W pokoju

[Stefan Nawara]

W pokoju


I.

Czy w pokoju tym przed świtem jest poezja
Czy niepokój tylko osób jest śmiertelnych?
Czy to sny są jej o dniach w letniej sukience
Czy to tylko jakieś ciche jest westchnienie?

Tuż przed świtem
Jest poezji tylko trochę
I jej sen jest niespokojny
I jęk we śnie

Krok do świtu coś tam piszesz
I otulasz jej koszmary
Kształty z wolna w nim wyłaniasz
Bo pracujesz wciąż dla brzasku
No i dla niej
Dla poezji
By ci mogła rano
Znów zaparzyć kawę
II.

Kiedy trudno spać
Pada cicho śnieg

Za oknem na drzewie drży Don Kichote
Jest sam
Sancho Pansa dał nogę na Baratarię
I tak długo wytrzymał

W pokoju
Jest ciepło
Chyba tu zostaniesz

Nie odważysz się być nawet Sancho Pansą
A cóż dopiero Don Kichotem


Zostań
Zostań w pokoju


III.

Już ciemno
Zmierzch wyszedł z szafy
I strącił kartki z łóżka

Nikt nie wszedł
Nie podniósł
To światło przez szparę spod drzwi
Złożyło litery:
Gorycz tu wielka
Pustka między gwiazdami


PS.
Chciałem przeprosić za to, że najpierw umieściłem ten wiersz tam, gdzie wiersze są
już skończone. Potem zrozumiałem, że tak nie jest. Szkoda mi go. Chcę go poprawić.
Liczę na krytyczne uwagi.