Za którą giną, dla której żyją

[Dominik Pisarski]

Paliłaś za sobą drewniane mosty
Rozrywałaś więzy krwi
Przelewałaś ciecz rozpusty
Zamykałaś wszystkie drzwi.

Gotowałaś w żyłach ukrop
Wyciskałaś ludziom łzy
Wykaszałaś złote strąki
Całe dobro w sercu mym.

I nie dbałaś o me jęki
Dla ciebie to była oda
Wyciosałaś ciężkie belki
Które wieszasz wciąż przy biodrach

Obrazowi swej idei
Pokazałaś sztywne plecy
Wkładałaś do głupiej ręki
Bukiet srebrnych ostrych mieczy

Wypleniłaś zamiast chwastów
Pole wonnych dzikich róż
I usiałaś sobie drogę
Ich kolcami wszerz i wzdłuż.

A przy drodze zamiast dębów
Zwalone konary sosen
Które pokładłaś podmuchem wiatru
Jednym wymierzonym ciosem.

[Patryk_Nikodem]

Prymitywny utwór: radzę zwrócić uwagę na rymy i rytm. Ciecz rozpusty - to obrzydliwe.

Pzdr

[Pan_Biały]

przeczytałem i tyle
pozdrowienia

[Marta R...]

smutny wiersz taki z wylaniem żalu pozdrawiam papatki zostawiam