Zdrada

[Tumus Eulusys]

spod brwi
ostrożnie
z zielonych oczu
z szerokich źrenic
przy cichym szlochu
ze spuszczonej głowy
ze zmartwionej twarzy
w samotną noc
w zuchwałej pustce
wypadła kropla

przystanęła
uścisnęła się z rzęsą
pognała dalej

powoli po cichu
minęła dumny nos
w kąciku warg się skryła
i w szybkim tempie
po mokrej drodze
pomknęła
zawisła na brodzie
zakołysała się niepewnie
kapnęła na podłogę
podłoga zadrżała
księżyc błysnął
zalśniała

wyparowała

pognała do nieba
jak cicha modlitwa
o zachodzie słońca

[Michał Gomułka]

Życie kropli.

Wbrew pozorom istotne jest tło. Musi takie być. Nikt nie może w to wątpić. Bo jeśli, wiersz należy uznać za stracony. Więc z takiej perspektywy, jak wybrzmiewa?

Energetyka kropli jest nawet porywająca. Ale niektóre wersy ujmują powadze;

"zawisła na brodzie" - tak nie można, bo to nawet jest niesmaczne. Do tego typu wniosku należy dojść inną drogą. Pomysłu nie poddam. Autorze natrudź się.

Przyzwoity obraz, dobry pomysł.

[Da Silva]

Podoba mi się. Rzadko podobają mi się wiersze bez rymu, to taka proza w słupkach. Ale w tym coś jest... I to "zawiśnięcie na brodzie" jako naturalna kontynuacja drogi od oka ku podłodze wcale nie jest dysonansem. Tylko drogę kropli łzy zacząłbym od początku-
"Ze spuszczonej głowy
Ze zmartwionej twarzy
Spod brwi..."
Wiersz wart dopracowani i kilku poprawek. Ale i tak dobry, chociaż mógłby być świetny.

Da Silva.

[Anna_Staniszewska]

Wiersz jest piękny. Po prostu.

[Tumus Eulusys]

Dziękuję Wam za wszystkie uwagi. I pozytywne i negatywne (te drugie bardziej motywują).