Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
płomień wyregulować na:
"ciepło domowego..."

na stole plamy... ogniska


Pawle, dla mnie to sedno szczęśliwego domu, choć pointa może być interpretowana także w drugą stronę..."plamy" sugerują dwuznaczność

zarówno przesłanie jak i forma (krótka a bogata) na TAK!

cieplutko pozdrawiam :-)
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Krysiu
jeśli dostrzegłaś dwuznaczność to znaczy że udało mi się tak jak zamierzałem bo jak trafnie zauważyłaś pointa ale tytuł też w zapisie dwuznaczny
chciałem w tej krótkiej formie pokazać jak powinno i jak nie może być
ale odebrany w jedną stronę też może być bo temat jak zawsze mi bliski i dlatego do niego wracam w swoich wierszołach
dziękuję za wnikliwy koment i za TAK

pozdrawiam
Paweł
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


witaj Judyt
za takim... tęsknią liczni wierzaj mi
a ja już za Tobą...:)

szacuneczek

witaj Pablo
o jak fajnie, nie jestem sama
dopiero wzróciłam,
J. (: szacuneczek wzajemnie
i do celu
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


witaj Judyt
za takim... tęsknią liczni wierzaj mi
a ja już za Tobą...:)

szacuneczek

witaj Pablo
o jak fajnie, nie jestem sama
dopiero wzróciłam,
J. (: szacuneczek wzajemnie
i do celu

no to do celu

z wielkim wzajemnym
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witaj Pablo
o jak fajnie, nie jestem sama
dopiero wzróciłam,
J. (: szacuneczek wzajemnie
i do celu

no to do celu

z wielkim wzajemnym

dziękuję pięknie miły człowieczku
z łacińskim rozumieniem
(:

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia Ciekawa wariacja na temat.  Do dalszych rozważań.
    • @Maciej Szwengielski O nie, muszę uściślić. Co innego pytanie, jak Pan to wdzięcznie nazwał "fundamentalne" "po co istnieje", a czym innym są cele w życiu. To pierwsze może zadać jakaś osoba z zewnątrz, ktoś, kto obserwuje ludzi. . Wówczas może dociekać odpowiedzi. I podałem wyjątek, że ewentualnie cel naturalny - utrzymanie gatunku. Zaś pytania o cele w życiu zadajemy sobie sami i jednoznacznie je definiujemy. Ja w życiu mam wiele celów, natomiast nie umiem odpowiedzieć na pytanie "po co żyję", bo się nie da. Religia katolicka jest osnową jednej z najbardziej agresywnych i krwawych organizacji w historii. Poza tym, praktykowanie tej religii to najbardziej hipokrytyczne  zachowania społeczne człowieka. Łamane są wszystkie nauki Chrystusa na każdym kroku. Za przyzwoleniem społecznym i chociażby polskiego Episkopatu. Przykładów są miliony. A po trzecie, KK jest organizacją polityczną, a od polityków trzeba wiać i to szybko. Z naszej rozmowy widzę, że jest Pan oczytanym facetem, zatem chyba wiele tłumaczyć nie musze. Dziwi mnie tylko ta Pańska teza. Chyba, że to Pańska prowokacja dla zabawy. ;) 
    • @ghostgirlpoem   Piękna  metafora róży - od rozkwitu, przez więdnięcie, aż po opadający ostatni płatek. Piwonie jako symbol toksycznych relacji?  W wierszu wyczuwa się duży ładunek emocjonalny.  
    • @Migrena   Trafnie diagnozujesz, dlaczego tak łatwo wchodzimy w relacje online - w sieci możemy wykreować się na kogoś lepszego, bardziej błyskotliwego, unikając „brudu” fizjologii, nieśmiałości czy codziennej rutyny. Ale ta czystość jest sterylnością laboratorium, w którym uczucie nie ma jak naprawdę oddychać.   Koniec relacji w sieci to „błąd systemu, cichy , powtarzalny, nie do naprawy” - kogoś się po prostu usuwa, blokuje, wymazuje z pamięci podręcznej. Ta techniczna chłodność sprawia, że ból jest paradoksalnie trudniejszy do przeżycia, bo zostaje sprowadzony do poziomu niedziałającej aplikacji. Obraz mężczyzny, który wchodzi na profil tylko po to, by „dotknąć martwego piksela , który kiedyś był jej okiem”, jest genialną definicją współczesnej żałoby. Masz rację - zostaje martwy profil, okno czatu, które „nigdy się nie zaświeci”. To nowa forma tortury - widzieć czyjąś aktywność, „mruganie routera”, mając świadomość, że dla tej osoby już nie istniejemy. Technologia nie leczy samotności - pozwala nam udawać, że żyjemy. To wiersz o tym, że w świecie pełnym powiadomień, najgłośniejsza i najbardziej przerażająca jest cisza w miejscu, gdzie kiedyś był drugi człowiek.   Świetny tekst!
    • @Nata_Kruk   my się Nata różnimy:)   Ty kochasz formy krótkie a ja rozwlekłe.   nie chcę się tutaj negatywnie poisywać ale mógłbym wkleić szkic mojego wiersza.   haiku.   tylko Ty byś się zdenerwowała a ja ośmieszył.     jak zwykle biorę sobie Twoje słowa do serca:)   dziękuję:)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...