Większa część

[Giovannii]

w drugiej klasie
na stojąco
z papierosem
uczę się niedbale
trzymać pion
ręką w kieszeni płaszcza
odkrywam wspomnienia
zagadki ludzkich namiętności
i te nic nie znaczące drobiazgi
w dzieciństwie zbierane
do pudełka po butach
czekam
nie na próżno
parapetowym samotnikom
wysyłam mdły uśmieszek
idąc się zobaczyć
po tamtej stronie drzwi

[Mrucz mi]

a może by tak?

w drugiej klasie na stojąco
z papierosem
uczę się niedbale
trzymać pion
ręką w kieszeni płaszcza

odkrywam wspomnienia
nic nie znaczące drobiazgi
w dzieciństwie zbierane
do pudełka po butach
czekam

nie na próżno

parapetowym samotnikom
wysyłam uśmieszek
idę się zobaczyć
po tamtej stronie drzwi

Ogólnie bardzo mi się podoba, tylko ten mdły uśmieszek i "zagadki ludzkich namiętności" psują, moim zdaniem, bardzo dobry wiersz. Dziś pierwszy, jaki mi się tak naprawdę podobał ;)

Pozdrawiam serdecznie!

[Giovannii]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję. Przyznam, że poprawki mi się podobają, ale nigdy nie zmieniam pierwszej wersji.
Pozdrawiam

[Michał Gomułka]

Forma, jaką przewidział autor jest możliwa. Co do wiersza... mam nieco ambiwalentny stosunek. Aż się ciśnie pytanie na usta: i co z tego? Na dodatek liryk jest wypełniony pewnymi sprzecznościami. Rozumiem, że zabieg nieco prowokatorski, może w pewnym stopniu łączący dziecięctwo z dorosłością, ale... druga klasa, fajka, parapet, wspomnienia, ludzkie namiętności... dajże spokój. Nie niszcz dzieciaka. ;-). Zabieg jednak nieudany.

[Giovannii]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Druga klasa w pociągu oczywiście :) Pozdrawiam

[Michał Gomułka]

oczywiście :-)