" Pragnienia "

[Zygmunt August]

Rodzą się, w myśl księżycowych zniczy minionego światła,
Pojawiają się w radości i pogardzie, wierzącej we własną nieomylność
Są w łaskach i słowach minionych czynów niepamiętnych,
Przychodzą w samotności i towarzystwie, wszelkiego pokroju…

Nawiedzają nas w zimnym dotyku pustego na wylot pokoju
Przybierają barwy, które im nadamy i w które zapadniemy
Posiadają smak kieliszka wypitego w hazardzie istnienia
Wiją się, jak sprytne węże nieznające kresu własnego łaknienia

Dopadają nagłym zniweczeniem, zakończonego koszmarem snu
Przeplatają się jak winorośl, przez wydarzenia i płytkość czasu
Zawierają się w każdej twarzy, błędnej parze oczu i szaleństwie
Trzymają nas w żądzy, która kończy się zawsze śmiercią…

[Bartosz Wcisło]

Dobry wiersz.

[Bartosz_Cybula]

Mimo wersyfikacji wiersz mi się podoba. Myslałem, że będzie się źle czytać a jednak tak nie było.
pozdrawiam

[teraa]

wiersz wart przeczytania... to tyle...

Tera