Pokoik na poddaszu

[Dominik Pisarski]

Dwie kartki na biurku
Dwie nitki i guzik
Do kamizelki, Stalowy
Długopis, Porozrzucane
Drobne kawałki
Dziecięcej bajkowej
Układanki.

Szuflada głeboka, wstążki
Szkarłatne, kasztany brązowe,
Sznurki, kamienie,
Stare kanapki w folii sczerniałej,
Szary piórnik jeszcze z zerówki,
Wiórki na dnie
Temperówki.

Pokoik mały, poddasze.
Panoszą się tam kurzu tumany,
Patrzą ze ścian ciche obrazy,
Pytają o czas podłogi i ściany.
Pyta lampa pod sufitem,
Porzucony pod łóżkiem
Pędzelek,
Koń na biegunach
I czarny jak heban
Pantofelek

Narzeka mały pluszowy miś,
Że brud zagościł mu
Między szwami.
Gdzie jesteś mały?
Chodź no już spać!
Ile trwać będzie jeszcze
Czekanie?

[Oxyvia]

Ładny wiersz. Ładny liryczny obrazek. Dzieciństwo, które wciąż czeka - a "właściciel" już nigdy nie wróci, bo nie może. Smutne, melancholijne, o przemijaniu i nieuchronności, a przy tym mówi na ten temat w oryginalny, niekonwencjonalny sposób.
Duży plus.
Oxy.

[Dominik Pisarski]

Dziękuję Oxyvio za komentarz. Cieszę się, że dostrzegłaś przemijanie. Pozdrówka :)

[Vera_Ikon]

Mim zdaniem jeszcze nie dopracowany. Miejscami przegadany. Rozumiem, że chcesz zbudować nastrój poprzez opisy, ale zabrakło na nie pomysłu.
Za to moment z temperówką - dobry :)
Końcóweczka też, i za nią "+"

pozdr serdecznie
weronika

[Anna_Para]

Ciepło, lirycznie, zupełnie inaczej! Dom rodzi nowe tematy, nowe spojrzenie na otaczająca przestrzeń? Zupełnie nowy Ty! Gratuluję, pozdrawiam cieplutko, Para

[Pan_Biały]

wyliczanka - znam to z autopsji
DSP?
pozdrowienia