Lęk i zwątpienie

[Gryf]

Widzę w Twych oczach lęk i czuję jego tchnienie.
Krzykiem tysiąca myśli bezradnych
Przecina spokojne dotąd istnienie.

Po morzu obaw sama żeglujesz,
Ciskana z fali na falę zwątpienia,
Z wiatrem przeciwności wciąż się barujesz
Nie mogąc znaleźć drogi zbawienia.

Chcesz krzyczeć lecz głos ugrzązł w Twej duszy,
Więc milczysz od siebie odsuwając myśli.
Czujesz jak wszystko z rozpaczy się kruszy.

W pojedynku nierównym straciłaś swe siły.
Klęczysz osłabła bez woli walki.
Prosisz by chwile dobre wróciły.
Skryłaś swą twarz rezygnacji woalką.

Proszę Cię chwyć moją rękę i poczuj się pewnie.
Ja Cię nie puszczę w otchłań cierpienia,
Ja Cię ocalę i otrę łzy rzewne.

Miłością przyjaźni przez mrok przeprowadzę,
Mocą mych skrzydeł nad smutkiem uniosę.
Ja się nie cofnę, ja Cię nie zdradzę.
Ja zawsze Tobie nadzieję przyniosę.

[Michał Gomułka]

To na pewno jest silny liryk. Przede wszystkim duży nacisk spoczywa na czasownikach, a w dalszej części na "ja". Ale to "ja" nie jest egocentryczne, ono jest szlachetne, nawet altruistyczne... a przynajmniej pełne nadziei.

Warto zwrócić uwagę na zwrot: Miłością przyjaźni... Prawda, że niezwykle rozbudowany? I mam poczucie, że Gryf (Gryfie) jest bliski rozumienia przyjaźni, jako coś wyjątkowego. Czy do stopnia wręcz nieosiągalnego poza pewnymi stanami? Mam nadzieję.

Ładnie. To może startuje nawet Me262, ale w wersji prototypowej... jeszcze...

[Anna_Para]

Nie tracąc miłości, przyjaźń zachować!Jakie to trudne i jakie szlachetne! Podoba mi się, Gryfie!Pozdrawiam, Anna

[Dama Kameliowa]

Śliczny wiersz.Dłoń swą Ci podam,zaprowadź mnie tam gdzie świat się kończy...