Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Strach, jak ja sie boję samotności
Strach, gdy serce nie zazna radości,
Strach, gdy nie masz kogo dotykać i całować
Strach, gdy serce w kamień musisz schować.
Strach, gdy brak miłosci i dodania,
Strach, gdy nadchodzi czas rozstania.
Strach, gdy odejdą wszyscy bliscy,
Strach, gdy zamiast serca kupa zgliszczy.
Strach, powiedzieć jej, że kochasz,
Strach, pokazać swoje łzy.
Strach odejdzie w zapomnienie
Kiedy życie swe odmienię
Kiedy Ona przyjdzie do mnie
I w te słowa powiem skromnie
Ma piękności, mój aniele
Diabeł skrywa się w twym ciele
Kocham Ciebie, nie wiem czemu,
Źle do końca być samemu.
Strach jak ja się boję samotności,
Strach gdy w sercu brak radości.

Opublikowano

Niektórych rzeczy, które wymieniasz nie wiązałabym ze strachem, poza tym... trochę przy dużo tych strachów... ogólnie, wiersz słaby. Uśmiecham się jedynie do tego małego fragmenciku... :)
..."Ma piękności, mój aniele
Diabeł skrywa się w twym ciele"...
Serdecznie pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta Tak, słońce gra tutaj pierwsze skrzypce:) @vioara stelelor przyroda rzeczywiście pełni kojącą funkcję w życiu człowieka. Zabiegani  niestety nie wszyscy to dostrzegamy...
    • @KOBIETA nie wszystko muszę :)
    • @vioara stelelor Sroka jest prawdziwa! Dzięki za wpis, fajnie, że wiersz skłania do zadawania takich fajnych pytań. Sam się napisał, więc niech się sam tłumaczy...
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ciekawe. Chciałam opisać przeżywanie każdego dziś w perspektywie przyszłości, kiedy na minione dni można już popatrzeć jako na osobiste osiągnięcie. Wyobraź sobie na przykład alkoholika wychodzącego z nałogu, który odhacza kolejne dni bez picia, a potem ogląda się za siebie i konstatuje, że wytrwał w postanowieniu na przykład już przez cały miesiąc. Ale masz rację, zwracając uwagę na to, że ten naszyjnik dni składa się ze zbieranych w całość teraźniejszości, posiadających bardzo dużą wagę :)
    • @APM Tytuł jest rzeczywiście rewelacyjny, łączący poprzez zabawę słowną dwie rzeczywistości: - metapoetycką; - świat natury.   Obie te rzeczywistości stają się w przestrzeni wiersza wzajemnymi lustrami, połączonymi jednym wspólnym mianownikiem - energią i mocą tworzenia.   Ciekawe w tym wszystkim pozostaje pytanie - czy sroka istnieje naprawdę, czy została, jak u Szymborskiej - napisana. Czy mamy tu do czynienia z równoległością światów i ich niezależnością? Czy też jeden zawiera się w drugim? Czy to obserwacja przyrody prowadzi do poszukiwania paralel i analogii, czy też to one są punktem wyjścia do stworzenia konkretnego obrazu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...