Mój jesienny testament

[adolf]

Na wietrze cień się skroplił i noc świat zalewa
W makijażu chmur szarych niebo ptaki straszy
Cisza na brwi karniszach powieki rozwiesza
I drzewa idą z wiatrem w jesienne zapasy.

I piasek się przelewa przez ziemi głębiny
By w wodospadach urwisk skończyć każdą ścieżkę
I odlatują ptaki, pragnę lecieć z nimi
Lecz sen mnie związał z ciałem i czekać chce jeszcze.

Rozsypują się drzewa, korodują liśćmi
I nie ma już gdzie uciec od szarego smutku
Na paterach jezior niebo jeszcze błyszczy
Zanim znów zamarzanie a w nim wiosna uczuć

Już dymem zakrwawione unoszą kominy
Domy w których niedawno światło się pławiło.
A na szafocie wichur wyliczają winy
Te wielobarwne kwiaty, w których życie żyło.

I w strasznym ,szarym grobie nieba burzowego
Zasiadłem, lecz skulony. I czekam aż wreszcie
W przyciszonej muzyce marszu żałobnego
Wypełnię wszelkie skrzypce swych liści szelestem

[Fly Elika]

piekna poezja adolfie ... jak zywkle łączaca w sobie estetykę i całą dumę z godnością
jak i merytorykę w zawieraniu treści w sposób autodumny ...
czy można wypełnić szelestem wszelkie skrzypce ...
z tym nie mogę sie zgodzić ... stwierdzam ... niemożliwe
z robieniem tego w formie niedokonanej, jak najbardziej i w zamyśle ...

serdecznie

[ula]

każdy wers jest dopieszczony i co więcej, dopieszcza czytelnika..

pozwolę sobie zatrzymać powyższy wiersz w ulubionych, pozdrawiam :)