Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

już nie sięgasz po tło nad falezą
w Głębię Romanche nie krzyczysz

wektor nie wart zachodu
odcięty przez słuchawki

głos
unosi oddech
drżą usta
oddech podnosi powieki

rzęsisty deszcz usypia
w kosmatych płatkach

obrzucasz świat śnieżkami

już sięgasz po tło nad wzgórzem
krzyczysz w czubki sosen

we wszystkie szczegóły
tego drobnego śniegu
co tworzy zaspy na wietrze

Opublikowano

wrócę tu jeszcze raz, coś mam nie tak z wzrokiem jednym okiem widze wszystko ok, a drugim mi mgła wszystko zasłania :P :P wiec sie skupić nie mgoę, ale mimo to znalzłem urcozy wers

już sięgasz po tło nad wzgórzem
krzyczysz w czubki sosen

jeszcze wrócę :))

pozdr.

Opublikowano

Więc wracam do ciebie poprzez ruchome plaszczyzny monitora i koment ten ci posyłam :))

z oczami już dobrze, choć mogło być lepiej, lecz ręce są dzisiaj... ach, wstyd mówić, zbolałe,bom wrócił z budowy (od mojej znajomej) a tam trzy godziny rów długi kopałem, :) No wiem, że robota, lecz jak tam odmówić, chłop wielki, a ciężar zaledwie trzy strony>, więc wiersze rzuciłe, ach biedne i z potem robiłem co mogłem, ot chwila roboty. Lecz jak tam odmówić trzech ludzi, dwóch starców, i ja taki nierób z tomikiem nieważkim, ?? :))

a co do iwersza cudowna melodyjka :)) czy jak to się tma ziwe, czyta się pieknie, wiersz wzburza wersami, a te białymi bałwanami kropek biją w me oczy takimi cudeńkami jak:

we wszystkie szczegóły
tego drobnego śniegu
co tworzy zaspy na wietrze

to ejst poezja, i to przez duże O, bo p jest tak wielkie, że jest większe od wszechświata :)))

Opublikowano
Koment dla Agaty Lebek :))


Przez ruchome płaszczyzny naszych monitorów
wzburzone falą światła na ciekłym krysztale
posyłam ci komenta - kwiat na łące forów
chociaż moja planeta o całą barw gamę
różni się od tej twojej, lecz centrum elipsy
mają przecież to samo - to serce artysty.

Pamiętasz jak ci mówiłem, że jedyny ciężar
jaki palce udźwigną to płatki tomików
wzburzone sonetami o wzorku Homera
z wielką ilością liter - czarnych pęcherzyków
Ale każdy scenariusz życie tnie na światło -
najcichszą recytację i widownię małą

Dziś wiem: się pomyliłem, lecz któż by się nie mylił
mając przed sobą Słońce i zarazem Księżyc
Mam grono, naszą-klasę, wiec z każdym i nikim
jestem w trakcie rozmowy, ale bez przysięgi
że horyzont mi wyślą i się wkleję w niego -
Jestem Bogiem dla wszystkich - nie dla mnie samego

Jeszcze dreszcz tak niedawno po wersach biegł kropką
I Lechoń stał na wzgórzu, Słowacki brał lirę,
a dziś ach te me ręce poddały się bąblom
są w czarnej wydzielinie jak żałobnym kirze
Lecz jakże bym miał zwątpić w to co'm sam obiecał
Sam wosk nawet najlepszy, bez ognia - nie świeca

Istnieje coś szczerszego niż prezent "git-chłopak"
co w adresie (explorer) gubi wszystkie wu
co się nie mieści w mailu, bez cen w euro-gąbkach
co stąpa poza kłamstwem, nie w sieci a tu.
A cóż to jest? Bezkształtne… z błękitu kokardą
darmowy software z sieci. A nazwę go PRAWDĄ


Opublikowano

przeczytałem sobie twoje trzy wiersze wstecz i muszę przyznać, że posiadasz spory zasób słów, którymi potrafisz oszukiwać na tyle, żeby wytworzyć złudzenie wiersza; z tych trzech które czytałem, ten jest najdziwniejszym złudzeniem wiersza; one, te złudzenia, dla mnie nawet nawet brzmią, ale nijak ich nie rozumiem, nawet na wspak, czy na jakiś inny osobliwy siak - autentycznie;

pozdrawiam

Opublikowano

to ja od razu powiem, żeby nie było że jestem znakiem towarowym wazeliny technciznej, wiersze oceniam przez pryzmat własnej wizji wiersza (nci w tym dziwnego) a więc jezeli zobacze w ncih wspaniały obraz czy cudną metasforę wtedy mi się podobają :))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



to jest to!
dla mnie te złudzenia że tak powiem cierpią na brak obrazów; chociażby takich jakie potrafi wywołać peper, dzie wuszka, bad trip, Samsel czy Sojan
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mam tak samo jak ty, tylko widzisz, jakość metafory jest indywidualnie oceniana, a dla mnie przykład który podałeś, jest zwyczajnie mało ciekawy: rzęsisty deszcz i kosmate płatki...to jest, hm, standardowe aż nazbyt; oklepane, nienowe, nawet pretensjonalne ;)

pozdro
Opublikowano

Adolfino ;) Serdecznie dziękuję za dużą dawkę pozytywnych emocji. Chciałabym odpisać wierszem, ale w tej chwili nie potrafię.
Posyłam link do wiersza, który był jednym z moich pierwszych, wyuczonych na pamięć w szkole podstawowej. Recytacja zajęła mi większą część lekcji j.polskiego i wszyscy mieli radochę. Ten utwór jest dla mnie taki jak ten śnieg - smaki dzieciństwa, sam rozumiesz ;)
www.poezja.org/index.php?akcja=wierszeznanych&ude=2254
Pozdrawiam.
P.S. Kiedy się wreszcie dowiem jak masz na imię ???

