Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

usiadła naprzeciw mnie,
Bogini.
spod rzęs Jej, czarnych ocząt
spojrzenie.

sprawiała wrażenie wrażliwej,
niezmiernie.
na twarzy spokój,
bezuśmiech.

trzymała dłonie razem,
złożone.
dłonie smukłe,
Anioła.

Opublikowano

niektórym ludziom na tym forum nie podoba się słowo Anioł - za to, że tak często się przewija,
ja do nich nie nalężę, nawet bardzo lubię to słowo...
ale w tym wierszu nie przekonałeś mnie do niego.
to odnośnie anioła...
a wiersz?
ja nie czuję uczuć i klimatu

Pozdrawiam,
Kai Fist

P.S.
Don't worry, be happy!
Żadko się zdarza abym czuł ten mój wymarzony klimat, pisz dalej, może uda mi się u Ciebie go odnaleźć...smile.gif

Opublikowano

Spokój, Bogini, wrażliwa, niezwykle wrażliwa, smukłe dłonie Anioła.

Spotkanie, tak myślę .... bardzo miłe pierwsze spotakanie. Mi się podoba. I to jest oczywiście moje zdanie - nie podlegające żadnym kosmicznym sondom -

Dłonie Anioła pewnie były piękne.

Pozdrowienia biggrin.gif

Opublikowano


Widze ze juz skomentowalam ten wiersz jakis czas temu..Ale powiem jeszcze raz, bo podobno zalezy ci na mojej opinji ( swoja droga to mam szczescie do 16- latkow hehe- to jakies zrzadzenie losu czy co?), a pozatym po kolejnych przeczytaniach ( bo bylo ich kilka) poczulam cos czego nie zauwazalam wczesniej

W sumie jak na poczatkujacego poete nawet dobrze ci idzie.Ladne metafory:na twarzy spokoj bezusmiech; dlonie smukle, aniola - podobaja sie mi najbardziej.
Dosyc dobry podzial na zwrotki choc ja lubie ten tradycyjny( po cztery wersy), rytm jest , ale brakuje mi rymow, bo ja jako najwieksza zwolenniczka rymow na tym forum( sama sobie nadalam ten tytul nawet) bialym wierszom mowie NIE..choc w forma wiersza jakiej urzyles rymy nie sa wskazane

Jak juz mowilam wiersz mnie nie powalil,a tego wlasnie chce.Powal mnie na kolana!!!Bo narazie to sie zdrowo podknelam:)Pozdrawiam


Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 ... czekamy aż będziemy  wodą źródlaną  czystą nieskazitelną    wzdychając  patrzymy na świat  który jest obok  obok nie w nas   Samarytanka mimo ... otwiera się  widząc pokorę  proszącego o wodę  nawiązuje dialog    zakwita wydaje dobry owoc ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia 
    • @APM   A mnie się wydaje, że tu chodzi o kontrast między całym tym zgiełkiem życzeń a samotnością przy kawie. Ale może się mylę. Serdecznie pozdrawiam. 
    • @MIROSŁAW C.   Te "płatki sekund szczęśliwych" - piękne. Śliczny, nostalgiczny wiersz o młodości. 
    • @iwonaroma   To naprawdę trafne - poezja bez struktury to chaos, a matematyka bez wyobraźni to suchy schemat. Lubię, że nie narzucasz tu zwycięzcy, tylko pokazujesz, że potrzebują się nawzajem, ale każde ma swoją przestrzeń. Świetny pomysł na opowiedzenie o procesie twórczym! Zapamiętam sobie tę parę - czasem naprawdę trzeba zawołać Pana Matematykę, żeby poskładał wersy. Świetne! 
    • Od lat utrwala pamięć na nietrwałym papierze paragonów. Żeby wiedzieć, kiedy kupił ostatnie mleko. W kuchni wciąż stróżują dwa kubki. Jeden, z pękniętą wargą. Drugi - gładki i pusty - relikwia dla gościa, który nigdy nie przyszedł, choć jego kroki wciąż słychać na schodach. Śmieci wynosi ukradkiem, o zmierzchu. Chowa przed światem dowody swojej obecności. W szklanym oknie telewizora żyją ludzie, którzy potrafią rozmawiać ze sobą dotykiem i głosem. Ścisza więc dźwięk, żeby nie przeszkadzać im w szczęściu. W szufladzie, pod stosem rachunków, trzyma list bez adresu. Złożony na czworo, jak skrzydła martwego motyla. Nauczył się, że nawet za ostatnie słowa będzie trzeba zapłacić. Wie, że kiedyś wyjdzie i nie przekręci zamka. Zostawi klucz w drzwiach - niech tkwi, dając pewność, że dom zawsze czeka, aż ktoś wreszcie wróci.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...