Puenta

[adolf]

Język wodospadu podskakuje w gardle
szczytu kamiennego i słowa rozprasza
Mgłami tajemnymi. A gotowe zdanie
Wylewa potokiem. W nim się liść powtarza.

A całą przemowę pulchna wchłania gleba
Która niczym kalka, każdą z niej literę
Kopiuje rośliną i w pąk ją przebiera
Aby najcenniejszą nam zostawić wiedzę.

I tu rzekną pointę, co skończy mnie. Wartość
Jej to szepty leśne, temat główny: człowiek.
Pan Bóg wyrzekł słowo i stało się ciało
Ja zaś byłem ciałem i stanę się słowem

[Bernadetta1]

Adolf ja nie wiem po co Ty te wiersze do warsztatu dajesz:):)one sa dopracowane do szczegółu, pod kazdym względem:)Wstawiaj od razu na Z:)Ty masz swój styl:)pozdrówki:)

[Mateusz-_Ulvhedin]

Zgadzam się z Bernadettą. Swój styl i to w dodatku baaardzo lubiany przez innych.
Wiersz jak zawsze przepiękny, a zwłaszcza
"Pan Bóg wyrzekł słowo i stało się ciało
Ja zaś byłem ciałem i stanę się słowem"
Serdecznie pozdrawiam... :)

[Jan Neck]

Ja już kiedyś sam pisałem, że Adolf warsztatu nie musi używać. Jego wiersze tylko spychają te, które na prawdę potrzebują pomocy.

A co do wiersza. Pointa jest faktycznie jak uderzenie. Kończąc ją czytać poczułem dreszcze schodzące z głowy do stóp. Czegoś takiego dawno nie przeżyłem i za to Autorowi dziękuję.

[Kieri-Śmiałek]

Adolfie znalazłem Twój stary wiersz. Czy go masz?

Jeszcze się ogień, tli, dogasa z wolna
Miecz się obosieczny, z dwóch stron ostrzy w świetle
Lecz już ostatnia, iskra - ognia łza, kropa
Gdzieś pada na ziemię.

Tu gdzie teraz jestem, tu wśród nocnej ciszy
gdzie cień [się] ze światem tak czarnym w czerń zlewa
kiedyś był zamek, był i księżyc wbity
na wierzchołku drzewa

Teraz zaspanym, w księżyca poblasku -
darmo szukam i --- darmo błagam nocy -
o kamień jeden, nie ma [ni] ziarnka piasku
Na dom dla mnie nowy.

Tak tu ciemno, ogień się z księżycem
w chmur igliwiu czar[nym], położył i zasnął-
O czym śni ogień? Cóż Może o szczypcie
srebrnego gwiazd piasku

Pozdr.b;
J.L.S

[adolf]

mam :) ale lekko zmieniony :))

Obosiecznego się miecza dwie strony
Iskrą z ogniska wzajem zgodnie ostrzą,
Jeszcze się pali ogień niewzruszony
Kwitnie kwiat jego, cienie wszelkie płosząc.


Lecz drwo się kończy... i łza-iskra pada -
Na obręczy kamienie.!
Listek płomienny, ponad lasem lata -
Zapomina o świetle!


I cień przychodzi, ogrzać się w popiele,
W tych prochach blasku, tarza się i biega
Zdmuchuje wszystek, czerniąc chmury w niebie
I noc farbuje, co przed dniem ucieka


Gdzie teraz jestem, tu wśród nocnej ciszy? -
Świat się tylko w czerń zlewa
Kiedyś był zamek, był i księżyc wbity… -
Tam! - na wierzchołku drzewa

Czy być wspanialszym cokolwiek tu może,
Nad światło, które, zapomniało świecić,
Chcę biec, wraz z nocą… i przegonić noce -
Wzejść razem z dniami oraz Słońce wskrzesić!

Powoli mdleją, igiełki sosnowe
I z nich włosy wiatrom splatam
W niebo już lecą, duchy wyzwolone
I coś tam niosą, w garściach.


Bo oto księżyc, zasnął jak i ogień -
Więc darmo szukam, znanego mi świata
O czym śnią oni? Ja wiem.... wam nie powiem
Ich sny się kiedyś ziszczą mi w swych blaskach…


Drzemie więc jasność, spala się do wewnątrz
Plecie sny z po-blasku
Wszelki dziś ogień, chrapie ziemię ciemniąc
I śni o ziarnku piasku
z gwiazd