Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tłum istnień ludzkich

Quo vadis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Quo vadis

Quo vadis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Widzę ludzi tłum,
którzy idąc drogą
poszukują szczęścia.

Widzę ludzi tłum,
którzy w tym pośpiechu
odnaleźć nie mogą
swego w świecie miejsca.

Widzę ludzi tłum,
który masa jest,
a przez to marnością.

Widzę ludzi tłum,
który się popiera wzajem
swą sztuczną pewnością.

Widzę ludzi tłum,
nie dołączę do nich,
bo są dwie jedynie drogi:

Zginąć w tłumie bezimennych
lub wyborów własnych dokonując
nie okazać trwogi.

teresa943

teresa943

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jesli już mogę coś radzić, to przede wszystkim
okroić z tego, co "przegadane", np. tak

tłum na drodze
poszukuje szczęścia
w pośpiechu
nie może odnaleźć
swego miejsca
w świecie

mam dwie drogi

zginąć w tłumie
lub dokonać
własnych wyborów
bez trwogi

to tylko moja sugestia, radziłabym po napisaniu czytać wiersz wiele razy głośno,
zastanowić się i dopiero potem wkleić...warto się potrudzić, by było coraz lepiej :)
powodzenia życzę

serdecznie pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      Bez skojarzeń

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)
    • Florian Konrad
      Lunapęd

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      @Poet Ka Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. @aff Dziękuję i również pozdrawiam.
    • Florian Konrad
      Homo floresiensis

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      o, jaki cudak: panujący, choć małpolud! gdyby korona rosła mu do wewnątrz czaszki – może kłując pobudzałaby szare komórki do działania. a tak – słowotok i przeskoki, szarpanina przerywanym ściegiem, myśl niczym kamyczek. puszczanie kaczek po chłodnej tafli. niewiele potrzeba, by naprawić. wystarczy odrobina czułości będąca jak kreska na środku talerzyka i banknot, by mógł ją wciągnąć, rozjaśniony poznał istotę własnych pragnień, chciejstw, fetyszyzmów. jednak nawet tego brakuje. wiem! poczytaj mu literaturę. na głos i mało wyraźnie, by zarysy się zlewały. pewnie spodoba mu się crossoverowy fragment o Podstolinie włażącej na Telimenę, słowa cętkowane, kręte. naucz go zafałszowanej sztuki, wersji kolażowych. niech jeszcze bardziej zmarnieje, podtraci się usiłując chwytać rozjazdy, przepływy, rozchylające się brzegi okładek. ...jeny, wyczuł, że o nim mówię, chyba zaraz zlezie z tronu! nie znasz, w głowie ci się nie pomieści, do czego może być zdolny! nie daj się zwieść – pomimo lichej postury – to bydlę, co gryzie i brda, uciekaj!
    • Waldemar_Talar_Talar
      czaszka Jorika

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - mi też uśmiech czaszki się podoba -                                                                                   Pzdr.serdecznie.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Ludowe

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - Ludowe mądrości są jak stare płoty.- zgadzam się - niby stare a wciąż żyją - wiersz na tak -                                                                                                                     Pzdr.                           

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...