Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

młody chłopak
żyjący w slamsie
myśli cokolwiek
o swojej szansie

inny zaź chłopak
żyjący w dostatku
myśli o podróżach
o kosmicznym statku

spotykają się w szkole
siedzą w jednej ławce
dwa małe czyste pachole
łączą ich pierwsze latawce

gdy w ostatniej klasie
ich drogi się rozchodzą
myślą o pierwszej randce
o tym co w życie wnoszą

potem zwyczajnie
wzloty upadki
ktoś powie normalnie
mają swoje dziatki

ta sama szkoła latawce
przyjaźń kosmiczne statki
później powiedzą ojcu matce
że chcą budować ale swoje klatki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   To przejmujące wiersz, który można odczytać na wielu płaszczyznach. Proces zanikania jest powolny ale eskaluje - tworząc napięcie.   Najpierw są to zjawiska akustyczne. Bolesnym etapem jest wymazanie z pamięci żony i córki - bohater staje się „pustym miejscem” w ich życiu.   Ciekawym motywem jest utrata fizyczności i brak jakiegokolwiek wpływu na rzeczywistość. A kiedy bohater patrzy w lustro, widzi kogoś „bardziej prawdziwego” i „pozbawionego błędu” to moment całkowitego rozpadu tożsamości.   Wiersz doskonale oddaje stan umysłu osoby borykającej się z ciężką depresją lub poczuciem skrajnego wyobcowania. Tacy ludzie często czują się „niewidzialni” dla świata. Smak „świeżo rozkopanej ziemi” w ustach to wyraźne nawiązanie do śmierci - w tym przypadku śmierci za życia.   Niesamowita jest puenta - „świat nie odbiera życia, po prostu pewnego dnia przestaje pamiętać, że kiedykolwiek byłeś” - prawdziwą śmiercią nie jest fizyczne ustanie funkcji życiowych, lecz ostateczne zapomnienie. To wspaniały i prawdziwy tekst! Wiem, z czym boryka się człowiek w takim stanie psychicznym.
    • Dziś skończyłem kolejną część ciebie przeżyłaś ciężkie chwile z których wyszłaś ze stratą   wspomnienie tego rozdziera ci serce ale żegnasz się po swojemu i nosisz nowe życie   tam, gdzie śnieg wciąż są twoje ślady i krew jak burza płynie    chciałem wróżyć z kart jednak nie domyśliłem się że życie może spaść i martwe zakończyć pewien etap   w upale widzę pustynię która ciepło oddając porusza powietrzem   może ciepło zaprasza do siebie by usiąść i porozmawiać o rzeczach zwykłych i przeżyciach.   
    • @Berenika97 dziękuję Bereniko;) to piękne odczytanie;) Do napisania tego wiersza  skłoniła mnie wczorajsza burza, potężny konar spadł mi na samochód. Zerwało też linię wysokiego napięcia. Wysłałam z niego kilka sekund wcześniej. Sam wiersz jest bardziej uniwersalny ;)) Dziękuję za te serdeczności. Uściski

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Nie znam dnia Ani godziny    Kiedy przyjdą  Z ciemnej doliny    Przemodelować  Mi świat na nowo    A ja nie uwierzę  W żadne ich słowo    Bo to kłamstwa  Ubrane w eleganckie    Papierki, metki i loga   Olaboga!
    • @Migrena Świetne! Niesamowity tekst. Bardzo daje do myślenia. Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...