Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

chciałam jak motyl
spijać nektar z kwiatów
wzbić się wysoko
jak ptak szybować
po błękitach nieba

poznać każdy skrawek
naszej biednej Ziemi
czuć wolność bez granic

dziś zniszczyli marzenia
więc pragnę tylko
być sobą

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Janino, tak to widzę. Co Ty na to?

chciałam jak motyl
spijać nektar z kwiatów
szybować z ptakami
w błękitach

czując wolność bez granic
poznać każdy skrawek
przestrzeni

dziś
zniszczyli marzenia
więc już tylko
pragnę

być sobą

Serdecznie i ciepło pozdrawiam :-)
Opublikowano

aż się roi od motyli na tym naszym forum ;)

tutaj lekko, lekko, potem poważna puenta, takie konstrukcje są dobre, ale całość mnie nie do końca przekonuje, niestety... nie wiem, dlaczego najpierw podmiot liryczny chciał się wzbić jak motyl, a potem szybować jak ptak?

pozdrawiam serdecznie :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Janino, tak to widzę. Co Ty na to?

chciałam jak motyl
spijać nektar z kwiatów
szybować z ptakami
w błękitach

czując wolność bez granic
poznać każdy skrawek
przestrzeni

dziś
zniszczyli marzenia
więc już tylko
pragnę

być sobą

Serdecznie i ciepło pozdrawiam :-)


Pięknie Tereso. Pozdrawiam:)
Opublikowano

Po przeczytaniu Twojego wiersza i wersji teresy; też mi jednak nie gra z tym zdaniem:

''lecz zjawili się oni
naukowcy niszczący marzenia''

a odnośnie reszty - sama lekkość. Idę marzyć... na chmurce ;D

Serdecznie ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...