malowidmo

[Rafal Bielan Wierzbicki]

płyń z dala od lądu
do utraty woli i skrajnego wyczerpania
tam panuje niepamięć nadbrzeżna
bezsenność zrasza skronie kroplami
światło wypala na nich rdzawe piegi

nie było cię wtedy
sam kopałem groby
i lepką mazią uszczelniałem pomnik
w urnach tylko piach i jabłkowy ocet
symbolika życia w oparach toksyn

jeśli wrócisz
w widocznie zmienionej postaci
na powierzchni wody zakreślimy smołą
prowizoryczny wykres rozczarowań
sok z wodorostów zastąpi atrament
roślinna faktura wypełni obraz

zbyt długo tonęłaś w mętnej akwareli
aby teraz umrzeć wypełniona czernią
mrugając na koniec pigmentem tęczówki
w scenie z własnego plakatu

[rosemary-hjd]

Wiersz trudny i intrygujący. Piękny. Pozdrawiam. Rosemary

[Franka Zet]

Tytuł bardzo oddaje treść wiersza - mroczną, tajemniczą. Dla mnie najlepszy fragment

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przejmujące i w całości piękne. Natomiast ostatnie zdanie nagle urywa wiersz i odstaje od reszty.
Pozdrawiam

[LadyC]

Tu zostawiam tylko ślad
Resztę już znasz
:)

[pijak fantasta]

Jak dla mnie Pan Bielan jest bezbłędny. Pozdr.

[Nessa Isilra]

Wywoluje emocje.
dygam ; )

[Messalin_Nagietka]

nie za dużo mazidła?
MN

[Mrucz mi]

Na j-l prawie nigdy nie komentuję Twoich tekstów bo:
a) nie trafia do mnie Twoja poezja
b) mimo tego, że po prostu nie trafia, to są one bardzo dojrzałe, doskonale skrojone i nigdy nie wiem co powiedzieć, jak skomentować tak dobre teksty
c) i tak już zbierasz same pochwały

:P

[a._mrozinski]

Niezwykły wiersz.

Arek