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ależ proszę bardzo :)) Przemek :))
a wiersz pamiętam :) co ciekawe nigdy nie napisałem mojego romantycznego iwersza, ktory miałbyć kalką romantyczności. Tylko, że w tej wersji dwoje kochanków miało się utopić pod wielkim drzewem w jeziorze. I roamtyk miał mówić, że wielki wąż wciągnał ich do wnetrza i oplotł by tam zostlai iwecznie, a klasyk miał pwiedzieć, że tak naprawde rzucili się do wody, zaplątali się w konary i uton,eli :))

pozdr!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myślę że niepotrzebnie zasłuchałeś się mocno w jeden z moich linków muzycznych ;)
www.youtube.com/watch?v=UWb1xaFn0b4
ale to nie szkodzi, piosnka fajna - prawda Tomku?
Nie szkodzi także, że nie rozumiesz moich wypocin, może na to masz jeszcze czas.
Wymienionych przez Ciebie Autorów też czytam i często gęsto komentuję (pozytywnie) w przeciwieństwie do Ciebie ;) Zdarza Ci się sporadycznie.
Niezrozumienie nie jest równoznaczne z oszustwem.
W kraju gdzie są tylko dwie pory roku - ciepła i zimna i gdzie ciągle pada - kosmate płatki są niestanardowe ;)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ależ proszę bardzo :)) Przemek :))
a wiersz pamiętam :) co ciekawe nigdy nie napisałem mojego romantycznego iwersza, ktory miałbyć kalką romantyczności. Tylko, że w tej wersji dwoje kochanków miało się utopić pod wielkim drzewem w jeziorze. I roamtyk miał mówić, że wielki wąż wciągnał ich do wnetrza i oplotł by tam zostlai iwecznie, a klasyk miał pwiedzieć, że tak naprawde rzucili się do wody, zaplątali się w konary i uton,eli :))

pozdr!

Wow, to jest zdarzenie na skalę światową Przemko :))
Dobrze mi z tą wiedzą, bardzo :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myślę że niepotrzebnie zasłuchałeś się mocno w jeden z moich linków muzycznych ;)
www.youtube.com/watch?v=UWb1xaFn0b4
ale to nie szkodzi, piosnka fajna - prawda Tomku?
Nie szkodzi, że ich nie rozumiesz, może na to masz jeszcze czas...
Wymienionych przez Ciebie Autorów też czytam i często gęsto komentuję (pozytywnie) w przeciwieństwie do Ciebie ;) Zdarza Ci się sporadycznie.
Niezrozumienie nie jest równocznaczne z oszustwem.
W kraju gdzie są tylko dwie pory roku - ciepła i zimna i gdzie ciągle pada - kosmate płatki są niestanardowe ;)
Pozdrawiam.

nie wdam się z tobą w polemikę - nie warto;
powiadasz, ze mam czas na rozumienie jeszcze; i że może kiedyś mi się uda rozumieć: nic tu po mnie w świetle takiej dziecinady

lika nawet nie sprawdziłem, bo i po co; komentuję kiedy mi się podoba, a to nie licytacja komentatorska to forum - ponoć liczy się nie ilość lecz jakość. zresztą jak ty komentujesz, no weź;

nuży mnie Twój sztuczny wieczny uśmiech;

miłego
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myślę że niepotrzebnie zasłuchałeś się mocno w jeden z moich linków muzycznych ;)
www.youtube.com/watch?v=UWb1xaFn0b4
ale to nie szkodzi, piosnka fajna - prawda Tomku?
Nie szkodzi, że ich nie rozumiesz, może na to masz jeszcze czas...
Wymienionych przez Ciebie Autorów też czytam i często gęsto komentuję (pozytywnie) w przeciwieństwie do Ciebie ;) Zdarza Ci się sporadycznie.
Niezrozumienie nie jest równocznaczne z oszustwem.
W kraju gdzie są tylko dwie pory roku - ciepła i zimna i gdzie ciągle pada - kosmate płatki są niestanardowe ;)
Pozdrawiam.

nie wdam się z tobą w polemikę - nie warto;
powiadasz, ze mam czas na rozumienie jeszcze; i że może kiedyś mi się uda rozumieć: nic tu po mnie w świetle takiej dziecinady

lika nawet nie sprawdziłem, bo i po co; komentuję kiedy mi się podoba, a to nie licytacja komentatorsja to forum. zresztą jak ty komentujesz, no weź

miłego

Tak jak potrafię - szczerze.
Czy szczerość to dziecinada? W pewnym sensie tak ;)
Gdybyś zobaczył mój uśmiech inaczej byś śpiewał.
Nuży mnie Twoja pseudo trauma.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie wdam się z tobą w polemikę - nie warto;
powiadasz, ze mam czas na rozumienie jeszcze; i że może kiedyś mi się uda rozumieć: nic tu po mnie w świetle takiej dziecinady

lika nawet nie sprawdziłem, bo i po co; komentuję kiedy mi się podoba, a to nie licytacja komentatorsja to forum. zresztą jak ty komentujesz, no weź

miłego

Tak jak potrafię - szczerze.
Czy szczerość to dziecinada? W pewnym sensie tak ;)

philozophia ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...