Nasz Titanic

[Maksymilian Bron]

Zanim zbudował, zniszczył

i nim napełnił, zazdrościł

Póki nie pokochał, nienawidził

Zmieniał maski

zanim włożono mu kaganiec

 

Ludzka stopa zdeptała słabszych

na wszystkich kontynentach,

a w czasach pokoju

bawiła się w wojnę

Ludzka dłoń rzeźbiła nożem

buty, torebki, rękawiczki

ze skór martwych stworzeń,

a kiedy słońce zmieniało własną skórę

na czerwień,

mieszała tym nożem

we własnych żyłach,

we własnej krwi,

jeśli

owa skóra miała inny kolor,

a język wydawał obcy dźwięk

 

Stoimy

palec przy palcu,

ściśnięci w bryle lodu,

nie trzymając się za rączki,

i patrzymy na zbliżającego się Titanica,

i nawet teraz oskarżamy

wszystkie Hypatie świata,

bo przecież:

„Ja mam czystą kartę”

„Co z niemowlętami?”

„Ja mam być winny?”

„To nie ja zbudowałem ten statek”

 

Zanim nastąpił koniec i początek,

połączyliśmy nasze supły,

aby wiązać krawat w szubienicę

i poczuliśmy krótkie szczęście,

zasypiając przytuleni na wydmach

i tańcząc z winem

 

Wszystko, co ważne,

zdarzyło się w ludzkiej historii zanim

 

więc

Zamknij usta pełne ropy

Chwal wszystkich androidów wszechświata

Żegnaj człowieku

na statku i w skale

 

„A co z Miłością?”

Kto pyta?

Jej siostra Nienawiść?