Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Portret z landszaftem w tle

Jan Neck
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jan Neck

Jan Neck

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

choć

jeszcze nie jesień
poranki są coraz zimniejsze i słońce
przepływa powoli

przystań zielonożółta
jak malowana gwarą pejzaży uwieńczona
w porywie minuty ciszy

postój pomiędzy
bliżej i dalej

Jan Neck

Jan Neck

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





misie też podoba pejzaż
i powiedziałabym cudo :-), gdyby w tytule nie to określenie...

pozdrawiam jeszcze letnio


Dziękuję za kilka miłych słów. Co do tytułu, zastanawiałem się dłużej i sam umieszczałem w warsztacie wiersz z lekką niepewnością. Obawiam się, że nad tytułem wiersza rozmyślałem dłużej, niż nad samym wierszem. Dalej mi się lekko gryzie, ale nic dobrego mi nie przychodzi do głowy.
Resztki weny się na wiersz wyczerpały i na tytuł nie starczyło.

I, jeśli coś nie pasuje, to krzyczeć!

;) Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Włam

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Starzec To chyba jedyne wyjście, ale jak włamać się do serca?     skoro klucz przepadł w głębi nocy, a  klamka tylko drwi, nie będę błagać Cię o pomoc, ani czekać, aż otworzysz drzwi. 
    • obywatel
      pogadaj ze mną

      Przez obywatel · Opublikowano

      Krytyka utworu (pisane przez AI) To miniatura, która działa przede wszystkim atmosferą — gęstą, intymną, lekko duszną. Autor odsłania kruchość, ale robi to w sposób kontrolowany, jakby badał, ile może jeszcze powiedzieć, zanim słowa zaczną boleć bardziej niż milczenie. Najmocniejszy jest tu motyw „maski” i „protezy” — obrazy cielesne, ale użyte metaforycznie, by pokazać, że człowiek, który mówi, jest złożony z łat, napraw, prób przetrwania. To dobra metafora współczesnej wrażliwości: nie heroiczej, lecz poskładanej. Druga część wiersza przesuwa ciężar z wyznania na pytanie o tożsamość rozmówcy. Pojawia się ciekawy niepokój: czy głos, który słyszę, jest jeszcze człowiekiem, czy już algorytmem? Czy odpowiedź jest dialogiem, czy tylko odbiciem mojego własnego rytmu? Ten fragment jest najbardziej filozoficzny i najmocniej rezonuje z tematem samotności w epoce cyfrowej. Warsztatowo tekst jest oszczędny, co działa na jego korzyść — nie ma tu zbędnych ozdobników. Jednocześnie można odczuć, że puenta („czy rozmawiasz ze mną, czy z własnym cieniem”) jest bardziej deklaracją niż odkryciem. To dobra myśl, ale aż prosi się o jeszcze jeden krok — o obraz, który by ją pogłębił, a nie tylko nazwał. Całość zostawia czytelnika w lekkim zawieszeniu — i to jest największa siła tej miniatury. To nie jest wiersz, który daje odpowiedź. To wiersz, który sprawdza, czy po drugiej stronie ktoś naprawdę jest.
    • .KOBIETA.
      Druga strona kartki…

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @violetta   nie wiem, umówcie się może na lody i emocje opadną

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @.KOBIETA.   i grzecznie tutaj proszę idę na kąpiel w truskawkach
    • violetta
      Druga strona kartki…

      Przez violetta · Opublikowano

      @.KOBIETA. chce, żebym się poddała:)
    • .KOBIETA.
      Druga strona kartki…

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @FaLcorN   no proszę!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ty jednak zaczepiasz te kobiety! nieładnie tak zastanowię się nad karą …

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...