Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Plujące ogniem

Gryf

Przez Gryf
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

(Lew vs Orzeł)

Było to latem w roku czterdziestym,
Gdzieś nad klifami brytyjskiej ziemi.
Toczyła się właśnie bitwa zajadła.
W której wyspiarze osamotnieni
Walczyli o wolność własnego domu.

Gdy wszystko przepadło na plażach Dunkierki,
A reszta wojskowej potęgi odeszła
W niepamięć w pyle haniebnej klęski,
Przyszło ojczyzny bronić z powietrza
Siłami skromnymi nielicznych myśliwców.

Skrzydła elipsą swe rozciągnęli,
Wysmukłe kadłuby niczym rapiery,
We wrogie piersi je wymierzyli.
Choć jeszcze niewiele, lecz Spitfire'y
Swą drogę do sławy wtedy zaczęły.

Plujące ogniem je nazywali,
Były dokuczliwe dla butnych najeźdźców.
Trwożliwie wtedy na nie patrzyli,
Gdy wśród nich na kształt podniebnych jeźdźców
Swoje myśliwce na nich srożyli.

I obronili królewską ziemię,
Koszmar niewoli też zażegnali.
W swojej przemowie brytyjski premier
Powiedział, że wiele im zawdzięczali.
Im którzy byli tak nieliczni...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gosława
      ...

      Przez Gosława · Opublikowano

      @Wiechu J. K. ja też bardzo lubię a najbardziej czerwone porzeczki

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Tadeusz Koch
      Krąg życia

      Przez Tadeusz Koch · Opublikowano

      Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • Alicja_Wysocka
      Na jeża

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • Alicja_Wysocka
      durny wierszyk

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @LessLove, dziękuję :)
    • Benjamin Artur
      Ukryty kod

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...