Wolność

[Dama Kameliowa]

Płacze, krzyki, krew
Czy tak chcemy żyć?
Polska flaga upodlona
Zdeptana, i w chodnik wgnieciona

Ciało na ciele spoczywa
Śmierć swą pieśń rozpoczyna
Ci co żyją pochowani w zakamrakach duszy
Dogorewają, gdy Ojczyzna tak srodze
Splugawiona, przez obcych zagrabiona

Niby wolni, a jednak w zamknięciu
Stoimy nad wlasną mogiłą
Gdzież szukać ratunku?
Czymże oddychać, gdy nawet powietrze ukradzione?

Powstań Polsko!
Powstań ludzie!

Gdzieś w dali już pieśń się rozlega
Karabin już cichnie
A wróg dogorewa
Tak to zwycięstwo
Wolność zwrócona

Flaga swą barwą olśniewa
Znów jest Polska
Walczmy aby już naszą została

[Michał Gomułka]

Zdecydowanie lepiej!! Mam oczywiście na myśli Twój poprzedni liryk "patriotyczny". Pomimo tego, że wciąż za dużo jest symboli, haseł, utartych, zagrzewających do walki zwrotów... One i owszem się sprawdzają, ale niekoniecznie teraz. Może w ferworze bitwy, podczas wojny, gdy odczuwa się tę szczególną presję i gdy ma się świadomość, że każdy dzień może być ostatnim. Jednak... niektóre wersy są bardzo trafne i ładne, np.:

Ci co żyją pochowani w zakamrakach duszy

I jeszcze jedna rzecz. Ukazująca się klęska za LEDWIE moment przekształca się w zwycięstwo... Rozumiem, jakiś zryw. Ale tutaj jest wskazanie na diametralną zmianę:

Karabin już cichnie
A wróg dogorewa
Tak to zwycięstwo
Wolność zwrócona

Tym sposobem wiersz jest bardzo ciasny i nie da się rozsmakować ani w tym, co minione DEFICYTOWE ani tym, co aktualne w istocie wolne. Wciąż za mało ukochania, brak głębi.

Kierunek właściwy. Gratuluję.

[Gryf]

Podaj mi swą rękę Przyjaciółko
Pomóż ponieść mój karabin,
Razem ku wolności!

Pozdrawiam jak zawsze...