Utopia

[adolf]

Gdy będę w stanie raz jeszcze zobaczyć
Ten świat za ciasny com zrzucił jak kokon
W nim larwa ciała, wciąż patrząc na ptaki
Skrzydła pragnęła oderwać obłokom.

pewnie Pomyślę, ach jakież to małe -
Jak taka klatka, tyle ludzi mieści
Jakie to szczęście, że stąd odleciałem
Z miast betonowych i szarych przemieści.

I właśnie wtedy, gdy będę się wznosił
Mimo wieczności, zastygnę i umrę
Bo w tej wyśnionej przez mnie utopi
Nie jestem człekiem, a tylko marmurem

[Mateusz-_Ulvhedin]

Po prostu piękne :)
"Jakie to szczęście, że stąd odleciałem
Z miast betonowych i szarych przemieści."
chyba nie ma tam d w przedmieści, ale nie o to mi chodzi. Ten fragment najbardziej mi przypadł i pointa :)
Ech... też by się chciało takiej utopii...
Serdecznie pozdrawiam... :)

P.S. zabieram do ula, bo tam potrzeba tochę takiej utopii :))