hipokryta (a ja płaszczem okryta)

[Beata Buła]

codziennością okryta
maszeruję po wycieranych kocich łbach
i zaczepia mnie szpakowaty hipokryta
wmawiając mi, że jestem we łzach

cóż, on nie wie
że na łzy trzeba sobie zasłużyć
to odzienie odświętne
rozmowa z nim zaczyna mnie nużyć
więc dyskutuję niechętnie

następnie wszedł na temat moich butów
ze skorupek
pyta czy zrobiłam je z kawałków potłuczonego serca
cóż z niego za głupek
a może to innowierca

poprawił okulary na swym krzywym nosie
od początku kogoś mi przypomina
po czym
przyznał, że się nie przedstawił mówiąc "tak to moja wina"

rozmowa z nim trwałaby bez końca
ale mrugnęłam na niego okiem
potem mrugnęłam do słońca
a hipokryta nagle stał się obłokiem

[selavie]

i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie koniec zupełnie bez sensu. Pisać, aby pisać - czyż nie szkoda czasu? A publikować - tym bardziej.
Gdybyś jeszcze ze dwa razy posiedziała nad tym wierszem, mógłby być całkiem niezły, bo masz łatwość pisania.

[Marcin Katulski]

Znudził mnie. Myślałem, że będzie jakaś zabójcza puenta, a tu nic, null, zero. Wielka pustka.
Pozdrawiam.