magic Lamp. Jak widać, tam pisze się to jednak przez dwa d.

Zgodzą się Państwo ze mną, że to wypisz, wymaluj historia jak z rzeczownikiem toreador (pisałem o tym w odcinku nr 262 „Obcego języka polskiego”). Ów wyraz pochodzi od hiszpańskiego torero (od torear ‘drażnić byka, walczyć z bykiem’), a więc należy go zapisywać przez jedno r (we wszystkich ważniejszych językach też pisze się je z pojedynczym, a nie podwojonym r). A zatem etymologicznie pisownia torreador jest absolutnie nie do przyjęcia. Dlaczego więc większość rodaków błędnie sądzi, że jest w polszczyźnie rzeczownik torreador? Ponieważ kojarzy go niesłusznie z corridą (zapisywaną przez dwa r).

Zapamiętajmy, błagam! Mówi się i pisze toreador, a nie: torreador, oraz lampa (pierścień) Aladyna, a nie: lampa (pierścień) Alladyna.


MACIEJ MALINOWSKI

www.obcyjezykpolski.interia.pl


A co do zarzutu teatralności, to go nie rozumiem. Domyślam się, że chodzi Ci o jakąś sztuczność całej sytuacji opisanej w wierszu. Ja tej sztuczności nie widzę. Byłem, widziałem i opisałem. Nie wiem, w czym doszukałaś się teatralności...
I jeszcze prośba na przyszłość - krytykujmy, nawet ostro, ale nie obrzucajmy się nawzajem złośliwostkami w stylu forum na onecie. To mi nie odpowiada i w takich "dyskusjach" uczestniczyć nie będę.

[H.Lecter]

Coś jak intelektualna wycieczka z przeładowanym programem - na lewo , na prawo, do góry, do przodu...
Dużo, szybko, powierzchownie - na zaliczenie.

[Jan Januszewski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za wyrażenie swoich odczuć. Coś mi się widzi, że funkcjonujemy na różnych częstotliwościach poetyckich fal :) Mnie też Twoje teksty nie ruszają, ale nie komentuję, bo wiem jak bardzo subiektywny bywa odbiór. Może jednak byłoby słuszniej dodawać "mz"?