Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

spotkane słowa i wiara chwycona od nowa
zesłane z ogniem i deszczem
proszę o jeszcze

więcej niż chwila, co była nam miła
obiła bezruchem, zraniona zmorzeniem
stworzeniem

Bardzo zmęczony, o Boże, jak bardzo zmęczony
zroszony suchym powietrzem
już nie chcę

Dotykać, przemykać, otwierać, zamykać,
całować i pieprzyć, tak słodko jak przedtem
jak przedtem

stosować koncepcje przerwanych uniesień,
co w wierszu poleceń sprawdzają mnie stale
niedbale

zapewnień nie szczędzić, uwięzić, co ludzkie,
co woła i krzyczy, co w tempie goryczy
umiera

umierasz

proszę o jeszcze

Opublikowano

spotkane słowa i wiara chwycona od nowa
zesłane z ogniem i deszczem
proszę o jeszcze

więcej niż chwila, co była nam miła
obiła bezruchem, zraniona zmorzeniem
stworzeniem

Bardzo zmęczony, o Boże, jak bardzo zmęczony
zroszony suchym powietrzem
już nie chcę


Neurastenia i fajerwerki z Bogiem w tle...
Słabo.

Opublikowano

Przyznam się, że wiersz został napisany do pomysłu muzycznego, który mam zamiar zrealizować w okolicach końca września. Taka forma, prosta, nie zaburzająca stałego rytmu ma służyć jednemu. Z każdą następną zwrotką emocja powinna być większa. Ostatni wers jest kwintesencją całości, stanu w którym podm. lir. akceptuje nieustanną konfrontację z tym, co nie jest łatwe, co sprawdza, co męczy, co jednak pozwala pokonywać własne ułomności.

Chciałem dodać, że oczywiście, każdą z tych zwrotek można potraktować jako trzy-wersowy schemat. Ale proszę spróbować interpretując liryka dać z siebie więcej za każdym następnym trój-wersem. Czyż nie można wybuchnąć? Albo, czy wreszcie można nie stwierdzić - proszę o jeszcze...

... Można. Jeśli się nie chce...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...