Nocna Biebrza w końcu lipca
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 18 966
my świat czy on nas
uczy szacunku
my jego czy odwrotnie
płakać śmiać
on nas zabija czy my
tak grzeszymy
no cóż dużo jeszcze
wody upłynie nim
człowiek do prawdy się
przekona - a na razie
jesteśmy więźniami
wspólnego labiryntu
w którym to my i świat
ze sobą się kłócimy
gdzie każdy chce być
od siebie mądrzejszy
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 64 odpowiedzi
- 1 208 wyświetleń
-
- 54 odpowiedzi
- 902 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 1 025 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 771 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 600 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
.thumb.jpeg.b5ae7bcef73c3501c1166879fc389fb7.jpeg)
-
Przez huzarc · Opublikowano
@leszek piotr laskowski Czasem szklany sufit, czasem pustka czterech ścian. -
Przez w0lfy77 · Opublikowano
Zmierzyłem bezkres oceanu Ja tułacz, ja wygnaniec Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu Całuję ziemię ojczystą, Choć ją przeklnąłem, rzekomo nieczystą…. Ja tułacz, ja wygnaniec wieczny Moja przystań z tego samego prochu Ulotna jak to ciało Więc, czy gdyby w proch wreszcie się przemieniło…. Czy ten tułacz, ten wygnaniec Zamknął na raz spokojnie w szkatułce czystego Eteru! Gdyby tylko tak się stało…. Ale inną mi dało fatum Mojrę Czy też długa jej nić? Czy krótka zatem? Nie odgadnę tego zawczasu, drżę jeszcze przed grobem! Bogowie! Głupi tułacz i wygnaniec, Więc padnę na kolana wam! Splotłem dawno białe ręce Zmierzyłem bezkres oceanu Ja tułacz, ja wygnaniec Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu Błagałem o pomyślną nić dla tej prządki By mi plotła same cuda, I wtedy gdy się niebo z chmurami ciemne rozszalało Bure, mocną łzą o szybę uderzało Ja tułacz, ja wygnaniec Wieczny nieprzyjaciel nietrwałego Edenu Tedy czułem twą opatrzność! I wiedziałem, i wiedziało moje głupie serce! Gdy się niebo rozszalało… złapałem was za ręce, Bogowie A w te wiosnę ptaki latały nisko, samoloty latały nisko, nuciłem tę samą tkliwą piosnkę O, Bogowie! Rąk wam jeszcze nie składam do grobu, Ani nóg, ani serca nie dam wam jeszcze w aloesowy liść! Tylko nucę, nucę i nucę Patrzę na niebo szukam - znak Jeżeli powiesz, że tak… To tak! Ja wieczny tułacz Wieczny wygnaniec Nie puściłem waszych rąk W głowie mam tą samą piosnkę Z dokładnością szła ona tak… Zmierzyłem bezkres oceanu Ja tułacz, ja wygnaniec Nieprzyjaciel, nietrwałego Edenu -
Przez Christine · Opublikowano
@Migrena Ukazujesz miłość jako potężny, kosmiczny i biologiczny żywioł. Balansujesz między czułą intymnością a obezwładniającą, spalającą obsesją, w której pragnienie drugiego człowieka staje się warunkiem przetrwania. To anatomia głodu, która daje życie, ale jednocześnie trawi je od środka. Mocny i wspaniały tekst. Pozdrawiam. -
Przez huzarc · Opublikowano
@A.Between Obraz świata wyśnionego, nie ma go, ale czujemy, że taki mógłby być.
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się