katastrofa rzeczywistosci...

[katarzyna Wróblewska]

Rozsądek staje się jak cień
istnienia
każdy poranek jak ciepłe mleko w pustej szklance
nic nie widać, nic nie słychać
każdy oddech
przemyślenia
dziś spoglądasz w okno
wypełnione
słońcem
promień za promieniem
znika jak szum wiatru
gdzieś na szczycie
gdy nastaje noc
granatu
myśli łączą się
jak dźwięki
szmery...
szepty
i krzyk oskarżenia
że świat nie wygląda
jak na zdjęciach
i obrazach
deszcz już nie nasyca naszych płaszczy
a żar lata nie wyciska
potów ze skór naszych
co się stało z realnością naszych słów
i marzeń?
czy to kłamstwa i oszczerstwa?
czy to sztuczna ,plastikowa
miłość?
uprzejmości i ściskane dłonie
objęcia i spojrzenia
dyskretne...
uwięzione emocje i pragnienia
w gąszczu strachu i zwątpienia
w wirytualności namiętności
w przyjaźni pikseli
w radości i westchnieniach
on line ...
gdzie tu My!!?
ludzie , człowiek , z krwi i kości
istota ?
stworzona na wzór Wszechmogącego...
blaszanego robota....

[Everett1992]

Bardzo trafne spostrzeżenia(podobne do moich) - szkoda, że rzeczywistość jest czasem tak przygnębiająca...
Ale cieszę się, iż są jeszcze tacy ludzie jak Ty, którzy dostrzegają to co jest nie tak z tym światem.