Wspomnienie Mistrza Lechonia [Ze starej apteki ]

[adolf]

Za horyzont zerkam z nieba osuwiska
Mały, złoty kamień spada w czarną studnię
Plusk. Cień się wylewa i zastyga w górze
Okular księżyca nad nim blado-błyska.

To Jan Lechoń wyszedł, ze swojego zdjęcia
W zielonym moździerzu me serce ugniata
Brzdęk. Potrącił próbkę nieważkości Gaista
Lotność na mnie wylał i chce żebym leciał

I wtedy zadrżałem, ja - kropla powietrza
Że gliną zabrudzę eteryczny pałac
Gdy Wiatr okiennicą, jak skrzydłem, zaklaskał
Komu noc się będzie, ze swych gwiazd więc zwierzać?

I ujrzałem Ciebie, przez okno, jak wtedy -
Tylko ten kto umrze, żył będzie na wieki.